Porte Bagage

Wanneer vader Musa Idrissi lichte verschijnselen van dementie vertoont, laat hij zijn kinderen weten: voor mij is het genoeg, ik wil terug naar Marokko. Ooit kwam hij als gastarbeider naar Nederland. Zijn inmiddels overleden vrouw wilde al veel eerder terug, het kwam er niet van. Maar nu is het zover, en hij wil reizen zoals de familie dat zoveel jaren deed: met hun eigen busje.

De kinderen-Idrissi stribbelen om uiteenlopende reden tegen. Dochter Noor, chef-mantelzorger ambieert heimelijk een baan als chef-kok, maar voelt zich loyaal aan haar vader. Het besluit van hun vader zet de familiebanden op scherp en onderweg naar Al Hoceima knettert het in het blauwe busje.

Dementie

De roadmovie Porte Bagage is een heerlijke feelgood-film, met een lach en een traan, waarin lastige thema’s worden aangekaart. Het doet denken aan de recente Zweedse documentaire The Last Journey, ook al een roadmovie over familiebanden.  
Porte Bagage is het speelfilmdebuut van regisseur Abdelkarim El-Fassi en vertelt een verhaal over mantelzorg en dementie vanuit het perspectief van een Marokkaans gezin. Juist in migrantengemeenschappen stijgt het aantal mensen met dementie snel, terwijl het gesprek hierover vaak uitblijft, stellen de makers. Tegelijk gaat het over universele vragen, zoals: welke rol speel je in gezin. Waarom moet de dochter vaak de mantelzorger zijn? Hoe kom je daar uit?

Cabaretier Nabil

Tot aan december wordt de film nog vertoond in dubbelprogramma samen met cabaretier Nabil Aoulad Ayad, die een optreden heeft over vergelijkbare thematiek: de soms ingewikkelde familiebanden en hoe je als Marokkaans-Nederlander met je ouders omgaat. Medisch Contact zag in een uitverkochte zaal de bijzondere wisselwerking met cabaretier, film en publiek: er werd instemmend gelachen, geknikt en een traantje weggepinkt. Aanrader.  

Porte Bagage: nog te zien tot en met 23 december door het land; Speellijst – Porte Bagage