Inloggen
Blogs & columns
Blog

Altijd oorlog

2 reacties

Je voldoet aan het stereotype. Daar waarvan er vele op de kazerne rondlopen. Groot. Meer dan gemiddeld lichaamsbeharing. En een plaatje her en der op je atletisch gebouwde lichaam vereeuwigd. Er komt iemand binnen als jij binnenkomt. Echter bij mij in de spreekkamer niet vanwege je imposante verschijning, maar vanwege je manier van bewegen. Zie ik daar schaamte? Verdriet? Schoorvoetend loop je richting de stoel. Je neemt plaats met afhangende schouders en je hoofd richting de grond. Oogcontact maak je niet. Zo ken ik je niet. Van grote vriendelijke reus naar een gebroken man. Wat is er gebeurd?

Dat is niet de beste vraag die je aan een militair kunt stellen. Er is zoveel gebeurd. Vandaag de dag worden we er bij het achtuurjournaal dagelijks mee geconfronteerd. De schrijnende situatie in Oekraïne. Wat daar gebeurt, kan ik met geen pen beschrijven en in geen blog omvatten. Maar dat kan ik ook niet over de situaties in Congo, Syrië, Myanmar, Soedan, Afghanistan, Jemen, Irak, Iran, Pakistan. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Stomme vragen bestaan niet? Ik heb zojuist bewezen van wel. Er gebeurt immers nog steeds zoveel.

Maar waarom zie ik dan die schaamte? Je weet het niet meer. Je wordt structureel ’s nachts wakker van een herbeleving. Meermaals lig je onder je bed dekking te zoeken. Soms overkomt het je ook in een supermarkt, waardoor je aan de grond genageld staat. De mensen kijken je dan raar aan en je vrouw weet je nog net naar de uitgang te loodsen. Buiten sta je uit te hijgen. Het liefst ga je niet meer naar de supermarkt, maar je weet ook wel dat dat niet de oplossing is. En ook al weet je perfect wat er niet werkt, wat werkt er dan wel? Bovendien ziet niemand iets aan je. Dus dan is er eigenlijk toch ook geen probleem? Verbeeld je je dit alles?

‘Maar waarom schaam je je daarvoor?’, is mijn tweede stomme vraag. ‘Kijk om je heen!’, roept hij uit. ‘Er leven mensen daadwerkelijk met de bommen en granaten om zich heen. Die daadwerkelijk elke seconde vrezen voor hun leven of dat van hun familie. Kinderen. (Zwangere) vrouwen. Vaders. Opa’s en oma’s. Die hebben er ook allemaal niet om gevraagd. Ik zit hier veilig in Nederland. Die paar inslagen op enkele kilometers van ons kamp waren niets in vergelijking met wat daar gebeurt.’ Zo ken ik je weer. Relativeren tot op het bot.

‘Zou het kunnen dat er oorlog heerst in je hoofd?’ Voor het eerst geen stomme vraag. De korte opleving met passie en gedrevenheid maakt plaats voor het intense verdriet van het begin van ons gesprek. Je schouders gaan weer omlaag en je ogen gaan wederom richting de vloer. ‘Ja, het is oorlog. Altijd en overal.’

Lees ook
Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • huisarts, Nijeveen

    18-03-2022 09:58

    je column raakt me gewoon even. Ik als oud militair huisarts, kreeg in februari het gevoel, ik moet wat doen. Kunnen we er niet heen om te helpen? Als het moet doe ik het militair pak weer aan. Als huisarts die het pak al jaren geleden heeft uit geda...an ga ik maar weer gewoon aan het werk. Op het AZC in Nederland. De mensen worden ook daar onrustig. De een vraagt zich af of zij nog geholpen worden, gezien, of ze niet vergeten worden, zij die gevlucht zijn uit Afghanistan, Syrie etc. De ander heeft familie in Rusland of Oekraine en mag nu toch langer in Nederland blijven terwijl eerst de procedure richting terugkeer naar land van herkomst ging. Maar uiteraard zijn de zorgen alleen maar groter geworden De volgende schudt verdrietig haar hoofd, zo zijn de Russen bij ons ook begonnen, om ons te helpen, maar ze bombarderen ons nog elke dag in noord Syrie. Ik lees in de krant dat er psychosociale hulp moet komen zo snel mogelijk voor de mensen uit Oekraine, mooi initiatief. Mijn patiënten op het AZC lopen tegen een wachttijd aan van tenminste zes maanden. Veteranen met PTSS klachten hebben hun zoektocht naar goede hulp vaak al gestaakt. Ja, het is oorlog , niet in Nederland, maar wel op vele plekken. Oorlog maakt alles kapot , ook de mens, en dan maakt het niet uit waar ze vandaan komen. Doe voor al deze mensen gewoon een stapje extra en zie ze als mens, waar we ze ook tegenkomen, op straat, op de werkvloer waar dan ook. Dan komen we al een stukje verder.

  • G.A. van der Veen

    Specialist ouderengeneeskunde.

    17-03-2022 10:54

    Prachtig verhaal en helaas de waarheid voor velen.

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.