Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
Praktijkperikelen
16 januari 2021 1 minuut leestijd
coronaperikel

Gedeelde wanhoop

2 reacties

‘Onmenselijk’ was het, om haar twee personen te laten kiezen die nog afscheid konden nemen van haar vader, die op sterven lag. Een vader, die ik nog nooit had gezien in verband met de nieuwe maatregelen, en een dochter die ons hierin noodgedwongen volgde.

‘Dat is toch onmenselijk?’ Het hele telefoongesprek had ze boos en verdrietig geklonken, maar ik proef nu ook de wanhoop. Een wanhoop die me diep raakt, die me bekend is deze afgelopen tijd, en die niet kan opboksen tegen een landelijke richtlijn.

Er valt een stilte.

Ik denk na over mijn rol als dokter in situaties als deze, uiteindelijk niet een uitzonderlijke. Doodgaan is een essentieel onderdeel van het leven, en ik heb het altijd heel bijzonder gevonden hoe je als dokter er voor mensen kan zijn in zo’n onwerkelijk, pijnlijk en confronterend moment. En ik denk aan iets wat John Cassel, medisch antropoloog, ooit schreef: ‘[Dat] de mens, niet het menselijk lichaam, lijdt.’ Soms ligt genezing op plekken waar niet de ziekte, maar het lijden plaatsvindt. Plekken waar je patiënt en familie ontmoet, als alle medische behandelopties zijn uitgeput en richtlijnen geen troost bieden, een plek waar de mens, niet de ziekte, verlichting behoeft. Een uitnodiging van dokter naar patiënt en, indien geaccepteerd, een voorrecht.

En op dat moment stel ik me voor hoe het zou zijn geweest als we dit gesprek face to face hadden gevoerd. Misschien geen hand op hand, of hand op schouder, maar wellicht had ze ook wanhoop, haar wanhoop, in mijn ogen kunnen zien, en gezien dat ik bereid was om die met haar te dragen.

Ik antwoord. ‘Onmenselijk is het zeker. En ik vind het verschrikkelijk om dit van jullie te moeten vragen.’ Stilte. ‘Maar ik ben hier voor jullie. En laat me weten of ik hierin iets voor jullie kan betekenen.’

Ik klink net zo wanhopig als zij. Zij klinkt opgelucht, bijna sterk. ‘Dank je.’

Gedeelde wanhoop. Heel menselijk. Een voorrecht.

Sara van Vliet, huisarts in opleiding

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • H.A. van der Hoeven, gepensioneerd huisarts , VLAARDINGEN 16-01-2021 13:55

    "Jij wordt een goede huisarts Sara!
    "

  • Karemaker , Psychiater , Rotterdam 16-01-2021 12:16

    "Zelden de essentie van ons vak zo mooi verwoord gezien: ontroerend, veel dank."

 

Perikel insturen

Heeft u iets meegemaakt wat u deed fronsen, foeteren of lachen? Deel het met uw collega's!

Stuur uw anekdote in

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.