Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
Blogs & columns
Blog

Collega’s, bel even! - Tim Peeters

12 reacties

Het echtpaar A meldt zich voor hun jaarlijkse bloeddrukcontrole. Een snelle blik in beide dossiers, geen nieuwe zaken sinds ons laatste contact, en beiden zijn mij goed bekend. Op mijn welkomstvraag krijg ik te horen dat het ‘nu gelukkig weer gaat’. Een paar haartjes in mijn nek gaan overeind staan en ik kan een verbaasde blik niet onderdrukken. Of ik dan niet gehoord had van Jaap z’n hartinfarct? Nee, dat had ik inderdaad niet gehoord. Ze vonden het ook al vreemd dat de dokter niet even gebeld had, ergens in de afgelopen maand sinds het infarct!

Ik val die dag van de ene verbazing in de andere. Bij het doornemen van de digitale post lees ik een brief van de oncoloog: ‘oncologisch uitbehandeld (...) vanwege de te verwachten snelle achteruitgang verzoeken wij u de zorg over te nemen’. Het laatste policontact met de oncoloog is al twee weken geleden, en er is in de tussentijd ook geen telefonische overdracht geweest. De jonge patiënte is met een vertraging van twee weken achteloos in mijn mailbox gedumpt. Terwijl ik met mijn collega aan het afstemmen ben wie er die middag bij mevrouw langs zal gaan, blijkt ze zich ondertussen al in de wachtkamer gemeld te hebben. Zo moe, de benen zo dik geworden, en aangezien ze voor verdere zorg naar de huisarts moest... maar ja, ze wilde ook niet lastig zijn. U begrijpt: dat werd een lang gesprek.

Dat het gelukkig ook anders kan, bewees onlangs oncoloog M. De patiënt was jong, de leukemie hardnekkig en zijn beide kinderen nog in de luiers. M en ik leefden beiden erg mee met het gezin. We hadden elkaars privénummers, hielden ons niet aan diensttijden en probeerden de zorg zo makkelijk mogelijk te maken: wat moest per se in het ziekenhuis, wat kon met kunst- en vliegwerk ook wel thuis? Patiënt en gezin kregen zo alle kwaliteit die onder de zware omstandigheden haalbaar was. Toen mij duidelijk werd dat verder strijden zinloos werd, belde ik M. We waren het snel eens over de sombere prognose en M stapte in een taxi naar de periferie. Het was haar eerste huisvisite ooit. We zaten samen in de huiskamer van de patiënt en brachten samen het harde nieuws. Het toppunt van verdriet viel samen met een toppunt in zorg, compassie en samenwerking.

Zolang een landelijk epd nog geen feit is, is de huisarts de enige die over een volledige ziektegeschiedenis van een patiënt beschikt. Daarnaast, nog belangrijker, is de huisarts de familiedokter, de laagdrempelige raadgever, de betrokken buurtmedicus die jouw achtergrond kent en ‘een eindje met je meeloopt’ in het ziekteproces. Om beide redenen is het van vitaal belang dat de huisarts tijdig en volledig op de hoogte is van het wel en wee van zijn patiënten.

Collega’s in de zorg, houd alsjeblieft de huisarts op de hoogte. Een briefje van een paar regels of een minuutje aan de telefoon maakt voor mijn kwaliteit van zorg vaak al een groot verschil. Te vaak worden brieven vergeten of te laat gestuurd, te vaak ontbreekt het telefoontje om mij voor de naderende ijsberg te waarschuwen. Te vaak word ik medisch onder de waterlijn geraakt en kom ik pas in actie in het stadium reddingsboot. U weet allemaal hoe dát verhaal afliep.

Tim Peeters




Op Facebook:

Blogs huisartsgeneeskunde
  • Tim Peeters

    Huisarts Tim Peeters verleent ook huisartsenzorg in een gevangenis en op een woonzorgboerderij voor mensen met dementie.  

Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • Er zijn nog geen reacties
 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.