Inloggen
Blogs & columns
Uitbraak

Eén die alles weet

2 reacties

‘Mieux vaut un qui sait, que cent qui cherchent.’ Met deze opmerking eindigt de Franse microbioloog Didiert Raoult in Journal of Infection zijn uitermate kritische en vrij bizarre commentaar  op de in datzelfde blad gepubliceerde Nederlandse Q-koortsrichtlijn. Ten overvloede: die ‘un qui sait’ is de Fransman natuurlijk zelf en de ‘cent qui cherchent’ zijn de dertien internisten, infectiologen en arts-microbiologen van de Nederlandse Q-koorts-consensuswerkgroep. ‘Expert opinion versus literature analysis and consensus’ is de titel van zijn commentaar, en dat eerste is volgens hem beter.

Er zijn weinig microbiologen met een staat van dienst als Raoult, die ongeveer 1500 publicaties in PubMed heeft, en zeker op het onderwerp Q-koorts geldt hij als dé autoriteit (zie ook de autohagiografie waarmee zijn commentaar in Journal of Infection begint). Maar het lijkt er nu toch op dat zijn houdbaarheidsdatum aan het verstrijken is.

Het tragische is dat hij hier niets aan kan doen, want geniale mensen hebben nou eenmaal van nature de neiging te ontsporen. Dit is een geleidelijk proces dat in gang wordt gezet als ze tegen de stroom in een paar keer gelijk blijken te hebben: daardoor worden ze belangrijk en houden op den duur anderen op hen te verbeteren en tegen te spreken. Redacties als die van Journal of Infection gaan bijvoorbeeld kritiekloos rare stukken van ze accepteren.

Blijft zo’n toestand lang genoeg bestaan, dan zal er op een gegeven moment iets knappen in het hoofd van zo’n persoon. Het is een kleine stap van ‘ik ben slimmer dan alle anderen bij elkaar en daarom heb ik bijna altijd gelijk’ naar ‘alles wat ik ooit heb bedacht is uitgekomen, dus alle gedachten die ik nu heb zullen ook uitkomen’. Voor je het weet beschouwen ze zichzelf niet meer als begenadigd wetenschapper of arts, maar als ziener, profeet of heilige. Ze gaan zonder bewijs het einde van onze beschaving door influenza verkondigen. Of ze menen via de krant de prognose van een lid van het koningshuis te moeten toelichten. Of ze geloven de uitkomst van experimenten zo goed te kunnen voorspellen dat deze niet meer hoeven te worden uitgevoerd.

Dat laatste stel ik me voor als motivatie van voormalig professor Diederik Stapel. Waarom zou je tijd, geld en moeite uittrekken voor het verrichten van een experiment waarvan de uitkomst bij voorbaat vaststaat? Wat een tijdverlies en verkwisting!

Zonder een mechanisme van negatieve terugkoppeling zal elk biologisch systeem uiteindelijk uit de pas gaan lopen, en bij mensen bestaat de terugkoppeling uit andere mensen. Als uw collega, baas, opleider of promotor dus weer eens quatsch loopt te verkondigen, verbeter hem of haar dan des te harder. Dat is moeilijk en confronterend, maar u bent het de persoon in kwestie verplicht. Doe het natuurlijk wel tactvol, en begin uw kritiek bijvoorbeeld met: ‘Geachte professor, juist omdát u zo briljant bent, ga ik u nu op uw enorme fout wijzen…’

Miquel Ekkelenkamp is arts-microbioloog en schrijver (onder de naam Bulnes)

Meer bijdrage in van de column Uitbraak

<strong>PDF van deze uitbraak</strong>
  • Miquel Ekkelenkamp

    Miquel Ekkelenkamp werkt als arts-microbioloog in het UMC Utrecht. Onder de naam Miquel Bulnes schreef hij al verscheidene romans. Ekkelenkamp was al eerder (2011-2012) columnist voor Medisch Contact.  

Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • Er zijn nog geen reacties
 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.