Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
naar overzicht
dick bijl
31 januari 2018 1 minuut leestijd
boek

The sedated society

Gesedeerde maatschappij

6 reacties

The sedated society bevat artikelen van onafhankelijke deskundigen op het gebied van psychiatrie, psychofarmaca en onderzoeksmethodologie en bespreekt de oorzaken van het huidige overmatige gebruik van psychofarmaca en de gevolgen daarvan.

The sedated society, James Davies (red.). Palgrave Macmillan, 318 blz., 32,12 euro (bij managementboek.nl).

Joanna Moncrieff, Peter Gøtzsche, Peter Breggin en Robert Whitaker bespreken de ontstane situatie vanuit diverse invalshoeken, zoals de historische context van het overmatige gebruik van middelen die op de psyche inwerken, de tekortschietende onderzoeksmethodologie in de psychiatrie, de belangenverstrengeling en de invloed daarvan op het wetenschappelijke onderzoek en de ernstige bijwerkingen van psychofarmaca. Interessant zijn de bijdrage van een patiënt die jarenlang probeert het gebruik van psychofarmaca te staken en een artikel over de wijze waarop artsen in India omgaan met psychofarmaca.

De samensteller van het boek, James Davies, is lector sociale antropologie en geestelijke gezondheid aan de University of Roehampton, en praktiserend psychotherapeut. In zijn bijdrage laat hij zien hoe de neoliberale koers die in de Verenigde Staten in de jaren zeventig in gang werd gezet, de belangrijkste veroorzaker van de huidige situatie is. Het streven naar winstmaximalisatie van bedrijven voert in alle facetten van de samenleving de boventoon en leidt ertoe dat mensen die moeilijk meekomen als ‘losers’ worden neergezet, van wie de meesten vervolgens als psychiatrische patiënten met psychofarmaca worden behandeld. Davies sluit af met de opmerking dat om te begrijpen hoe het mogelijk is dat zo’n 15 à 20 procent van de bevolking in de westerse landen met psychofarmaca wordt gesedeerd, men de politieke en economische constructies onder ogen moet zien die psychiaters in staat hebben gesteld om te gedijen ondanks verslechterende klinische uitkomsten en toenemende kennis over de schade die psychofarmaca aanrichten. Dick Bijl, arts en epidemioloog

print dit artikel
Media en cultuur boek
Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen

Reacties

  • Elzakkers, Psychiater, Utrecht 07-02-2018 14:16

    "Beste collega's,
    Het lijkt erop dat mijn bedoeling niet geheel wordt begrepen, mogelijk ligt dat inderdaad aan mijn emotie volle manier van reageren. Ik ben het geheel met de collega van der Pol eens dat ons als psychiaters bescheidenheid past. Het 'uitwaaierende indicatiegebied en de begrippeninflatie' herken ik en daar zijn psychiaters ook debet aan geweest. Velen komen daar nu ook op terug. Maar het kind wordt nu met het badwater weg gegooid is mijn indruk. Ik ervaar regelmatig onrealistische verwachtingen van wat de psychiatrie vermag (overlast, zorgmijders, de maakbare mens). Grenzen van ons kunnen aangeven wordt vaker niet dan wel gewaardeerd. Toch moeten we dat doen. In die zin zijn de bijdragen van Bijl helpend in dat ze ons scherp houden. Echter, de toon van die bijdragen, is mijn bezwaar en ik heb mijn verwondering geuit daarover. Waarom zo denigrerend? Ik zie niet veel psychiaters die trots melden dat ze patienten zo excellent kunnen helpen. Ik zie collega's die hun best doen patienten (en families!) die erg kunnen lijden zo goed mogelijk te helpen met de huidige stand van de wetenschap. Die moet beter, inderdaad. Dan helpt het niet als psychiatrische ziektebeelden worden afgedaan als verzonnen constructen. Het is inderdaad complexer dan een gebroken been. Maar begrijpen we Alzheimer al veel beter? Het brein is nu eenmaal complex en moeilijk te onderzoeken. Daar moeten we wel ons best voor doen. Ik zou sceptische collega's graag uitnodigen om eens een dagje mee te lopen. Doen wij kwaad als iemand na jaren psychose weer meer kan meedoen en niet meer zo angstig is, maar wel 15 kg is aangekomen? Of als een moeder na een post partum depressie, met medicatie, wel weer voor haar kind kan zorgen? Hadden we dan niets moeten doen? Ik herhaal, soms helpen onze interventies, soms niet. Eigenlijk niets nieuws onder de zon. Dat daar zo selectief verontwaardigd op gereageerd wordt, daar verwonder ik mij dus over."

