Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
naar overzicht
Blog

De wegwerpdokter

3 reacties

Je werkplek is een klassieke veroorzaker van het sickbuildingsyndroom. Er is amper daglicht, geen frisse lucht, je bureaustoel is totaal niet congruent met je eigen lichaam en je bureau en je computerscherm zijn niet-instelbaar. De kamertemperatuur is ongeveer gelijk aan driemaal de buitentemperatuur, en varieert tussen -6 en +40 ºC. Er is vieze poederkoffie, een gebrek aan planten. De doktersassistente is te druk om de dokter te assisteren, dus sta je zelf maar je lades te vullen en brieven te faxen.

De patiënten degraderen je soms tot een afhaalrestaurant. ‘In Spanje heb ik bloedverdunners gekregen voor in mijn huidige zwangerschap, kunt u dat even voorschrijven?’, ‘In Turkije heb ik net een IVF-poging gedaan want ik was na 12 maanden nog niet spontaan zwanger geworden, ik wil hier graag volgende week door met mijn behandeling’, ‘mijn hele kookclub zegt dat ik nu ik een adnexcyste heb die geopereerd moet worden, want dat hebben zij ook allemaal gehad, dus ik wil toch graag een operatie’. Als er iets misgaat hang je aan de hoogste boom, met een jarenlange slopende klachtenprocedure. Als er niets misgaat hang je soms ook aan de hoogste boom, want het is onacceptabel dat fout gegaan niet hetzelfde is als fout gedaan. En als er niets is fout gedaan, niets fout gegaan, maar heeft een psychotische patiënt bedacht dat jij een chip in zijn hoofd hebt geplaatst, dan mag je ook de slopende tuchtrechtprocedure in.

De administratiedruk is buitensporig – grotendeels zinloos, maar wel verplicht. Een aanvraag voor een verplicht vinkje minder is uitgebreider dan de sollicitatieprocedure voor de nieuwe FBI-baas. Om zes uur naar huis, maar eenmaal thuis klap je om acht uur je laptop weer open om in te loggen. Naast je werk doe je nog onbetaald onderzoek, ‘voor je ontwikkeling’ en voor die opleidingsplek. Overwerken en altijd druk zijn is een teken van succes, net zoals bont, roken en een zonverbrande huid dat ooit waren. Je hebt geen tijd om te staken.

Je kunt je inmiddels al jaren niet meer herinneren wat een werkprivébalans überhaupt is. Je hebt je kinderwens enkele jaren uitgesteld, bent verhuisd naar de andere kant van het land voor die ene baan of bent een LAT-relatie aangegaan. Je zou je linkernier of misschien je eerstgeborene verkopen voor een opleidingsplek. Je bent een mensenmens, maar vraagt je sterk af hoe deze wereld zo onmenselijk geworden kan zijn. Je hebt geen witte knokkels, geen opengesperde neusgaten, maar grote vraagtekens over hoe we zo ver afgedwaald kunnen zijn van de opzet van het vak, en waar het heengaat met deze wereld.

Collega’s om je heen vallen uit, gedemotiveerd, overspannen, of toch niet capabel genoeg voor het vak. Dankzij cognitieve dissonantiereductie voel je alleen maar meer hoe geweldig en bijzonder het vak wel niet moet zijn. We kunnen alles, en derhalve ook heel goed volhouden dat hoe het nu gaat normaal is.

meer van deze blogger

print dit artikel
  • Anne Janmaat

    Anne Janmaat is arts-assistent gynaecologie en verloskunde.  

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen

Reacties

  • Tom, ANIOS, Utrecht 26-03-2019 17:56

    "Perfect verwoord. Het leven van vrijwel elke ANIOS/AIOS (en vast ook de specialisten) in een ziekenhuis. En dan de rest maar doen alsof het normaal is en geaccepteerd moet worden. Het vak van dokter wordt door de maatschappij, verzekeraar én overheid flink gereduceerd tot een aanklaagbare regelambtenaar."

  • menno oosterhoff, psychiater, THESINGE 26-03-2019 13:14

    "Poeh, Anne. Je blog laat wel heel duidelijk zien wat een aanslag het is om in opleiding te zijn tot medisch specialist. Knap hoe je het beschrijft zonder dat het ook maar enigszins op gezeur lijkt. Ik ben bang dat het de werkelijkheid is. Ik zou iets willen zeggen om je op te beuren. Dat het als je eenmaal specialist bent minder dwingend beslag op je legt. Voor mijn specialisme gold dat zeker, maar ik weet niet of dat ook voor het jouwe geldt. Sterkte. "

  • Rinus Ouwens, Bedrijfsarts , Bemmel 24-03-2019 23:05

    "Roept herinneringen op aan mijn tijd in de kliniek. En ook wel aan sommige situaties bij werkgevers waar ik als bedrijfsarts op lokatie werkte.
    Het is triest, Anne, dat jij en je jonge collega's het zelfde moeten doormaken. Dat er in al die jaren kennelijk niets verbeterd is. Terwijl dat waarschijnlijk meer bijdraagt aan professioneel handelen van artsen dan een klopjacht op studenten die wat anders zijn.
    Wellicht een teken van deze tijd dat iemand wél promoveert op die klopjacht maar we jonge collega's nog steeds onder onmogelijke omstandigheden laten werken. "

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.