Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
Blogs & columns
Blog

En ik maar denken dat die Fransen niet zo hard werkten

Plaats een reactie

‘Heeft u elders opvang geregeld voor de andere twee dagen?’ Het kwam niet bij de crèchemedewerkster op dat mijn partner en ik parttime zouden kunnen werken. Terwijl in Nederland bijna de helft van de bevolking parttime werkt, is dat in Frankrijk nog geen vijfde. Veel Fransen zien het als een teken van geslaagde emancipatie dat de kinderopvang zó goed georganiseerd is dat vrouwen volledig inzetbaar zijn in het arbeidsproces. En het moet gezegd, de crèches zijn heel betaalbaar (zelfs midden in Parijs) en er is veel aandacht voor het motorisch en intellectueel stimuleren van de kinderen.

Toch kan deze eufemistische opvatting van emancipatie en uitstekende kinderopvang niet verhullen dat het aanpoten is om je te kunnen vestigen in (de buurt van) de mooiste stad ter wereld. De woonlasten ‘intra-muros’ (binnen de Boulevard Périphérique) zijn voor vrijwel alle aiossen, die zo’n 75 procent verdienen van hun Nederlandse collega’s, onbetaalbaar. Vele kiezen er dan ook voor om ‘en collocation’ (bijvoorbeeld met twee mede-aiossen) in een nabijgelegen banlieue te gaan wonen. Om nog maar te zwijgen over de verpleegkundigen en andere zorgmedewerkers die genoegen moeten nemen met een appartement op soms wel anderhalf uur reistijd van het ziekenhuis. En dan zijn de boodschappen ook nog een stuk duurder dan in Nederland. Fulltime werken mag hier dan wel de cultuur zijn (een collega zei me dat het ‘mal vu’ was om parttime te werken), het is dus ook van het grootste belang om in je levensonderhoud te kunnen voorzien. Mijn mede-aiossen doen zelfs extra diensten in andere ziekenhuizen (à raison de 100 euro per nacht) om hun maandinkomen op te krikken, zodat ze op vakantie of af en toe uit eten kunnen gaan.

En ik maar denken dat die Fransen niet zo hard werkten, met hun 35-urige werkweek, en de economie die toch altijd stroever loopt dan die van de Noord-Europese landen. Die 35 uur lijkt echter een minimum te zijn, waar velen overheen gaan. Dat de aantrekkingskracht van deze stad alleen maar toe lijkt te nemen fascineert, verbaast en beangstigt me. Hoeveel water zijn de mensen bereid om bij de wijn te doen? Hoeveel rek zit er nog in hun financiële posities?

Hoewel ik deze schitterende en bruisende stad met een nostalgisch gevoel achter me zal laten, ben ik me er terdege van bewust dat de financiële armslag en vrij algemene acceptatie van parttime werken ons in Nederland veel meer ruimte laten voor het optimaliseren van onze werk-privébalans. Daardoor kan ik hier gelukkig nog regelmatig in mijn vrije tijd komen.

lees ook
  • Remmelt Schür

    Remmelt Schür is arts in opleiding tot psychiater in het UMC Utrecht en loopt momenteel zijn laatste stage in ziekenhuis Sainte-Anne in Parijs.  

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • Er zijn nog geen reacties
 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.