  • Henk van der Pol, psychiater, Heerenveen 07-02-2018 11:04

    "Als gestoken door een wesp, zo reageert collega Elzakkers.
    Haar (ik ga er vanuit dat het om een vrouw gaat, maar 'correct me if I'm wrong..') emoties lopen zo hoog op dat ze over haar eigen woorden struikelt.
    Mijn mening is dat ons psychiaters bescheidenheid past. De problemen die wij behandelen kunnen doorgaans slechts metaforisch als ziektes worden beschouwd. Vergelijkingen met andere specialismen en andere, somatische, ziektes lopen dan ook snel mank. Wie herinnert zich niet de vergelijking tussen depressie en diabetes, waarbij bij de eerste een tekort aan serotonine (of welke andere stof in de mode was) moest worden verholpen zoals bij de laatste het ontbreken van insuline?
    Psychofarmaca zijn soms prachtmiddelen, bij de ernstige vitale depressie bijvoorbeeld, of bij de ernstige psychose. Het uitwaaierende indicatiegebied en de inflatie van begrippen als depressie en hersenziekte heeft echter tot een vorm van massaal gebruik geleid waar in mijn ogen zeer terecht kritiek op wordt geuit.
    Goed dat mensen als Bijl en de schrijvers van het besproken boek ons bij de les houden."

  • Isis Elzakkers, Psychiater, Utrecht 06-02-2018 19:25

    "Beste mensen,

    Helaas. Ik heb nu 2 negatieve reacties mogen lezen hier op mijn stuk over de recensie van Dick Bijl. Inmiddels heb ik mogen vernemen dat meneer Bijl zich bezint op niet nader genoemde stappen als ik niet rectificeer dat ik een ‘ziektebeeld’ bij hem vermoed. Hetgeennatuurlijk niet zo is, maar verwondering is er wel. Hoezo zo devaluerend steeds? Ik zou graag de ‘objectieve opsomming’ hebben gelezen. Wat ik lees is dat psychiaters willens en wetens, vanuit financieel gewin, patiënten massaal ‘sederen’. Graag hoor ik hoe ik dat objectief moet lezen, dat valt me niet lastig. Wat ik lees is ‘tekortschietende onderzoeksmethodologie’ . Wat ik NIET lees is dat de belangenverstrengeling waarvan gewag wordt gemaakt,niet exclusief voorbehouden is aan de psychiatrie. Wat ik niet lees, is dat het alomtegenwoordig in de geneeskunde is dat we nog geensluitende verklaringen hebben voor stoornissen soms, of nog geen adequate of altijd werkende behandelingen. Dat is niet wenselijk, maar wel de realiteit. Ook in de psychiatrie. Vanwaar toch al dat gehak op de psychiatrie dan? Hoezo is dat zo anders? Ik vind dat juist onderdeel van het probleem: de psychiatrie wordt apart gezet, stigmatisering gaat maar door, zo helpen we het vak niet vooruit.

    Als mijn vak, waar ik mijn best voor doe, en mijn collega’s die ik dat ook zie doen, zo worden weggezet (graaiende naarlingen die slechts mensen willen sederen), ja, dan reageer ik ontstemd. Dat lijkt mij niet zo vreemd.
    Overigens is Vinkers een van de jongere loten aan onze stam, inderdaad een hoopgevende."

