Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
naar overzicht

Ei

10 reacties
beeld: Thinkstock
beeld: Thinkstock

‘We gaan een exploratieve laparotomie doen, kom!’ De clinical officer roept me vanuit de verte, als ik ’s ochtends het ziekenhuisterrein op loop. ‘O, oké. Nu?’ Hij zegt ja, maar als ik op de ok kom, een donkergroen geschilderd kamertje met een nogal onstabiel lijkend bed waaraan een armsteun ontbreekt, zie ik nog niemand. Een halfuurtje later wordt de patiënt in een rolstoel binnengereden en zonder een woord in een hoekje van de kamer geparkeerd. Een kwartiertje later druppelt er wat ok-personeel binnen en nog een halfuur later de anesthesioloog en de clinical officer.

‘Wat gaan we precies doen? Wat heeft ze?’ vraag ik. ‘Als we dat wisten, hoefden we haar niet open te snijden’, lacht de clinical officer. ‘Laten we maar eens kijken wat er allemaal in die buik zit.’ Dat is inderdaad wat je noemt exploratief. Een ok in dit ziekenhuis is elke dag opnieuw een avontuurlijke ontdekkingsreis door onontgonnen menselijk vlees, in plaats van een voorspelbare controle of die tumor die we op CT-, MRI- en PET-scan zagen ook daadwerkelijk 2,6 bij 3,1 cm is.

Ik krijg een scalpel in mijn hand en zet een snee van navel tot schaambeen. ‘Is dit echt de eerste keer dat je een buik openmaakt?’ Eh, ja. ‘Dus je hebt zelfs nog nooit een sectio gedaan?’ Eh, nee. ‘En je bent over een paar maanden arts?’ Eh, ja.

We snijden verder tot we de darmen tegenkomen en daarnaast een aantal ondefinieerbare structuren. Ik zie een bloederige massa met witte stukjes, de grootte en de vorm van een kippenei, met daaraan vast een zwartbruin kleiner bolletje dat uit meerdere blaasjes lijkt te bestaan. ‘Wat is dat?’ vraag ik.

‘Geen idee.’ Hij pakt het ding vast en trekt het wat naar boven. ‘Maar het hoort hier vast niet. Zullen we het er maar uit halen?’ Hij pakt de scalpel en snijdt het ei los. ‘Alsjeblieft’, zegt hij en geeft het aan mij. ‘Lunch.’ Hij graaft verder in de buik. ‘Het was een ovarium’, concludeert hij dan. ‘Dus je had toch gelijk met je ei.’

Het andere ovarium ziet er eigenlijk ook niet zo florissant uit. De clinical officer prikt in een blaasje op het ovarium, waar heldere vloeistof uitloopt. ‘Zo, dat is wel genoeg. Zwanger wordt ze niet meer, maar voor de menopauze is ze wel wat jong.’ Ze is vierentwintig.

Als we de darmen terug op hun plek willen leggen, komen we nog iets geks tegen. ‘Wat is dit?’ vraagt hij nu aan mij. Hij houdt een geel-roze-rood stuk vlees omhoog dat rechtsboven uit de buik lijkt te komen. Ik knijp erin. Het voelt hard aan. ‘Geen idee’, zeg ik nu. ‘Ik ook niet. Halen we er ook maar uit.’ En hij knipt het ding door en legt het in een bakje. Helaas zullen we er ook niet achterkomen wat we allemaal uit haar lichaam verwijderd hebben. P.A. is nutteloos in een ziekenhuis waar je toch geen mogelijkheden hebt om er iets aan te doen.

Ik hecht haar dicht. ‘Dat heb je zeker ook niet geleerd in Nederland?’ vraagt de clinical officer. ‘Eh’, zeg ik, twijfelend of ik mijn eer moet redden of eerlijk moet zijn.

Veel zweetdruppels en een aantal nieuwe naalden verder is de buik eindelijk dicht. ‘Zo, dat duurde lang. Heb je er maar meteen een hysterectomie achteraan gedaan?’ De clinical officer zit in een hoekje van de ok op me te wachten, spelend met zijn mobiele telefoon, type Nokia 3210.

Ik kijk hem met enige gêne aan. ‘No problem.’ En hij slaat me op mijn schouder. ‘No rush.
This is Africa.’

Mara Simons (pseudoniem) is coassistent.


PDF van dit artikel

  • Mara Simons

    Mara Simons (pseudoniem) is coassistent. ‘De situaties die in dit leerproces ontstaan en de voelbare druk om te móeten presteren, kan ik niet onbeschreven laten.'  

