Blogs & columns
Blog

Nog steeds gelden de wetten van de ‘fatman’

11 reacties

‘Rule number four: the patient is the one with the disease.’ Ik haal dit citaat nog steeds graag aan als ik met de coassistenten de week beschouw en wil aangeven dat het rot is dat je niet elke patiënt kunt genezen en hoe dát een plek te geven. Maar ik stuit steeds vaker op wazige blikken. ‘Rule number four?’ Het boek House of God wordt niet meer standaard als voorbereidend boek op de coschappen gelezen, terwijl deze satire die zich dit jaar exact vijftig jaar geleden afspeelde nog steeds actueel is en fijne inzichten, ‘levenslessen’ en een gevoel van herkenning geeft aan jonge dokters (in spe).

Er komen (ziekenhuis)eigenaardigheden in het boek voor die je nog regelmatig op de werkvloer kunt treffen. Zoals het ‘buff & turf’-principe, over hoe het gevecht te winnen om de patiënt niet op jouw zaal te hebben. Zoals het verdienmodel, waarbij meer (diagnostiek) doen, meer geld oplevert (zoals in deze satire de ‘complete bowel run’ die voor allerhande klachten waaronder hoofdpijn wordt ingezet). De gomers (get out of my emergency room): demente patiënten die ingestuurd blijven worden, niet echt geholpen kunnen worden maar wel tijdenlang bedden bezet houden.

En niet te vergeten: de dertien wetten van de fatman, de briljante arts-assistent die de co’s bij de hand neemt en wegwijs maakt in het ‘beste’ ziekenhuis, the House of God. Wetten zoals ‘III: at a cardiac arrest, the first procedure is to take your own pulse’. Of ‘X. If you don’t take a temperature, you can’t find a fever.’

Als je de originele versie in het Engels leest, dan zul je in dit woke tijdperk meer dan eens je wenkbrauwen optrekken over het taalgebruik. En ook de werktijden (36 uur aaneengesloten), het bizarre gebrek aan mogelijkheden voor overleg met ‘de staf’ en de druk van verantwoordelijkheid die de interns voelen totdat het ze letterlijk opbreekt, is niet meer van deze tijd.

Maar erkenning van de spanning die een jonge dokter voelt als die de verantwoordelijkheid gaat voelen voor patiënten, de theorie in de praktijk moet brengen, voor het eerst echt met patiënten en andere dokters gaan werken en de herkenning van de eigenaardigheden van de ziekenhuiswereld is zowel geruststellend als vermakelijk.

De onderliggende boodschap van dit boek: ‘how can we care for patients if nobody cares for us?’ is zeker nog steeds van deze tijd en van grote waarde: zorg goed voor jezelf en je collega’s: je patiënten zullen er beter van worden. En natuurlijk een andere heel belangrijke boodschap: ‘rule number 13: the delivery of medical care is to do as much nothing as possible’: voorkom goedbedoelde iatrogene schade die voortkomt uit de ‘doe-modus’.

Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • J.H.A. Vollebergh

    Gynaecoloog, Heesch

    Het blijft een geweldig boek.
    Een variatie op #13 leerde ik van mijn oudere collega: De meeste klachten gaan vanzelf over tenzij je er op tijd bij bent.

  • S.W.M. van Duijnhoven

    Huisarts

    Na dit prachtige boek vol met goede oneliners, heeft Samuel Shem recent een vervolg geschreven, 'Man's 4th Best Hospital'. Ik ben er heel benieuwd naar en wellicht geldt dat voor meer liefhebbers.

  • Specialist Ouderengeneeskunde n.p., Haren

    Een paar jaar geleden nog weer een exempmaar gekocht..veel aan dit boek gehad,in de tijd waarin 36 uur werken achter elkaar nog een norm was voor een arts assistent in een ziekenhuis..

  • E. van Vollenhoven

    Huisarts , Voorburg

    En niet te vergeten het bed op "the orthopedic height".

  • M.C.M. Willems

    vaatchirurg

    To do as much nothing as possible; heel goed uitgangspunt. En niets doen is ook zorg leveren, soms een stuk moeilijker als het plannen van een interventie....

  • A.J. Colon

    Neuroloog, Budel-Dorplein

    Laat ik in mijn herinnering nou hebben "if you do not take a temperature, the patient does not has a fever", geïnterpreteerd als dat metingen schadelijk zijn als je niet weet wat je met de uitkomsten wil doen cq wat de bijdrage van de uitkomst in de ...behandeling is in deze specifieke casus. Verdorie, daar gaat een van mijn stelregels!

  • T. van Oeffelt

    Psychiater, Woerden

    Voor de geïnteresseerde lezer is er ook de geüpdate versie van de 'rules':
    http://gomerpedia.org/wiki/2016_Updated_Laws_of_the_House_of_God

    En niet te vergeten de 'gomerblog':
    https://gomerblog.com/

    Zou je om de een of andere reden de ambitie hebb...en psychiater te worden dan is 'Mount Misery' van Samuel Shem misschien ook wel verplichte literatuur.

    [Reactie gewijzigd door Oeffelt, Thijs van op 22-08-2023 20:08]

  • C. Mak

    Huisarts , Yerseke

    Ik reageer nooit op dit soort columns. Do as Much Nothing as possible. Geweldig advies.
    Mijn oud collega noemde dat Chronotherapie. De tijd heelt alle wonden.
    Ook een goed advies: geef nooit raad.

  • J.K. Bruins

    Huisarts, Appelscha

    Dit hoort nog steeds de Bijbel voor elke aankomende dokter te zijn. Ik gaf het indertijd aan al mijn afstuderende mede co-assistenten. Rules III en IX hebben mij door 32 jaar huisartsgeneeskunde geholpen, alsmede de GOMERS en LOL-in-NAD

  • P.E.A. Huijts

    basisarts, Delft

    Oh ja, het boek staat bij me in de kast. Tijd om het weer eens te gaan lezen!

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.