Alles voor jou als geneeskundestudent

Inloggen
Blogs
Blog

Stoer

1 reactie

De gillende sirenes worden overstemd door het gegil van de buitenlandse vrouw die met haar armen naar de hemel geheven op de oprit staat. Hier zal het wel zijn.

Deze week rijd ik in het kader van mijn coschap spoedeisende hulp mee op de ambulance. Willem, de ambulanceverpleegkundige, heeft mij een lichtgevende broek en shirt maat XL met ambulancelogo gegeven. Ziet er best stoer uit en, ik geef het toe, ik heb een ambulanceoutfit-selfie gemaakt. Inmiddels zijn er drie slaapverwekkende uren verstreken, ben ik goede vrienden met de koffiemachine en volledig op de hoogte van de nieuwste afleveringen Air Crash Investigation en Ready Steady Cook.
En dan gaat de porto van Willem: ‘reanimatie in de Beatrixlaan’. Oké Floor, ready, steady, GO! We rennen naar de ambulance en ik spring achterin. Door de adrenaline, de koffie en de scheurende en knipperende auto krijg ik amper mijn haar vastgebonden en mijn handschoenen aan.

Op de Beatrixlaan staat de gillende vrouw. Hoelang haar man daar zo half in de wc half in de gang ligt, is ons onduidelijk. Ook zijn medische voorgeschiedenis en zelfs zijn naam is onbekend. Handig, die taalbarrière. Willem en zijn collega’s nemen het over van de reanimerende buurvrouw. Ik sluit het blaffende hondje op in de woonkamer. En dan komt de vraag die ik verwachtte en vreesde: ‘Floor, neem jij het over?’ Mijn hart maakt een sprongetje, deze grauwe levenloos ogende man lijkt met geen mogelijkheid op Annie de reanimatiepop. Ik mis Annies versleten plastic huid op haar sternum waar je handen automatisch naartoe getrokken worden. Ik neem plaats halfknielend op de trap, schakel elke gedachte uit en begin met masseren. In mijn hoofd zing ik ‘ha-ha-ha-ha-staying-alive-staying-alive’, om zo het tempo van honderd keer per minuut vol te houden. Bij elke compressie klinkt er een kreunend geluid uit zijn keel via het larynxmasker, bijna alsof de buitenlandse man de maat aangeeft. Ik raak de tel kwijt hoe vaak we door het protocol heen zijn gegaan en de man blijft persisterend ventrikelfibrilleren. Er wordt overlegd en toch besloten hem naar de SEH te vervoeren. Willem houdt mij stevig vast terwijl ik in de rijdende auto de correcte handpositie, tempo en diepte probeer te bereiken. Ik ben al blij dat ik niet met mijn hoofd tegen de kastjes knal. Als de ambulance stopt, klappen we nog één keer en al reanimerend komen we de met witte jassen gevulde SEH op, waar ook drie collega-co’s staan te kijken. Terwijl het zweet over mijn rug loopt, kan ik het niet helpen om mezelf heel stoer te vinden op dit moment. De man heeft namelijk weer een pols, een regelmatig ritme, en wij hebben dat gedaan! Willem slaat mij op mijn schouder en we lachen naar elkaar. ’s Middags verschijnt er een appje in de coassistenten-app: ‘Floor, kwam jij reanimerend de spoed op net? Cool hoor.’ Ik voel trots opborrelen en grijns, wat een stoere dag!
 
Het eind van de middag loop ik langs op de intensive care. De man heeft weer kleur en tussen alle draden en machines zie ik zijn huilende vrouw naast hem zitten. De ic-verpleegkundige vertelt dat zijn cerebrale functies er dramatisch uitzien en hij waarschijnlijk niet meer wakker wordt. Mijn hoofd begint te ratelen. Is dat nu onze schuld, hadden we moeten stoppen? Waarom was ik zijn gillende vrouw vergeten? Vergeten dat dit een vreselijke dag voor haar is en ze nooit meer samen het hondje zullen uitlaten? Wanneer ben ik deze dag mijn inlevingsvermogen verloren? Is dit beschermingsmechanisme? En sinds wanneer hecht ik waarde aan het feit dat ik er ‘stoer’ uitzie in een geel ambulancepakje al reanimerend op de spoed?

Ik slik. Het stoere gevoel ebt weg en maakt plaats voor twijfel en lichte schaamte. 

 

Floor

Blogs reanimatie ambulance
  • Floor Kamphuis

    Met de woorden ‘dat beloof ik’ nog vers in het geheugen, schrijft Floor (pseudoniem) over haar ervaringen en bijkomende twijfels als huisarts in opleiding.  

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • S. van den Berg, ALMELO 19-02-2016 01:00

    "Prachtig geschreven, wederom!"

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.