Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
naar overzicht
Blog

Voor de derde keer de senaat? - Menno Oosterhoff

3 reacties

De snelheid waarmee de politiek wetten verzint die een bedreiging zijn voor de gezondheidszorg is haast niet bij te houden. Zorgverzekeraars die winst mogen maken, beperken van de privacy, opheffen van de vrije artsenkeuze, overheveling van zorg naar de gemeente. Noem maar op.
Het hoofdredactioneel van Hans van Santen van 10 september maakte me attent op een nieuwe loot aan deze snelgroeiende stam van zorgellende. Het voorstel om geschillencommissies boetes te kunnen laten opleggen.

Dit wetsvoorstel is de Tweede Kamer al probleemloos gepasseerd. Op 4 juli 2013 werd het aangenomen met steun van vrijwel de hele Kamer. Zelfs van de PVV, die toch niet scheutig is met steun aan de regering. Alleen de SP stemde tegen. In die tijd had ik mijn handen vol aan de poging te voorkomen dat de gezondheidszorg voor kinderen en jeugdigen met psychische aandoeningen tot een gemeentelijke voorziening zou worden teruggebracht. Wellicht dat het me daarom toen is ontgaan.

De hoofdredacteur hoopt dat de Eerste Kamer opnieuw een dwaling zal voorkomen. Heel groot is die kans niet. De Eerste Kamer neemt het overgrote deel van de wetten die door de Tweede Kamer zijn gekomen ook aan. Zo ook de Jeugdwet, die de bovengenoemde overheveling van de jeugd-ggz naar de gemeente regelde. Maar om aan te tonen dat ze niet een geheel overbodig instituut is laat de Eerste Kamer soms haar tanden zien en stemt ze tegen een wet. Bijvoorbeeld het wetsvoorstel voor het elektronisch patiëntendossier.
En recentelijk ook nog bij het wetsvoorstel dat een beperking inhield van de vrije artsenkeuze. Dit dankzij drie tegendraadse PvdA-senatoren, die inmiddels zijn weggesaneerd.
Ondertussen zijn de verhoudingen in de senaat aanmerkelijk gewijzigd, maar gezien de overweldigende steun in de Tweede Kamer moet er wel een godswonder gebeuren wil ook deze wet in de Eerste Kamer stranden.

De gevolgen laten zich voorspellen. Het zal niet lang duren voor er advocaten komen die op basis van no cure, no pay een geschil willen aankaarten. Het zal evenmin lang duren voor er verzekeringen komen waarmee je je kunt verzekeren voor het geval je een boete krijgt. En het zal leiden tot defensieve geneeskunde. Je indekken tegen een mogelijke klacht door alles te doen om de patiënt tevreden te stellen. Ook als je daarvoor onderzoek moet laten uitvoeren dat niet nodig is. Want het doen van overbodig onderzoek wordt artsen zelden of nooit kwalijk genomen. Toch fijn dat het grondig is uitgezocht en er niks aan de hand is. Dat onderzoek doen voor alle zekerheid duur is en soms ook risico’s met zich meebrengt is lastiger uit te leggen. Nee, klachten gaan bijna altijd over iets wat de arts mogelijk heeft nagelaten.

Ik hoop van harte dat Eerste Kamerleden het uitstekende artikel lezen van Coen Albers, huisarts en lid van een klachtencommissie. Hij beschrijft daarin de huidige situatie en de gevaren van de nieuwe wet. Politici moeten de logica daarvan toch ook inzien, zou je denken. Alweer de senaat, schreef René Kahn in een column toen de Eerste Kamer de euvele moed had minister Schippers te dwarsbomen in haar poging de vrije artsenkeuze te beperken.
Zullen we straks kunnen zeggen: en voor de derde keer de senaat? Ik hoop het van harte. Mij persoonlijk zal deze wet niet raken, maar het gaat me wel aan het hart dat we steeds verder afglijden naar de Amerikaanse praktijk. Daar zijn economische en juridische aspecten van de geneeskunde hoofdzaak geworden. Die kant gaat het hier helaas ook steeds meer uit. Gezondheidszorg beschouwen als een bedrijvigheid vergelijkbaar met willekeurige andere economische verschijnselen, waar je geschaad vertrouwen vertaalt naar een geldelijke genoegdoening. Daarmee krijgt de geschillencommissie een functie, die nooit zo bedoeld is geweest.
Een weg terug zal uiterst moeilijk, zo niet onmogelijk zijn en in elk geval uiterst kostbaar.

Wat zou het een zegen zijn als politici de bezwaren van professionals die kunnen weten waar het om gaat eens serieus zouden nemen. Maar ook al doen ze dat niet, dan nog is het belangrijk dat we blijven doorgaan onze kritiek te laten horen. Al was het alleen maar voor ons eigen moreel.

Noot: De plenaire behandeling in de Eerste Kamer is op 29 september.


Menno Oosterhoff


politiek tweede kamer wetgeving
  • Menno Oosterhoff

    Menno Oosterhoff is (kinder en jeugd-)psychiater en teamleider polikliniek dwangspectrumstoornissen. Tevens initiatiefnemer van OCDNetwerk www.dwang.eu.  

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen

Reacties

  • W. van der Pol, ziekenhuisapotheker en counselor, Delft 25-09-2015 00:00

    "Ik ben het totaal niet eens met Menno. Ik heb me over dit onderwerp meermalen in mijn reacties uitgelaten. Noch aan de politiek, noch aan de medische wereld dient een ivoren toren toegedicht te worden. Onzin om in machtsposities te gaan denken. De nieuwe wet is goed. Goed voor de patient. Ik hoop dat de wet tot uitvoering komt in het belang van de patient."

  • M.D. Oosterhoff, psychiater, THESINGE Nederland 25-09-2015 00:00

    "Coll.vd Pol ziet de wet als een verbetering voor de patient. Dat staat hem vrij natuurlijk. Ik denk niet dat veel artsen het met hem eens zullen zijn. Maar , eerlijk is eerlijk, de NPCF, de patientenfederatie heeft zich in 2013 positief uitgesproken over deze wet. Nu vind ik de standpunten die de NPCF inneemt niet altijd goed te volgen, bijv. destijds bij de vrije artsenkeuze, maar dat doet er niks aan af."

  • W.J. Duits, Bedrijfsarts, HOUTEN Nederland 24-09-2015 00:00

    "Collega, ik vrees met grote vreze dat we deze slag ook gaan verliezen. Hoe is het toch mogelijk dat we zo gewantrouwd worden tegenwoordig? Kennelijk zijn wij medici een hele verwerpelijke groep geworden.
    Ik vraag me wel eens af, waarom worden wij in Nederland geregeerd vanuit wantrouwen? Kennelijk wordt er in politiek Den Haag gedacht dat wij Nederlanders een stelletje onmondige en onverantwoordelijke wezens zijn,die alleen door toezicht, en repressie zijn te besturen. Ik vraag me wel eens af, heb ik daar nu echt voor gekozen? Is dat nu het mandaat dat ik de politiek heb gegeven? Ik heb nooit bij mijzelf masochistische neigingen kunnen ontdekken, dus ik kies niet voor wantrouwen en repressie. Hoe kunnen we ons hiervan verlossen? Moeten we een revolutie ontketenen, het Binnenhof bestormen? Hoe krijgen we het tussen de oren van de politiek dat we gewoon ons werk willen doen en dat ook kunnen, als ze ons het vertrouwen geven dat we nodig hebben en ook waard zijn.
    "

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.