Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
naar overzicht
Blog

Ouders mishandelen hun kind zelden uit sadisme

1 reactie

Toen ik gezondheidswetenschappen studeerde, wilde ik graag een werkstuk schrijven over kindermishandeling. Bij kindermishandeling dacht ik aan een engelachtig kindje dat door een brute vader in elkaar geslagen werd. Ik kwam in contact met iemand die bij het Riagg werkte. Hij leerde me dat zowel die engelachtige kinderen als die brute vaders meestal niet bestaan. Kinderen worden vaker door de moeder dan door de vader mishandeld en meestal hebben die ouders, ondanks alles, de allerbeste intenties voor hun kind.

Veilig Thuis is de organisatie die een belangrijke en centrale plek heeft in de aanpak van kindermishandeling en huiselijk geweld. Nu zijn er juist over het toezicht op die organisatie zorgen. Advocaat Richard Korver heeft dat goed beschreven in dit artikel: ‘Via jeugdzorg grijpt de overheid diep in het leven van kinderen en ouders in. Dan is het toch wonderlijk dat er eigenlijk niet echt toezicht bestaat in de jeugdzorg.’ Er zijn wel toezichthoudende organen, maar deze vervullen ofwel alleen een ambtelijke verplichting ofwel ze hebben geen sanctiemogelijkheid. Echt toezicht is er niet.

Macht corrumpeert, dus in het belang van iedereen moet de controle over de Veilig Thuis- organisaties gegarandeerd zijn. Dat het niet goed gaat, bewijst de praktijk. Veilig Thuis Noord-Holland Noord wordt het komend halfjaar extra in de gaten gehouden door de zorginspectie vanwege zorgelijke toestanden. Dat moet het resultaat zijn van vasthoudende mensen die vonden dat het écht niet langer kon zo. Je moet de weg weten om zoiets te melden bij de inspectie en goed te kunnen onderbouwen. Klachten melden is voor velen niet weggelegd. Je mag je afvragen hoe het dan gesteld is bij de andere Veilig Thuis-organisaties.

We kunnen ervan uitgaan dat nagenoeg elke ouder het beste wil voor zijn of haar kind en dat ook ouders die hun kind mishandelen dat zelden doen uit sadisme, maar uit onmacht en onvermogen. Het staat als een paal boven water dat je ouders en kinderen vooral hulp moet bieden. Daar ligt een groot probleem. De concrete hulp is veelal wegbezuinigd.

De jeugd-ggz is uit de basisverzekering gegaan naar de gemeente, evenals andere jeugdhulp. Gemeenteraadsleden moeten toezicht houden, maar hebben daar helemaal niet genoeg kennis voor. Het plan dat er rondom één gezin één plan met één regisseur zou komen, lijkt verder weg dan ooit. Nely Sieffers heeft een angstaanjagend plaatje gemaakt van het aantal professionals waar een gezin met een zorgvraag mee te maken heeft. We weten bovendien dat er vaak wachtlijsten zijn en dat organisaties niet goed samenwerken.

Bron: http://nelysieffers.nl.transurl.nl/wp-content/uploads/2017/04/Zorglandschap-april-2017-def.pdf

De VeiligThuis-organisatie als Kindermishandelingspolitie, waarbij ouders bij voorbaat in het beklaagdenbankje staan, is niet helpend. Dat bij ‘geen bewijs’ de organisatie weer vertrekt en geen vinger uitsteekt bij de gedane schade, is voor kinderen en ouders slecht. Dat kweekt wantrouwen. Dat kweekt zoveel wantrouwen dat ouders soms niet langer naar Nederlandse ziekenhuizen durven, maar naar het buitenland gaan. Wat heb je dan bereikt?

Elk mishandeld kind is er één te veel. Ouders éérder niet-veroordelende, concrete hulp bieden, één persoon die de regie heeft, die bereikbaar is en zorg ook echt regelt, zou veel uitmaken. Goede nazorg bij ongefundeerde meldingen verzacht ook veel ellende. Niemand wil dat er kinderen mishandeld worden. Waarom vindt iedereen het belangrijk en verbetert er concreet niks? Dat kun je al die kinderen en al die gezinnen toch niet uitleggen?

print dit artikel
kindermishandeling
  • Désirée Hairwassers

    Désirée Hairwassers is gezondheidswetenschapper en borstkankerpatiënte /-activiste. Ze blogt vanuit patiëntenperspectief.  

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen

Reacties

  • Marianne Nijnuis, Beleidsmedewerker, Baarn 18-04-2018 09:01

    "Beste Désirée,
    Je hebt zo gelijk, het gaat zo vaak mis. Inderdaad éénmaal de verdenking op je gericht maakt je misdadiger tot het tegendeel is bewezen. Als ouder moet je ook nog zelf je bewijslast verzamelen, hetgeen vaak niet gaat. Deze situatie doet mij nog het meest denken aan de heksenjacht zoveel eeuwen achter ons. Tunnelvisie en vooringenomenheid voorop.
    En dan hebben het nog niet eens over het trauma veroorzakend geweld waarmee deze kinderen van hun bedje worden gelicht en meegenomen, alles achter moeten latend wat hun dierbaar is.
    Aan iedereen die met kinderen werkt: kijk wat jij kan betekenen om de zorg voor kind en gezin te verbeteren!

    Marianne Nijnuis
    Voormalig jeugdarts
    Moeder chronisch ziek kind"