Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
naar overzicht
Hoofdredactioneel

Een koel hoofd en warm hart

1 reactie

Artsen moeten streven naar excellentie, compassie en medemenselijkheid aan de dag leggen en ook kritisch reflecteren op het eigen handelen, zegt hoogleraar professional performance Kiki Lombarts in een interview. Ze beschouwt deze drie pijlers als het fundament voor goed dokterschap. Het bewierookte CanMEDS-model ziet Lombarts als een ‘beperkte lijst van gedragingen’ die leidt tot ‘routine-experts’ en bijdraagt aan de verdere ‘deprofessionalisering’ van de medische professie. En dat is onwenselijk in een tijd waarin de artsenstand volgens haar het vertrouwen van de samenleving dreigt te verliezen als het gaat om integriteit, geloofwaardigheid en deskundigheid.

‘Excellent performers are made, not born’, citeerde Lombarts al eerder in haar boekje Professional performance. En daarbij gaat het niet alleen om vlieguren maken, maar ook om continue ontwikkeling, door mee te schrijven aan richtlijnen, onderwijs te geven of te spreken op congressen. ‘Wees de eeuwige student.’

Niet iedere arts hoeft van Lombarts ‘olympisch niveau’ te halen. Een op zich verstandige uitspraak. We heten immers niet allemaal Epke Zonderland of Joyce Sombroek. Toch vrees ik, en zeker bij jonge artsen, voor een omgekeerd psychologische effect van een dergelijke nuancering. Want voor wie geldt dat dan? Feit is dat bijna één op de vijf coassistenten nog immer voldoet aan de criteria van een burn-out, zo kunt u op de vernieuwde website van onze studentenuitgave Arts in Spe lezen. Jonge dokters blijken de lat niet alleen professioneel maar ook in sociaal opzicht extreem hoog te leggen. Bij de relatief korte carrière van de meeste olympiërs – we laten Michael Phelps maar buiten beschouwing – kan er in dat opzicht tijdelijk pas op de plaats worden gemaakt.

De nadruk die Lombarts legt op de intrinsieke motivatie van de dokter, waarbij plezier in het werk hand in hand moet gaan met passie, empathie en bescheidenheid, lijkt me een realistischere maat. Het is voor niemand verkeerd om af en toe in de spiegel te kijken om te zien of je nog gelukkig bent met wat je doet. Want u gunt uw patiënt uiteraard die dokter met ‘een koel hoofd en een warm hart’, zoals Lombarts een topdokter definieert. Een dokter waarop uw patiënt kan vertrouwen.

print dit artikel
  • Evert Pronk

    Evert Pronk is een van de twee adjunct-hoofdredacteuren bij Medisch Contact. Hij houdt zich bezig met de online ontwikkeling, nascholingen, evenementen, boeken en andere uitgeefkansen.  

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen

Reacties

  • W.J. Duits, Bedrijfsarts, HOUTEN Nederland 18-08-2016 10:48

    "Het lijkt er toch op dat het woord "roeping" weer langzaamaan boven komt borrelen. Als mensen hun "roeping" volgen dan zijn ze bereid daar veel voor te doen, ze krijgen er energie van en blijven ook graag het werk doen wat binnen die "roeping" past. Mensen die hun "roeping" volgen hebben geen sterke neiging iets anders te willen doen. Deze mensen praten niet over werksleur, die zien in elke nieuwe werkdag nieuwe uitdagingen, in elke nieuwe patiënt een nieuw "leermoment". Een "roeping" staat vaak dwars op een "carrière opbouw", want een "roeping" kun je blijven volgen tot je dood, terwijl "carrière opbouw" verandering vraagt tenminste elke 5 jaar, dat is voor velen heel stressvol."

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.