Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
naar overzicht
Blog

VUmc, waarom makkelijk als het moeilijk kan

13 reacties

Je maakt wat mee, daar in het VUmc. Dit is een verhaal van het kastje naar de muur. Van hier naar daar. Van heen en weer. Van het op orde hebben van de papieren: belangrijker dan aandacht en zorg voor de patiënt.

Eerste Bedrijf: De Aankomst Bij Het Kastje

Er zit al een tijdje een lelijke plek op mijn enkel. Probleem: het wordt er niet beter op. Mijn geliefde: ‘Laat er nou toch eens naar kijken!’ Dat doe ik bij de vaste controle bij mijn internist. Op een dinsdagmiddag. De verpleegkundige van dienst kijkt naar de plek en fronst: ‘Dat ziet er écht niet goed uit, heel onrustig.’ Daar moet goed naar gekeken worden. Hup naar de poli dermatologie, ik ben hier nu toch. Die zit naast de interne poli. Makkelijk zat. Dacht ik.

Tweede Bedrijf: Op Weg Naar De Muur

Bij de balie aangekomen: ‘U kunt niet zomaar een afspraak maken.’ Er is een verwijsbrief nodig. Ik opper: ‘Maar ik ben door de verpleegkundige hierheen gestuurd!’ Ik laat me niet zomaar afpoeieren. Heb een troef achter de hand. Ik overhandig een – bij de interne uitgeprinte – ontslagbrief van de dermatoloog waarin letterlijk staat: ‘We hebben geen nieuwe afspraak gemaakt, zo nodig kan patiënt contact met ons opnemen.’ Dat is precies wat ik nu doe.

Derde Bedrijf: Waarom Een Muur inderdaad een Muur Blijkt Te Zijn

Kijkt bedenkelijk: ‘Die brief is oud…’

‘Bij interne moeten ze een goede verwijzing doen.’

Ik ben niet van plan weer terug te lopen naar interne.

‘Of u moet een verwijzing hebben van uw huisarts.’

Dat kan niet waar zijn. Ik druk op urgentie: ‘Nee hè, moet ik eerst helemaal langs de huisarts, ik heb waarschijnlijk een infectie!’ 

Dat imponeert nauwelijks: ‘Als u niet goed bent aangemeld, moet u het van de verzekering misschien zelf betalen.’

Dat is wel het minste wat mij op dat moment interesseert. Bedoelt ze misschien dat het ziekenhuis het dan zelf niet vergoed krijgt? De medewerkster denkt diep na en komt met een oplossing: ‘Ik moet dit eerst bespreken met de arts.’

‘Kan ik daarop wachten?’

Dat blijkt onnozel. ‘U kunt overmorgen bellen, zal ik het telefoonnummer voor u opschrijven?’

Ik druip teleurgesteld af. Ben duidelijk geen geval dat extra moeite of een snelle inspanning vereist.

Vierde Bedrijf: Van Hier Naar Daar

Op donderdagochtend bel ik braaf terug. Begripvolle meneer aan de lijn.

‘Staat er niets in het systeem?’ probeer ik.

Nee dus. Ik vertel het hele verhaal opnieuw.

‘U wordt van het kastje naar de muur gestuurd, dat is niet fijn. Ik ga het voor u uitzoeken!’

Kijk, daar word je nou blij van.

‘Ik bel u erover terug, vandaag nog…’

Vijfde Bedrijf: Van Hier Naar Daar Wordt Heen En Weer

Dat telefoontje komt niet. Op vrijdag bel ik maar weer zelf. Wéér een andere medewerkster aan de lijn, nieuwe mevrouw. En wéér van voor af aan beginnen, ze weet niets.

‘Wat vervelend voor u. Ik moet even rondbellen.’

Ze bedoelt bellen met interne, want ze komt – na een lange pauze – terug met de mededeling: ‘Er was niemand, ik heb ze een mailtje gestuurd’.

‘Bij interne hebben ze het ook niet goed gedaan.’ Ik voel me medeplichtig by proxy.

‘Wat nu?’  vraag ik vertwijfeld.

‘Ik moet op een reactie van interne wachten. U kunt ook naar uw huisarts gaan en met een verwijsbrief kunt u dan bij ons een afspraak maken.’

Ik verlies mijn geduld: ‘En hoelang duurt het dan voordat ik éíndelijk een afspraak heb? Nóg een week?’

‘U kunt ook op het open spreekuur komen, dat is iedere woensdagochtend. Maar alleen als u dan de verwijsbrief van uw huisarts op papier bij u hebt.’

‘Op papier?’

‘Ja, niet met een elektronische verwijzing.’

(Patiënt blijft totaal murw achter).

Slotbedrijf: Waarom Er Een Gat In Mijn Been Zit

Zie mij daar, al dagen op zoek naar iemand die gewoon even naar mijn steeds lelijker ogende en pijnlijkere plek wil kijken. Patiëntenzorg in het VUmc anno 2017.

print dit artikel
  • Jim Faas

    Jim Faas is verzekeringsarts en jurist. Hij is lid van de commissies Ethiek en Mediprudentie van de NVVG en blogt op persoonlijke titel.  

Op dit artikel reageren inloggen

Reacties

  • Janneke Koehoorn, Huisarts, Purmerend 20-04-2017 17:17

    "Ik snap het probleem niet. Waarom al die energie verspild aan kastjes en muren en niet gewoon de huisarts gebeld? Zo hebben wij het in Nederland nu eenmaal geregeld. Die kan - heus waar - de meeste infecties prima zelf behandelen en had anders vast met plezier een spoedige afspraak voor u gemaakt bij de specialist."

  • rolf brouwer, anesthesioloog/pijnspecialist, haarlem 19-04-2017 17:23

    "of als Dappere Dokter wel naar de enkel kijken en behandelen. En dan maar geen rekening . Iets pro Deo doen geeft een heel goed gevoel. Moet je ook eens proberen....
    Jammer-de-pammer voor de regels en de managers."

  • Harry de Vries, chirurg, Deventer 19-04-2017 00:06

    "Ik moet een beetje gniffelen om een verzekeringsarts die zich ergert aan de regels van de (zorg)verzekeraar. Of had het VUmc die regels zelf bedacht? Uhhh.....nee, vast niet."

  • Jim Faas, verzekeringsarts , Amsterdam 18-04-2017 22:10

    "Sorry hoor collega van Dam, sinds wanneer ben ik geen 'gewoon' mens? ;-)
    Als patiënt identificeer ik mezelf nooit als arts. Mogelijk ging u daar vanzelfsprekend van uit?
    Ik zal de verpleegkundige uw visie overbrengen..."

  • Anne-Marie van Dam, Psychiater, Amsterdam 18-04-2017 21:46

    "Sorry hoor collega Faas, die verpleegkundige van interne zat fout.
    Volgende keer, net als gewone mensen, de gewone route volgen en even langs de huisarts. "

dit artikel delen