Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
Blogs & columns
Blog

Profiling

1 reactie

Dienst op Aruba. Ik word gebeld door de Nederlandse spoedarts op de SEH over een patiënt die stevig van achteren is aangereden. Matige klachten van hoofd- en nekpijn. Geen afwijkingen bij neurologisch en chirurgisch lichamelijk onderzoek. De CT’s van het hoofd en de cervicale wervelkolom zijn al gemaakt en normaal beoordeeld door de radioloog. Ze zegt dat ze de patiënt maar naar huis wil laten gaan. Ik zeg dat ik het daarmee eens ben, maar op voorwaarde dat goede geruststelling, pijnstilling, uitleg en een actief oefenadvies wordt gegeven.

Ik heb langdurige klachten na whiplash altijd de meest interessante SOLK gevonden, omdat er dat acute moment is. Ik vermoed dat het einde van de epidemische verheffing van whiplash na de jaren tachtig ervoor heeft gezorgd dat er niet verder onderzoek is gedaan naar de psychosomatische oorzaken van die (lichamelijke!) klachten. Ik heb in 2008 een boekje over whiplash geschreven dat u uw patiënten met klachten na whiplash zou kunnen aanraden (ISBN 9789085065326). Het beleid zoals ik hierboven voerde, is zoals we in 2008 in de richtlijn hebben vastgelegd, al waren we duidelijk minder snel met het verrichten van een CT-scan. Ik denk nog steeds dat we met dit beleid veel chronische klachten kunnen voorkomen. In Nederland. Want hier heb ik nu al meermalen een patiënt ontmoet die bij controle in het geheel geen moeite heeft gehad met de revalidatie na een klassiek whiplashongeval.

De meeste mensen op Aruba hebben enigermate Indiaanse genen en soms zijn mensen opvallend berustend en afwachtend, zoals je van Indianen mag verwachten. Als een Arubaan zichzelf in nare omstandigheden vindt, zal hij uiterlijk een afwachtende houding aannemen en zijn lot met kalmte dragen. Je hebt hier ook Filipijnse, Surinaamse, Haïtiaanse mensen en Zuid- en Midden-Amerikanen. Verder mensen van Santo Domingo en een grote groep Engelstaligen die voor de LAGO-raffinaderij naar Aruba zijn gekomen. Allemaal hebben ze hun eigen reden om zich niet te storen aan een whiplash. Het zijn over het algemeen geen verwende mensen. Dat is anders bij de Amerikanen en de Nederlanders, die wel degelijk lelijk kunnen schrikken van lichamelijke klachten.

Omdat ik zelf Nederlander ben, kan ik me goed verplaatsen in de gespannen mens met symptomen van een vastlopende nek, slapeloosheid, concentratieproblemen en autonome verschijnselen die nu eenmaal kunnen volgen op een achteraanrijding. Wij kunnen daar minder goed tegen. Ik beschouw het werken onder deze multiculturele omstandigheden als inzichtgevend. Somatisch onvoldoende verklaarde lichamelijke klachten zijn altijd mede sociocultureel bepaald. Ik ga dus proberen om mijn beleid bij SOLK te profilen naar achtergrond.

Nog een anekdote om mijn leerproces inzake socioculturele differentiatie te beschrijven:

Komt een Venezolaanse mevrouw op mijn spreekuur. Ze heeft MS en gebruikt onderhoudsmedicatie daarvoor. Maar ik zie geen MS bij anamnese, onderzoek en aanvullend onderzoek. Ik denk: O jee, hoe moet ik haar uitleggen dat ze moet stoppen met de medicatie? Ik luister goed, kijk haar na en vraag een nieuwe MRI. Pas dan durf ik haar te zeggen dat ze beter kan stoppen met de medicijnen. Ik had nu ongeloof verwacht, maar deze mevrouw dankt God met luide stem, grijpt mijn beide handen en kust ze. Ze slaat kruizen en geeft kushandjes naar het plafond en door het raam naar de hemel. Zoiets heb ik als neuroloog in Nederland nog nooit meegemaakt.

solk
  • Emile Keuter

    Emile Keuter is poliklinisch neuroloog in Amsterdam. Hij werkte hiervoor een aantal jaar als algemeen neuroloog op Aruba.  

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • GJ Bonte, Neuroloog, Dalfsen 29-01-2019 20:54

    "Dat heb ik overigens wel meegemaakt tijdens een van mijn waarnemingen. Een Nederlandse vrouw in de 40 die al enkele jaren betaferon (interferon beta) spoot, en die ik overnam van een andere neuroloog met een al jaren bestaande multiple sclerose. Ten tijde van de diagnose was ze opgenomen met een parese in het been op de intensive care. Met, jawel, een maligne hypertensie. Die parese was nooit helemaal verdwenen. Ze was ook al in een Academisch Ziekenhuis bij een M.S. specialist geweest...

    Zowel de anamnese als vooral ook de MRI pasten helemaal niet bij M.S., hetgeen zowel door een vasculair neuroloog als een MS neuroloog in twee verschillende tertiare centra werd bevestigd. Dat wilde ik haar omzichtig vertellen, omdat ik veel boosheid en onbegrip verwachte, ook al omdat ze bij meerdere neurologen onder behandeling was geweest, en er blijkbaar nooit eerder twijfel over de diagnose was geuit.

    Niets van dat al: Haar nuchtere reactie was: "Godzijdank, dan hoef ik die griezel van de industrie ook niet meer te ontvangen." En daarmee was voor haar klaar, een diagnose armer, maar wel enorm opgelucht, omdat de tabletjes tegen de bloeddruk alles was wat ze nog moest gebruiken... Verder geen klacht, geen woord van boosheid, niets!

    De menselijke geest, ik zal hem nooit helemaal begrijpen...

    "

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.