Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
Blogs & columns
Blog

Eén been in de buitenwereld

2 reacties

Veel aandacht voor medische loopbaanperikelen de laatste tijd. Feminisering der specialismen stagneert. Jonge klaren komen in ziekenhuizen niet aan de bak. Onzekerheid in de banenmarkt door corona en financiële perikelen. Ik denk dan terug aan mijn eigen loopbaanstart.

Ik had moeite om mijn draai te vinden en wist alleen dat ik als onverbeterlijke generalist niet in een ziekenhuis thuishoorde. Ik werkte achtereenvolgens als ‘medic’ op een booreiland, in een polikliniek in Oost-Suriname, als accountmanager bij een ziekenhuisautomatiseerder, in de pathologie, als stagiair-redacteur bij een landelijke krant en als ‘wetenschapsvoorlichter’ in wat nu het VUmc is. Mijn moeder zaliger maakte zich zorgen over mijn loopbaanplanning en zei dat ik op ‘een scharrelkip’ leek. Totdat ik de rode draad ontdekte en begreep dat ik mij naar de randen van de geneeskunde moest begeven, met één been erin en één been in de buitenwereld. Vandaar de GGD en de rest is history.

Maar ik was daarmee een uitzondering. De meesten van mijn vrienden en collega’s probeerden ergens specialist te worden, met alle hindernissen en geploeter van dien. Vind maar eens een opleidingsplaats neurochirurgie, gynaecologie, of kindergeneeskunde. Jarenlange trajecten waren dat ook toen al. En banen waren ook niet gegarandeerd: jonge klare chirurgen huurden gezamenlijk een bus om naar een sollicitatieplek te rijden. Niet zelden werden jonge dokters na diverse frustrerende agnio-plekken ‘toch maar huisarts’. Of bedrijfsarts. Of verpleeghuisarts. Of GGD-arts. Aanvankelijk leek dat dan een verlegenheidskeuze. Tot ook zij ontdekten dat onze medische ‘opvoeding’ – om toch vooral maar specialist te worden – echt niet voor iedereen zaligmakend is.

Als ik tegenwoordig met coassistenten of assistent-forensisch artsen praat, krijg ik de indruk dat die daar ook minder dwingend in staan dan mijn generatie. Ik hoop het van harte. Er is veel meer te zien en te doen in de geneeskunde dan in het toch vaak beperkte werkveld van een ziekenhuis. En er bestaan ook genoeg specialisten die serieus moeite hebben om in hun vak het hoofd boven water te houden, omdat ze niet echt op hun plek zitten. Dus als het niet loopt zoals je dacht: kijk dan ook eens verder, kijk naar buiten.

Lees meer van Jeroen Timmerman

  • Jeroen Timmerman

    Jeroen Timmerman is forensisch arts en werkt bij de GGD in Amsterdam  

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • Carlinde de Ruiter, arts GGD en docent , Arnhem 10-06-2021 19:54

    "Een blog die ik van harte onderschrijf. En voor alle generaties dokters te doen. Na het stoppen met het huisartsenwerk heb ik pas echt ontdekt wat er nog allemaal meer mogelijk is en waar je je kwaliteiten als arts en hoog opgeleide professional kan inzetten.
    Wel zou ik voor de beginnende arts een aantal jaren in de (eerste - of tweedelijns) kliniek adviseren. Klinisch redeneren, een diagnose kunnen stellen en kennis van het werkveld is van veel, en voor mij onmisbare, toegevoegde waarde. Mooi hoofdredactioneel ook in dat verband. "

  • Dolf Algra, commentator, opiniemaker zorg en sociale zekerheid, Rotterdam 07-06-2021 16:57

    "Mooie observaties en interessante overdenking. Grappig: ik ben ook nooit iemand van het rechte pad geweest. Meer van de rafelranden.

    Geen echte dokter- dokter. Meer een mensen -, bedrijven - , organisatie dokter. Dat lichaam en dus ook het ziekenhuis - een uiterst organisatie overigens - is mij te beperkt.

    Ieder zijn meug. "

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.