Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
naar overzicht
anoniem
11 juli 2016 2 minuten leestijd
lezersverhaal

Alles went

1 reactie

Naast twee internisten in het staatsziekenhuis die neurologie als een van hun aandachtsgebieden hebben, ben ik de komende maanden in dit immense land met 48 miljoen inwoners de enige neuroloog. En dat terwijl er hier zoveel neurologische casuïstiek is: behalve de ‘normale’ aandoeningen is er in het regenseizoen veel hondsdolheid en tetanus. Normaal is onze capaciteit twee keer zo groot: maar liefst twee neurologen... Maar mijn collega is weg voor zijn onderzoeksproject, en onze neuroloog-in-opleiding is in het buitenland voor een cursus bewegingsstoornissen. Het idee om het enige aanspreekpunt te zijn moet me in de hoogste staat van paraatheid houden.

Tijdens mijn opleiding deed ik tijdens nachtdiensten al geen oog dicht door de gedachte dat ik de enige was die kon reageren op een spoedgeval. Vanmorgen heb ik urenlang zowel de kinderafdeling als de volwassenafdelingen afgeschuimd om de nieuwe neurologiepatiënten te beoordelen, iets wat in deze omstandigheden eerder kwantiteit dan kwaliteit van zorg oplevert. Nu maar hopen dat het neurologieonderwijs een beetje is blijven hangen en dat de internisten en kinderartsen veel zelf bedenken en pas alarm slaan als het echt de verkeerde kant uitgaat. De kunst van het loslaten.
Ik ben nog wel even naar de kno-afdeling gerend om de consultvraag van die aardige afasiepatiënt aan de logopedist toe te lichten, want dat lukte hem zelf niet zo goed.

Toen ik ‘s middags eeg’s las in het schemerdonker (er was geen elektriciteit en ik gebruikte de eeg-machine op de accu) en tegelijkertijd een vaag formulier van het ministerie voor Volksgezondheid zat in te vullen, vond ik mezelf een minuut of 10 later … met nekpijn, zware oogleden en als finishing touch ‘n beetje kwijl op mijn wang.

De enig overgebleven neuroloog in dit reusachtige land – in slaap gevallen! Alles went.


Marieke Dekker, neuroloog, Tanzania


 

Marieke Dekker is samen met haar gezin in 2012 naar Tanzania verhuisd om de neurologische zorg beter te ontwikkelen. Tot die tijd was Tanzania het grootste land ter wereld zonder neurologie-opleiding. Sinds die tijd is er in haar ziekenhuis een kno-afdeling en vooral ook een neurologie-opleiding gekomen. De komende jaren zullen de eerste Tanzaniaanse neurologen afstuderen en de neurologische zorg en opleiding zelf overnemen. Met lokaal Afrikaans salaris zou dit project niet mogelijk geweest zijn: financiële ondersteuning aan het Tanzania-project van Stichting Fidesco houdt het in de lucht. Uw steun is erg welkom: fidesco.nl, kies Tanzania-project.






 

Meer lezersverhalen over Het individu

Beeld: iStock
Beeld: iStock

Recente lezersbijdragen

Lezersverhalen
Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen

Reacties

  • GJ Bonte, Neuroloog, Dalfsen Nederland 12-07-2016 00:00

    "Dappere dodo... Petje af!"

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.