Bellen met de specialist

De meeste coassistenten lijden eraan: belangst. Vaak moeten we bellen met de dienstdoende specialist, bij wie je (meestal) door de telefoon heen al voelt dat diegene baalt zodra het woord ‘coassistent’ valt.

Tijdgebrek, weinig geduld en de verwachting dat je alle ins en outs van diens specialisme paraat hebt. Het moet kort en krachtig: je vertelt alleen de dingen die ertoe doen. Best lastig als je nog niet precies weet wat ertoe doet. 

Is het dringend? Dat is altijd de eerste vraag. Volgens de basisarts die je de opdracht geeft om te bellen, wel. Om vervolgens maar te incasseren als de specialist het daar niet mee eens blijkt te zijn. 

Tijdens mijn eerste coschap op Aruba was het meteen raak: mijn allereerste belletje naar een specialist. De uroloog was de gelukkige. Tot dat moment had ik alleen nog maar Nederlandse artsen gesproken, dus er was geen enkel alarmsignaal in mijn hoofd afgegaan. 

Ik zat tussen een lange rij basisartsen. Ik mocht bellen naast mijn begeleidende basisarts, zodat zij via de speaker kon meeluisteren. Alsof er nog niet genoeg publiek was, schoof op de valreep ook mijn beoordelend internist aan. Elk slap smoesje schoot door mijn hoofd: misselijk, doorgelekt of een break-up. Maar voordat ik er eentje had kunnen uitbrengen, hoorde ik: ‘Klaar voor?’ De basisarts typte het nummer in en ik hoopte vurig dat hij niet zou opnemen. Maar natuurlijk nam hij wél op. 

‘Eh, ik heb dus een patiënt met een slappe straal. En aandrang. En dan ook nog… eh… pusachtige blaasjes en puistjes. Rondom de eikel. In een soort… ring.’ Ik hoorde mezelf stuntelen en wilde het liefst halverwege mijn eigen zin verdwijnen. 

Aan de andere kant van de lijn klonk: ‘In English, please?’ 

Ik kon wel door de grond zakken. Dit medische vocabulaire bleek blijkbaar nog niet tot mijn kennis te behoren. Na een vage omweg, een hoop gestamel en hoorbare verbazing aan de andere kant van de lijn, nog los van mijn eigen preutsheid, verloste deze allerliefste uroloog mij uit mijn lijden door te zeggen dat hij zelf wel even kwam kijken. 

Sinds die ervaring, met publiek, over een intiem onderwerp en ook nog eens in het Engels, ben ik voorgoed genezen van mijn belangst. Iedereen die ik nu in Nederland bel, zonder speaker, zonder publiek en mét voorbereiding (en voor de zekerheid ook een Engelse versie paraat), voelt als een cadeautje. 

Ik bel wel. Zelfs de Engelse versie van een slappe straal en pusachtige puistjes en blaasjes, ringvormig op de eikel, heb ik inmiddels paraat. 

Soms leer je blijkbaar meer door er vol ongemak in te springen – of erin geduwd te worden - dan door iets rustig op te bouwen. En als je eenmaal door dat moment heen bent, voelt alles wat daarna komt ineens verrassend licht.