Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
Lezersverhalen
07 april 2020 5 minuten leestijd
coronaperikel

Gegijzeld door corona

3 reacties
getty images
getty images

Ik ben kaderhuisarts ggz en bestuurslid van PsyHAG, de expertgroep van de kaderhuisartsen ggz. Wij vinden het delen van ervaringsdeskundigheid belangrijk, zowel voor professionals als voor patiënten. Daarom heb ik mijn persoonlijke ervaringen met een corona-infectie beschreven.

In de eerste week van maart ging mijn aios huisartsgeneeskunde skiën in Oostenrijk, er was daar toen nog geen corona voor zover we wisten. De week erna werkten we maandag en dinsdag samen. Dinsdagavond kreeg hij klachten en zijn skivrienden ook. Hij vermoedde corona en bleef thuis. Donderdag werd hij getest en vrijdagavond bleek deze test positief.

Intussen werkte ik woensdag en donderdag thuis aan mijn promotieonderzoek. Het voelde niet goed om vrijdag weer te gaan werken in de praktijk ook al had ik nog geen klachten, dus ik nam vrij. Vrijdagochtend kreeg ik lichte keelpijn, later die dag een kuchje en lichte hoofdpijn, geen koorts. Dag 2 iets zieker met wat meer hoofdpijn en spierpijn. Dag 3 ietsje beter en dag 4 best goed, ik heb een klein rondje gefietst, ik was optimistisch.

Paniek

Dag 6 werd ik wakker met een drukkende pijn op de borst en benauwdheid. Ik schrok, want dit betekende dat het virus mijn borstkas had bereikt en daar las ik griezelige verhalen over met hele lage saturaties, acute verslechtering en cytokinenstorm. Met als doemscenario een ziekenhuisopname of, erger nog, de intensive care met allemaal mensen in pak en afgesloten van mijn gezin. Ik belde mijn huisarts en vroeg om een test die ik zelf afnam.

Mijn man haalde mijn saturatiemeter van de praktijk op. Ik zette hem op mijn vinger en zag 92 procent SatO2. Ik schrok opnieuw, nu al zo laag. Ik voelde me flink ziek, bleef in bed met een pijnlijke druk op de borst en benauwdheid.

Op dag 8 bleek de uitslag van de test positief. Ik overlegde met mijn huisarts, de saturatie was op dat moment rond de 95 procent, dus we wachtten af. ‘s Middags ging het iets beter, ik dacht dat het ergste voorbij was. Maar op dag 9 werd ik wakker met flinke druk en kortademigheid. Ik zette de saturatiemeter op mijn vinger, 88 procent, holy shit. Ik zag mijn hartslag op de meter razendsnel oplopen, paniek! Een paar uur later werd ik wakker en was de saturatie 92-94 procent. Na telefonisch overleg met mijn huisarts en longarts kon ik thuisblijven zolang de saturatie op of boven de 93 procent bleef. Gelukkig!

De week erna bleef de situatie onveranderd en leefde ik tussen hoop, overdag, en vrees, vooral ’s nachts. In de loop van de week kwamen er lichtpuntjes in de vorm van iets meer eetlust en energie maar de saturatie bleef nog 93 procent. Op dag 15 was de druk op de borst en benauwdheid grotendeels weg en steeg de saturatie naar 96 procent. Ik ben zelden in mijn leven zo opgelucht geweest als op dat moment, ik voelde me letterlijk herboren. Na veertien dagen was ik er doorheen, het gevaar was geweken, dacht ik!

Maar de week erna verliep met ups en downs. Mijn man werd ook flink ziek, ik mat zijn saturatie, telde zijn ademhaling, hij redde het thuis. We werden goed verzorgd door onze zoon die nu noodgedwongen weer thuis woonde omdat zijn huis in Amsterdam te klein was om thuis te werken.

Corona-SEH

Op dag 22 werd ik erg duizelig wakker, eind van de ochtend kreeg ik het gevoel flauw te gaan vallen. Ik mat mijn bloeddruk, die was goed, evenals pols en saturatie. Was er dan toch iets met mijn hart aan de hand? Ik werd weer angstig. Na anderhalf uur ging ik mijn huisarts bellen. Ik wist al dat dit zou betekenen dat ik naar het ziekenhuis zou moeten, maar thuis ging het ook niet.

Onze zoon reed ons naar het Dijklander Ziekenhuis. Lege triagetent, lege wachtkamer van corona-SEH, snel binnengehaald, er heerste rust. Metingen, infuus, bloedonderzoek, longfoto maar bovenal een echo van het hart. De cardioloog liet me alles zien, geen pericardvocht, geen myocarditis, kleppen functioneren goed, ik was opgelucht. De andere onderzoeken waren gelukkig ook allemaal goed. Het gevoel flauw te vallen was intussen afgezakt. Na twee uur stonden we weer buiten, wat een geweldige organisatie van de coronazorg van dit ziekenhuis. Me koest houden en verder uitzieken.

