Blogs & columns
Blog

Goorlappende collega’s

5 reacties

Het artikel van Simone Paauw over de huisarts die drie bejaarde patiënten verkrachtte en betastte, liet mij sprakeloos achter. Tot nu.

Natuurlijk weet ik dat er ook in onze beroepsgroep dit soort viezeriken rondlopen, maar als ik dit lees moet ik me beheersen om de honkbalknuppel niet achter in de auto te leggen en een bezoekje te brengen. Dat deze engerd, naast drie jaar gevangenisstraf, een beroepsverbod van vijf jaar krijgt laat de theoretische mogelijkheid open dat hij nog in de spreekkamer belandt aan mijn kant van het bureau. Moeders houd uw moeders binnen, zou je in dit geval haast uitroepen. Ik hoop dat de door mij bepaald niet bewierookte tuchtrechter korte metten maakt met de carrière van deze ‘collega’.

Collega Qvinny Leemans vroeg zich af of mannelijke huisartsen zich door de publiciteit rond deze zaak minder vrij zullen voelen om borstonderzoek of vaginaal toucher te verrichten. Het zou, lijkt me, rampzalig zijn als noodzakelijk lichamelijk onderzoek behorende bij een klacht, achterwege blijft uit angst voor, ja uit angst voor wat eigenlijk?

Ik doe dit werk al 34 jaar en heb nog nooit meegemaakt dat een vrouw die iets in haar borst heeft gevoeld er vreemd van opkijkt als ik voorstel haar borsten te onderzoeken. Dat ze het ongemakkelijk vindt, dat er een min of meer vreemde man haar borsten betast, is goed voor te stellen. Als het goed is, voelt ze de vriendelijke doch professionele sfeer: ik ben op zoek naar afwijkingen, niet meer en niet minder en dit alles in haar belang. Voor de niet-medici: iedere arts die voorstelt uw borsten te onderzoeken zonder dat er expliciet een klacht daarover is, is een aanleiding de spreekkamer terstond te verlaten om nooit meer terug te keren.

Bij inwendig onderzoek ligt het nog gevoeliger. Als er duidelijke klachten zijn zoals afscheiding, pijn bij vrijen et cetera, dan geldt min of meer het bovenstaande, maar soms is het niet meteen duidelijk voor de vrouw in kwestie waarom er inwendig onderzoek plaats moet vinden. Ik denk bijvoorbeeld aan pijn in de onderbuik, mogelijk passend bij een adnexitis of andere oorzaken van een acute buik. Het lijkt me niet zo ingewikkeld om dat rustig uit te leggen. Het kan iemand overvallen en daar moet je even de tijd en aandacht voor hebben.

Voor ik het inwendig onderzoek doe, vraag ik altijd (bij het hoofdeinde!) of ze wil dat ik uitleg wat ik ga doen en doe, of dat ze dat niet wil. De kunst is om niet kil te zijn, maar zeker ook niet klef. Als je zelf min of meer normaal in elkaar zit en geen aandrang voelt je seksuele wensen in de onderzoekskamer uit te leven, dan is die middenweg goed te vinden.

Uitgangspunt moet zijn dat vrouwen zich veilig voelen in mijn en uw spreekkamer. Vertrouwen is waar het allemaal om draait. Voor collega’s die dit vertrouwen beschamen, is geen plaats in de spreekkamer… alleen aan de andere kant van het bureau.

Lees ook
  • Imme Bergman

    Hoewel ik in het echt anders heet ben ik het wel, bijna 35 jaar huisarts. In mijn innerlijke wachtkamer zitten veel patiënten, mensen met wie ik ontroerende tot hilarische dingen heb meegemaakt. Ze hebben op deze blog gewacht. Ik heb veel van hen geleerd en ze hebben mijn leven verrijkt.  

Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • Heeringa

    arts M+G/jeugdarts KNMG, Goutum

    Ook ik leerde tijdens mijn opleiding van de hoogleraar chirurgie dat er bij het algeheel lichamelijk onderzoek maar twee redenen zijn om geen rectaal toucher te doen: 1. geen anus, 2. geen vinger....
    Aangezien de jeugdgezondheidszorg toch een iets ...andere discipline is dan de chirurgie, heb ik dat maar niet al te letterlijk genomen.

  • E.J.W. Keuter

    neuroloog, Aruba

    Sinds ik als assistent een keer een groot schwannoom in het kleine bekken voelde bij iemand met een ischialgie doe ik altijd rectaal toucher als ik het niet snap. Het moet niet zo gek worden dat we dat overslaan. Kom op zeg. En de opgelegde maatregel...en zijn te licht. Zo iemand moet de rest van zijn leven gevolgd worden want is een zeer gevaarlijk sujet.

  • A. G?bel

    Huisarts, Amstelveen

    Toch een rare gewoonte om als dokter zomaar overal je vinger in te stoppen.
    In mijn co-schap interne moest ik dat ook doen. Ik ervoer dat als een ontgroening, want leuk is anders.
    Ik genas acuut van deze rare gewoonte toen een oudere, licht dementere...nde heer, bij wie ik een RT deed, op zaal achter het gordijntje begon te kreunen 'oh ja...oh ja, dokter'. Ik hoorde gegrinnik op zaal en kwam met een kop als een boei - ook dat nog - tevoorschijn en wilde op dat moment accountant worden.

    [Reactie gewijzigd door G?bel op 13-12-2022 12:20]

  • I. Nanninga

    arts, groningen

    Idem in 1999 bij de coschappen op Curacao althans. Maar het gaat er natuurlijk om dat je je best doet de patient/e van te voren even voor te bereiden wat je van plan bent te onderzoeken, waarom je dat nodig vind, dat en er geen zweem van zelfgratif...icatie omheen hangt.
    Ik herinner mij zelf een onderzoek vanwege langdurige hoestklachten waarbij ik ineens in mijn liezen gepalpeerd werd. Hiervan was ik wel een paar dagen van slag. Had dit totaal niet verwacht. Dit kwam toen erg vreemd op mij over. Later toen ik zelf arts was begreep ik waarom, en was zelf enige tijd collega van deze beste man. Ik geloof niet dat ik het hem ooit verteld heb maar eigenlijk had ik dit natuurlijk wel moeten doen.

  • E.M. Burks

    Huisarts met pensioen, Alkmaar

    In 1974 was ik assistent interne en leerde van mijn opleider dat ik altijd een volledig lich onderzoek moest doen bij het statussen van een nieuwe patient, incl VT en RT.

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.