  • Hans van der Linde, huisarts, Capelle aan den IJssel 05-02-2018 10:09

    "Bij gebrek aan harde en eenduidige parameters hebben psychiaters het een stuk moeilijker dan somatische artsen met het kiezen van de beste farmacotherapie. Dat maakt dat er enig begrip moet zijn voor het sneller voorschrijven dan normaal van medicamenten waarvoor in feite onvoldoende
    bewijs van veiligheid en effectiviteit bestaat.
    Gezien de bodemloze budgetten voor farmamarketing moet enig begrip bestaan voor het feit dat ook psychiatrische prescriptie onder invloed staat van financieel belanghebbenden. Ook huisartsen hebben zich daardoor laten meeslepen, bijvoorbeeld toen de niet bestaande klinische entiteit “een lichte depressie” onder invloed van bigfarma massaal door hen werd behandeld met antidepressiva. Het boek “De depressie-epidemie” van Trudy Dehue betekende de weg terug en huisartsen zagen in dat ze op het verkeerde been waren gezet.
    Geen begrip valt op te brengen voor artsen die ondanks een overvloed aan bewijs en circumstantial evidence blijven ontkennen dat miljoenen het slachtoffer werden en worden van onwerkzame en onveilige psychofarmaca. Uit gekrenkte trots of omdat ze conflicterende belangen hebben. Wat dat laatste betreft kunt u het Transparantieregister raadplegen en kennisnemen van de namen van artsen die de vele miljoenen opstrijken. Daar zitten veel psychiaters bij die als een vijfde colonne verwarring en misleiding zaaien en psychofarmaca propageren.
    Veel huisartsen zijn bezig om hun patiënten van het jarenlange gebruik van psychofarmaca af te krijgen opdat ze weer het blije en vitale gevoel van vroeger krijgen. Onthoudingsverschijnselen, die als bewijs worden ervaren dat ze het geneesmiddelen nodig hebben, blijken dan de grote struikelblokken.
    De wijze waarop Iris Elzakkers reageert, verdient bij gebrek aan niveau geen inhoudelijke reactie. Mijn hoop is gevestigd op de jonge psychiaters. Zij hebben de invloed van marketing al een stuk teruggedrongen.
    "

  • Selma Eikelenboom-Schieveld, arts, forensisch medisch onderzoeker, Hulshorst Nederland, Conifer USA 04-02-2018 16:49

    "Uit onderzoek is gebleken dat mensen, wanneer hun overtuiging door feiten wordt weerlegd, vaak weigeren de nodige correcties in hun mening door te voeren.
    https://www.newyorker.com/magazine/2017/02/27/why-facts-dont-change-our-minds
    Dat lijkt mij het geval met de reactie van collega Elzakkers op de recensie van collega Bijl over het boek onder redactie van James Davies. Bijl is "the messenger of Ill news" en verdient lof voor het feit dat hij pijnlijke onderwerpen niet uit de weg gaat.
    De reactie van Elzakker is op de persoon gericht, en Bijl en Gotzsche neerzetten als liegende criminelen, die erop uit zijn psychiaters zwart te maken is ongefundeerd en zegt meer over Elzakkers dan over Bijl en Gotzsche. Zijn commentaar imponeert als projectie en ontkenning, want wat hij Bijl verwijt is niet terug te vinden in de beschrijving van het boek.
    Psychofarmaca zijn niet gelijk aan andere middelen en de analyses die anders aangeven zijn vrijwel zonder uitzondering geschreven met steun van de farmaceutische industrie. De ogen sluiten voor de corruptie in deze bedrijfstak helpt de patiënt niet.
    Vinkers zal niet voor de broodnodige balans zorgen, want die zegt wat Elzakkers graag wil horen en bevestigt hem daarmee in zijn overtuiging. Het is opmerkelijk dat Elzakkers oproept tot het elkaar in waarde laten, terwijl hij een dergelijk ongenuanceerde reactie instuurt. Hij bespeurt hooglopende emoties bij Bijl, die niet in de recensie terug te vinden zijn. De recensie is een objectieve opsomming van de inhoud van het boek. Misschien dat Elzakkers wat moet doen aan zijn introspectieve vermogen. Of wellicht het boek van Davies eens lezen, alhoewel ik, met het oog op mijn openingszin, betwijfel of dat zin heeft…….
    "

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.