Alles voor jou als geneeskundestudent

Inloggen
Blogs
Blog

Dus u bent, zeg maar, ‘arts’?

13 reacties

Nergens maakt de letter s zoveel uit als in het hoofd van een coassistent die zijn supervisor moet mailen. Stap een willekeurig co-hok binnen en u zult licht paniekerig horen weergalmen: ‘Jongens, is Van Doorn nou dee-er of dee-er-es?’ O wee als je de verkeerde titel gebruikt, straks raken de dames en heren doktoren nog op hun teentjes getrapt. Om nog maar te zwijgen over de academie: daar dwalen de prof. dr.’s wiens toorn, zo zegt men, gewekt kan worden als men hen misbetitelt – nooit, nooit kunt u nog een positieve beoordeling verwachten, laat staan een baan!

Los van deze rituele titelverering verbaas ik me al jaren over het archaïsche gebruik van de titel ‘doctorandus’. Niemand in Nederland gebruikt die nog, behalve mensen met een gigantisch minderwaardigheidscomplex en artsen (en drs. P, maar die is 1. ironisch en 2. dood).

In een ver verleden werkte ik in een café waar avond aan avond een tandarts ruiterlijk van alcoholische versnaperingen zat te genieten. Als hij geen dienst had, deed hij dat in een bruin leren jack, en als hij wel dienst had in zijn besmeurde vaalgroene tandartsenhemd. Aangezien deze man minstens de helft van de omzet verzorgde, sprak de kroegbaas hem altijd eerbiedig aan met ‘de Dokter’ (als in: ‘kan ik de Dokter nog een dubbele sambuca inschenken?’). De Dokter zei dan in opperste bescheidenheid: ‘Weet je, eigenlijk ben ik geen doctor. Ik ben doctor-ándus.’ Mijn baas, die de middelbare school halverwege vaarwel had gezegd omdat zijn interesse in differentiaalvergelijkingen en Duitse naamvallen ondergeschikt bleek aan zijn passie voor mild fraudulente handel, knikte dan vol ontzag.

Op een dag besloot ik de Dokter te confronteren: ‘Zeg, doctorandus betekent toch gewoon dat je een universitaire studie hebt afgerond? Zo uitzonderlijk is dat toch niet?’ De Dokter hield zijn gezicht in de plooi, dempte zijn stem en zei samenzweerderig: ‘Doctorandus betekent: hij die nog doctor moet worden. Dus het is een soort tussenterm. Je bent op weg naar doctor.’ Op dromerige momenten vraag ik me nog steeds weleens af of het hem al gelukt is.

Zonder gein, de afkorting ‘drs.’ komt artsen natuurlijk gewoon goed uit omdat hij aan ‘dokter’ doet denken. Zo zie je in één oogopslag wat iemands functie is. Maar het slaat eigenlijk nergens op. Je hoort nooit hardop: ‘Doctorandus Van Doorn, uw patiënt zit klaar in de wachtkamer.’ Als ik een e-mail begin met ‘Beste drs. Van Doorn’ (of dr., wat was het nou?!), dan bedoel ik eigenlijk ‘Beste dokter Van Doorn’. Dat veroorzaakt bij mij dezelfde cognitieve dissonantie als wanneer ik tomaten afweeg bij de supermarkt en voor de juiste prijssticker op de categorie ‘groente’ moet drukken, terwijl het potjandriedubbeltjes eigenlijk fruit is. Idealiter zou er een aparte titel voor afgestudeerde artsen zijn, zoals ‘ingenieur’ voor technici, maar goed, de medische wereld heeft wellicht urgentere problemen aan haar hoofd.

Ondertussen span ik zelf de kroon qua rare titels: ‘semiarts’, het vagevuur van de geneeskunde. Elke keer dat ik die term gebruik, denk ik terug aan een gewiekste tachtig-plusser op de longafdeling. Nadat ik me had voorgesteld als semiarts, kneep hij zijn ogen tot spleetjes en antwoordde wantrouwig: ‘Ja ja… dus u bent, zeg maar, “arts”?’

ook van Linda Jolink

  • Linda

    Linda is zesdejaars geneeskundestudent, afgestudeerd neurowetenschapper en satirisch tekenaar.  