Arm en rijk

Drukkende pijn op de borst, benauwdheid en laag zuurstof zijn beangstigende klachten om zo lang achter elkaar te hebben. Ik vind het altijd al lastig om patiënt te zijn als dokter; of ik bagatelliseer of ik dramatiseer. Ik wil graag controle maar dit virus is zo onvoorspelbaar en we weten er nog zo weinig van dat ik geen controle ervaar.

Ik maak me zorgen over mijn patiënten. Ik werk in een gezondheidscentrum in een achterstandswijk. Veel mensen wonen in kleine huizen waar iedereen nu binnen zit en waar huiselijk geweld kan toenemen. Of ze zijn juist helemaal alleen en hebben vaak tot hun verdriet en schaamte niemand op wie ze terug kunnen vallen of die hun kan verzorgen. Er is veel angst bij psychiatrisch patiënten die normaal gesproken al snel angstig zijn. Veel vragen en onbegrip bij mensen met beperkingen en taalbarrières, zij komen vaak aan de balie omdat communicatie door de telefoon lastig voor ze is; maar nu mag er niemand zomaar naar binnen en moeten ze eerst bellen. Gelukkig maakt de gezondheidszorg in Nederland geen onderscheid tussen arm en rijk, maar de verschillen in gezondheid tussen arm en rijk zijn wel heel groot.

Ik zou er nu graag voor mijn patiënten willen zijn en hen opbellen om te vragen hoe het met hen gaat, maar moet nu eerst zelf herstellen. Gelukkig zijn er op dit moment voldoende waarnemers en werkt mijn aios door.

Steun

De komende tijd zullen nog veel mensen ziek worden, waarvan twintig procent ernstig. En dit treft ook onszelf als professionals, onze familie en vrienden en onze patiënten. Dus we zitten er allemaal middenin en zullen allen persoonlijk te maken krijgen met angst en verdriet. We kunnen dit alleen samen aan door onze eigen emoties serieus te nemen en er voor elkaar te zijn. Zorg goed voor jezelf en elkaar. Aarzel niet om contact te zoeken en te onderhouden met zieke en kwetsbare patiënten, zowel mensen met somatische als met psychische klachten, en nazorg te bieden aan mensen die een ernstiger corona-infectie hebben gehad. Ik heb zelf ervaren dat contact, zelfs al is het digitaal, veel steun geeft.

Carine den Boer, huisarts in Hoorn, kaderhuisarts ggz

meer coronaperikelen

covid-19
Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • Sanne Kox, Arts, Utrecht 15-10-2020 06:13

    "Beste dhr. Bonte,

    Vanuit een neurologisch perspectief kan ik me voorstellen dat het u vreemd doet voorkomen om naar de SEH te gaan met een gevoel van flauw te vallen. Ik denk echter dat er hier meer vanuit een cardiologisch perspectief is gehandeld: de klachten van druk op de borst en benauwdheid zijn in eerste instantie aan COVID19 toegeschreven, maar als op dag 22 toch het gevoel flauw te vallen ontstaat kan ik me voorstellen dat de overweging is geweest toch cardiologische pathologie uit te sluiten. Vandaar denk ik ook de nadruk op de echo cor in het stuk.

    Bovendien vind ik uw reactie niet zo gepast. De auteur stelt zich enorm kwetsbaar op met dit artikel. Door de behandelend artsen met inzicht in de situatie zoals die toen was, is dit besluit genomen; daar is ongetwijfeld goed over nagedacht. Dit alles haalt niet weg dat ik uw zorg snap. Ik betwijfel alleen of het in dit geval terecht is. "

  • GJ Bonte, Neuroloog, Dalfsen 09-04-2020 11:16

    ""Op dag 22 werd ik erg duizelig wakker, eind van de ochtend kreeg ik het gevoel flauw te gaan vallen. Ik mat mijn bloeddruk, die was goed, evenals pols en saturatie."

    Eh... Ik begin me een beetje zorgen te maken...

    Als dit allemaal voorbij is, gaat u toch niet alle mensen met deze klachten van duizeligheid en het gevoel flauw te vallen, na een periode van ziek zijn, naar de neuroloog verwijzen, toch?

    Je zou denken dat na een periode van ziek zijn en veel in bed liggen dat dit toch klachten zijn die men nog eens rustig aan zou kunnen zien. Zoals het een huisarts betaamd.

    Ik hoop maar dat niet alle mensen met dergelijke klachten naar de SEH komen. Dan zou het wel eens druk kunnen worden.

    Wonderlijk hoe artsen voor zichzelf een andere maatstaf hanteren dan voor hun patiënten..."

  • Rob Schakel, bedrijfsarts, Wassenaar 09-04-2020 08:59

    "Duidelijk verhaal in de traditie zoals er vroeger meer geschreven werden. Het geeft een inzicht in hoe de ziekte kan verlopen en wat het met mensen doet. Dank."

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.