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen

Reacties

  • Dingeman Rijken, Medical Officer, Holy Cross (ZA) 03-12-2012 00:00

    "Onvoorstelbare gang van zaken. Zo slecht hoeft de zorg in ZA zeker niet te zijn; in elk ziekenhuis alhier kan PA worden aangevraagd en zijn er redelijk goede verwijsmogelijkheden. Zeker als het een 24-jarige vrouw betreft."

  • Kaspar Mengelberg, psychiater, Amsterdam 23-10-2012 00:00

    ""Een halfuurtje later wordt de patiënt in een rolstoel binnengereden en zonder een woord in een hoekje van de kamer geparkeerd. Een kwartiertje later druppelt er wat ok-personeel binnen en nog een halfuur later de anesthesioloog en de clinical officer". ..." ‘Zo, dat duurde lang. Heb je er maar meteen een hysterectomie achteraan gedaan?’ De clinical officer zit in een hoekje van de ok op me te wachten, spelend met zijn mobiele telefoon, type Nokia 3210".

    Dank, Mara, voor dit naar ik aanneem realistische maar beschamende verhaal. Jou is uiteraard niks kwalijk te nemen. Je cynische en slordige 'opleider' aldaar wel.

    "

  • R.W. Kreis, chirurg, BEVERWIJK 19-10-2012 00:00

    "Werkelijk ontstellend. Al met al het toonbeeld van een volledig uit de hand gelopen opleidingstraject. De betrokken Universiteit is mede schuldig. Er is een interessant juridisch aspect. Shell staat op dit moment in Nederland voor de rechter voor "wandaden" begaan in Nigeria. M.i. is er hier sprake van een medische wantoestand waar een Nederlandse arts in opleiding deelgenoot van is. Een waarschuwing is op zijn plaats."

  • R.W. Kreis, chirurg, BEVERWIJK 19-10-2012 00:00

    "Werkelijk ontstellend. Al met al het toonbeeld van een volledig uit de hand gelopen opleidingstraject. De betrokken Universiteit is mede schuldig. Er is een interessant juridisch aspect. Shell staat op dit moment in Nederland voor de rechter voor "wandaden" begaan in Nigeria. M.i. is er hier sprake van een medische wantoestand waar een Nederlandse arts in opleiding deelgenoot van is. Een waarschuwing is op zijn plaats."

  • , , 24-07-2012 00:00

    "Mara Simons doet verslag van haar werk in ziekenhuis X, ergens in Afrika.
    Haar column raakt een gevoelige snaar. Al jaar en dag zet de Nederlandse Vereniging voor Tropische Geneeskunde en Internationale Gezondheidszorg (NVTG) zich in voor een goede voorbereiding van artsen die in een ontwikkelingsland gaan werken. Begeleiding van coassistenten verloopt via universiteiten, de opleiding tot arts internationale gezondheidszorg en tropengeneeskunde via de NVTG. Het gedrag van coassistenten ter plaatse valt veelal buiten het gezichtsveld van de universiteit. Helaas, want goede voorbereiding, dat wil zeggen het verdiepen in de operatie-indicatie, en supervisie tijdens de ingreep is van groot (en soms van levens-)belang. Daarnaast gelden natuurlijk de randvoorwaarden van respect voor de patiënt, communicatie en bekwaamheid. In Nederland en ook in Afrika. De NVTG heeft een gedragscode om wanbeleid in een willekeurig ziekenhuis in de ‘bush’ tegen te gaan.
    Daarnaast organiseren het Koninklijk Instituut voor de Tropen (KIT) en de NVTG een voorbereidingscursus voor werken in ontwikkelingslanden.
    Het mooie van de column van Mara Simons is dat ze de gezondheidszorg over de grenzen onder de aandacht brengt. Het is van belang om te tonen dat waar artsen ook hun werk uitoefenen, ze dit conform de ooit afgelegde eed van Hippocrates doen, met om te beginnen: do no harm. Het veranderen van wantoestanden zoals Mara Simons beschrijft, vergt veel inspanning. Dat ligt niet alleen in de handen van de individuele arts in een vreemde context. Maar wat blijft is respect voor de patiënt. Op alle fronten en waar dan ook.

    Roeland Voorhoeve, voorzitter Werkgroep Tropische Chirurgie (WTC), bestuurslid Concilium Opleiding Tropische Geneeskunde (COTG)
    Pieter van den Hombergh, voorzitter NVTG
    Esther Jurgens, beleidsfunctionaris NVTG
    Peter Reemst, bestuurslid WT
    "

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.