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • Rogier Crolla, chirurg, Breda 31-03-2021 23:20

    "Het is een dom gebruik, want in ieder geval was het in mijn tijd zo dat je drs was vóórdat je co-schappen liep en vervolgens was je "arts". Dat is onze officiële titel, mij ergert dat drs"

  • Linda Jolink, geneeskundestudent 31-03-2021 21:15

    "Beste Peter, het was helemaal niet mijn bedoeling om mensen als 'minderwaardig' neer te zetten - wat iets heel anders is dan 'een minderwaardigheidscomplex hebbend' (en geen betrekking had op artsen, lees de zin nog eens). Het begon bij een observatie: al sinds 2002 studeer je officieel niet meer af aan de universiteit als doctorandus, maar als 'master of science' (hoewel je jezelf van de wet ook nog doctorandus mag noemen). Daarom zie je die term nauwelijks nog opduiken, terwijl hij in de geneeskunde naar mijn ervaring nog springlevend is. Ik wilde daar iets over schrijven, met een kwinkslag naar een anekdote over iemand die wel erg dik deed over zijn 'drs.'-titel.
    De nuancering dat het voor veel mensen helemaal geen vanzelfsprekendheid is om een masterdiploma te halen heb ik wel overwogen, maar hier niet opgeschreven om het verhaal wat gepeperder te maken, en ook omdat het me in het specifieke geval van die tandarts wel duidelijk leek dat deze man overdreven stoer deed met z'n titel. Maar ik snap het wel als het toch een beetje hautain overkwam, ik ben ook nog enigszins zoekende naar de juiste toon voor deze blogs. Misschien is dat in dit geval niet zo geslaagd, als ik er zoveel uitleg bij moet geven.
    Ook de mening dat mensen beter zouden zijn als ze gepromoveerd zijn, die u tussen de regels lijkt te lezen, is niet de mijne; zie ook dit stuk dat ik eerder schreef: https://www.medischcontact.nl/opinie/de-kwestie/kwestie/moet-een-medisch-specialist-gepromoveerd-zijn.htm."

  • Peter, arts en jurist, Oss 31-03-2021 10:18

    "Ik moet zeggen dat ik me wel verbaas over de nijd die uitgesproken wordt over personen die een doctoraal hebben gehaald en daarmee zichzelf doctorandus mogen noemen, mogelijk ook arts, als ze geneeskunde hebben gestudeerd.

    Is een doctorandus-titel (c.q. master geneeskunde) ineens minderwaardig aan bijvoorbeeld een meester-titel? Of is dit een uiting van het aloude probleem, dat je van de oude grijze garde niet met je hoofd te ver boven het maaiveld mag uitsteken en eigenlijk altijd 'maar' arts-assistent bent gebleven als je niet tenminste gepromoveerd bent?

    Laat mensen gewoon in hun waarde. Al noemen ze zichzelf Piet Snot, dat moeten ze zelf weten in plaats van (wat nu mijn indruk is) beschimpt te worden als minderwaardig, of 'proberen beter over te komen dan ze zijn'. Het behalen van een universitair diploma op masterniveau blijft een indrukwekkende prestatie die voor 85% (CBP-cijfers 2019) van de bevolking niet weggelegd is om een veelvoud van redenen. En overweeg ook, dat mensen die ervoor gekozen hebben niet te promoveren en hun 's' hebben behouden, wellicht gelukkiger zijn geworden in hun werk en het leven."

  • L. H. Sie, Internist niet praktiserend, Purmerend 29-03-2021 22:24

    "Die tandarts had gelijk, een doctorandus mag promoveren... Persoonlijk nooit de nietszeggende titel doctorandus gebruikt, “Arts”, of “internist”, geeft meteen mijn functie weer. Het voeren van de titel doctorandus geeft mijn sterk het gevoel dat diegene er zo graag erbij wilt horen, soort minderwaardigheidscomplex. "

  • Rick van den Doel, Huisarts, Amsterdam 29-03-2021 15:16

    "Er is, zeg maar, een beschermde titel voor afgestudeerd artsen. Namelijk, arts. "

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.