Blogs & columns
Blog

Mijn dwangstoornis zit mijn werk als arts niet in de weg

2 reacties

Ja, dit blog gaat wéér over euthanasie bij psychische aandoeningen. Het onderwerp laat me niet los. Op LinkedIn kreeg ik al de opmerking of ik wel de juiste persoon ben om euthanasie te verlenen gezien mijn dwangstoornis. Zeker, de manier waarop dit thema mij nu dag en nacht bezighoudt is niet gewoon. Zeker, dat heeft te maken met mijn dwangstoornis. Ik kan kleine onvolkomenheden al moeilijk loslaten, laat staan de extreme wanhoop en ellende, waarmee ik nu geconfronteerd word.

Maar uit de opmerking op LinkedIn sprak twijfel of ik door mijn dwangstoornis niet schadelijk was voor patiënten. Als er één ding is waar ik zeker van ben dan is het wel dat mijn dwangstoornis eerder een positieve dan een negatieve invloed heeft op mijn beroepsmatig functioneren. Als het ten koste gaat van anderen dan zijn dat mijn vrouw en kinderen voor wie ik de laatste weken nog minder beschikbaar ben dan anders.

Maar waar ik het nu over wilde hebben is, hoe bijzonder het is hoe mensen hun aanstaande levenseinde kunnen ervaren. Niet als een dreiging, maar als een verlossing. Mensen zijn zó dankbaar, dat ze op een humane manier hun leven kunnen beëindigen. Ondraaglijk lijden is écht ondraaglijk. Gister sprak ik een jonge vrouw, die binnenkort euthanasie krijgt. ‘Ik voel me zo opgelucht, dat nu alle seinen op groen staan’ zei ze. Opgelucht omdat je binnenkort dood gaat. Dat klinkt vreemd, maar is ook wel weer begrijpelijk, als je bedenkt dat het eind in zicht is van jaren en jaren verschrikkelijk lijden.

Ik wist natuurlijk wel hoe verwoestend psychische aandoeningen kunnen zijn, maar ik maak dat nu meer dan ooit mee. ‘Ik heb echt een opleving’, zei een andere patiënt. Bij navraag bleek, dat ze daarmee niet bedoelde, dat ze het leven weer zag zitten, maar dat er een last van haar schouders gevallen was nu de SCEN-arts ook akkoord was.

Ik wil euthanasie niet verheerlijken. Het blijft verschrikkelijk, vaak nog jonge mensen te helpen om te sterven. Je zou zo graag willen dat er een andere manier is en hen iets anders gunnen. Maar die mensen zijn ontzettend dankbaar, dat je hen serieus neemt en dat ze op deze manier kunnen gaan. Ze zijn absoluut niet blij, als je nog met een mogelijke ‘oplossing’ aankomt, omdat ze al zoveel hebben geprobeerd. Vaak zeggen ze: liever vandaag dan morgen. Wat een lijdensweg moet je zijn gegaan, als je het zo beleeft.

Er valt nog heel veel meer te zeggen over dit onderwerp en dat ga ik zeker ook nog doen. Voor nu wil ik alleen opnieuw duidelijk maken hoe groot de nood is en hoe hevig mensen verlangen naar een eind aan hun lijden, ook al kost het hun het leven. En wat een vreemde ervaring het is als mensen opgelucht zijn dat ze dood mogen. Het is heel belangrijk, dat de vaak onmenselijk lange wachttijd korter wordt. Om daaraan bij te dragen is de stichting KEA opgericht. Ik zet me daar – wellicht dwangmatig – voor in. Maar of dat een slechte zaak is? Ik denk het niet.

Meer van Menno Oosterhoff
  • Menno Oosterhoff

    Menno Oosterhoff is (kinder- en jeugd)psychiater eninitiatiefnemer van www.ocdnet.nl en www.ocdcafe.nl. Hij maakt de podcast ‘God zegene de greep’ over de dwangstoornis. Daarover gaat ook zijn boek ‘Vals alarm´ waarin ook zijn eigen dwangstoornis aan de orde komt. Zijn boek ‘Ik zie anders niks aan je’ gaat over psychische aandoeningen in het algemeen.  

Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • J.R. Sikkema

    Specialist ouderengeneeskunde, Haarlem

    Beste collega,

    Is het een idee om ook casuïstiek te bespreken waar mensen afzien van euthanasie? Ik meen me te herinneren dat dergelijke casuïstiek vaker ter sprake kwam in het Medisch contact een jaar of vijf geleden, maar tegenwoordig nooit meer... of ik heb het gemist. Want dat hoort ook bij het onderwerp euthanasie en geeft m.i. een vollediger beeld van de problematiek. Als het daadwerkelijk minder vaak voorkomt is het interessant wat hieraan ten grondslag ligt.

    • M.D. Oosterhoff

      Psychiater, Thesinge

      G.C>. Dit is een hele waardevolle tip !. Vandaag kreeg ik nog bericht van een jonge vrouw, die omdat euthanasie bespreekbaar was toch het leven nog een kans wil geven. Dat aspect is zeker een reden voor mij me in te zetten voor een euthanasiewens bes...preekbaar te maken. Maar ik schrijf daar te weinig over. Ik ga het op mijn to do lijstje zetten. Dat is geen garantie want die is langer dan de wachtlijst van de EE. En bovendien schrijf ik meer blogs dan MC kan plaatsen. Maar ik zal er hoe dan ook, bijv. op linked in meer aandacht aan besteden. Het bespreken van een doodswens is altijd goed. Ook omdat het juist de weg naar het leven kan openen.

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.