Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
Blogs & columns
Blog

Liberté, egalité, paternité?

Plaats een reactie

Een van de eerste patiënten die ik zag tijdens mijn huidige stage in Parijs was mevrouw T., een adipeuze vrouw van rond de 60 jaar met een therapieresistente depressieve stoornis. Samen met een jonge psychiater liepen wij (twee aiossen en twee coassistenten, allen gehuld in doktersjassen) bij haar visite. Nadat de symptomen in kaart waren gebracht, stelde de psychiater: ‘Mevrouw, het is heel belangrijk voor uw gezondheid dat u stopt met roken’, waarop de patiënte schuldbewust en gedwee instemde met het overgaan op ‘patches’ en ‘gum’. Dat ging makkelijk, dacht ik, natuurlijk enigszins sceptisch. Ook de dociliteit en beleefdheid van de meeste andere patiënten sprongen in het oog: doktersadviezen werden aangenomen, afdelingsregels nageleefd, en iedereen vousvoyeerde. Kan het dan echt dat een wat meer paternalistische houding leidt tot betere zorg?

Aan het eind van mijn eerste week werd me meer duidelijk tijdens de wekelijkse sessie ‘soignants-soignés’, waar ruimte geboden werd aan de patiënten om hun ongemakken van en ongenoegens over de afdeling te delen. Het deed me denken aan het door president Macron in 2019 gelanceerde ‘grand débat national’, als antwoord op de gele hesjes: middels de dialoog meer draagvlak creëren voor top-downbeleid dat Frankrijk nog steeds zo kenmerkt en gepaard gaat met een continue dreiging van ‘révolte’. De toon was veranderd tijdens deze sessie: kritischer, en één (weliswaar manische) patiënte durfde zelfs te stellen dat de afdelingsregels ‘à la limite de déshumanisation’ waren. Blijkbaar was de spanning dusdanig opgelopen dat het ventiel even open moest in een dergelijke, egalitaire sessie.

Kort na de sessie ‘soignants-soignés’ gingen we weer langs bij mevrouw T. Het was haar niet duidelijk geweest dat de adviezen over stoppen met roken direct van kracht waren. Daarnaast benadrukte ze dat ze hier al veel minder rookte dan thuis, weliswaar omdat ze er zo ver voor moest lopen. De psychiater reageerde kalm maar volhardend en de druk werd weer wat opgevoerd. Een paternalistische houding noodzaakt in ieder geval een goede spanningsregulatie, is mijn conclusie.

 

Juist in de afgelopen maanden vraag ik me af waar de spanning in de samenleving heen gaat nu de Franse regering zo’n autoritair anticoronabeleid voert. Moet de spanning dalen door burgerlijke ongehoorzaamheid of zorgt de Franse regering voor wat opluchting door bijvoorbeeld de parken in Parijs weer te openen?

lees ook
  • Remmelt Schür

    Remmelt Schür is arts in opleiding tot psychiater in het UMC Utrecht en loopt momenteel zijn laatste stage in ziekenhuis Sainte-Anne in Parijs.  

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • Er zijn nog geen reacties
 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.