Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
naar overzicht
Blog

Noem het geen arbeidsconflict

6 reacties

Iedereen heeft wel eens ruzie met zijn baas. Vooral dokters. Want dat zijn gestudeerde, gedreven en eigenwijze mensen. Als zo’n ruzie chronisch wordt, kan dat uw werkplezier aardig bederven.

Bijvoorbeeld als uw baas niet echt geïnteresseerd is in het verbeteren van de zorg. Dat is een uitzichtloze situatie. Dat zie je vooral als niet-dokters de baas zijn. In de ggz bijvoorbeeld. Deze lekenbazen sturen op kwantiteit, op output en efficiency – niet op kwaliteit. En als u daar tegenin gaat? Dan gaan ze u pesten, het leven zuur maken. Totdat u zelf weggaat of ziek van ellende thuisblijft. Mijn advies: ontken dat u een conflict hebt. Toon begrip voor uw baas die met zijn beperkte capaciteiten leiding moet geven aan lastige medische professionals. U denkt misschien: ‘Die omhooggevallen hbo’er met zijn salaris boven de balkenendenorm moet mij niks vertellen’. Maar u zegt zoiets als: ‘Goh, je hebt eigenlijk wel gelijk, zo had ik het nog niet bekeken.’ Geen lelijk woord over uw baas dus.

Hebt u zich vanwege zo’n slepende ruzie ziek gemeld? Bijt op uw tong als u naar de bedrijfsarts moet. Als die er lucht van krijgt dat u overhoop ligt met uw baas, bent u verloren. Dan benoemt de bedrijfsarts dat als een conflict en schiet vervolgens in een reflex. De arbeidsconflictreflex. De volgende zinnen vloeien automatisch uit zijn mond. ‘U bent boos. Boosheid is een normale emotie bij een conflict. Boosheid is geen ziekte. Ik kan niks voor u doen. U hebt een conflict. U moet gaan praten met uw baas. Blijf vooral niet thuiszitten. Want u bent niet ziek. U bent boos. Boosheid is …..’ Enzovoort. Alsof je een grammofoonplaat afspeelt. Bedrijfsartsen schieten graag in deze reflex. Het is heerlijk om een probleem over de schutting te gooien. En ze zijn snel klaar. Ze lopen weer wat achterstand in. En ze kunnen toch het volle spreekuurtarief declareren.

Waarom is het zo belangrijk om als werknemer een slepend conflict te ontkennen? Niet ontkennen zou uw positie volledig ondermijnen. Een gesprek aangaan met uw baas is een stap op weg naar de uitgang. Het wordt dan een full blown conflict waarin u het onderspit gaat delven, al dan niet na de schijnvertoning die we mediation noemen. De tactiek moet dus zijn om het conflict te negeren, te ontkennen. Tap bij de bedrijfsarts dus uit een ander vaatje. U hebt gewoon keihard gewerkt. Veel administratieve rompslomp en zo. Waargenomen voor een zieke collega. Alle begrip voor uw baas die dat allemaal moet oplossen. Alleen bent u nu een beetje oververmoeid. Nee, gelukkig nog geen burn-out. Maar dat kan het wel worden als u niet tijdig gas terugneemt. U ziet het gewoon even niet zitten om te werken. Slecht slapen, minder eetlust, geen libido. Gewoon wat criteria voor depressieve stoornis conform DSM 5, in lichte mate weliswaar maar toch. Toch verre van fit. Het ligt niet aan uw baas, dat is een toffe peer die ook zijn targets moet halen. Dát moet u tegen uw bedrijfsarts zeggen. Alleen met dergelijke bewoordingen sleept u er een week of wat ziekteverlof uit en kunt u zich, gesanctioneerd afwezig van uw werk, nog eens op uw arbeidspositie en uw verdere carrière beraden. En natuurlijk de strategie jegens uw baas verder verfijnen. Succes!

print dit artikel
bedrijfsgeneeskunde
  • André Weel

    André Weel is bedrijfsarts bij Yellow Factory in Hilversum, en docent bij de beroepsopleiding en nascholing van bedrijfs- en verzekeringsartsen.  

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen

Reacties

  • dolf algra, arts, MC blogger en commentator, rotterdam 20-03-2017 21:55

    "Begrijp ik het nu goed dat collega Weel serieus werknemers met werkproblemen oproept om de zaak te lopen 'foppen' ? "

  • Lilly Boere, bedrijfsarts, Groningen 20-03-2017 20:15

    "De inhoud van deze bloggen over arbeidsconflicten van collega Weel vind ik helemaal niet herkenbaar! Een spreekuur na een ziekmelding waarbij een conflict speelt kost juist veel meer tijd namelijk om te onderzoeken of de klachten het gevolg zijn van ziekte en/of een conflict, de juiste interventies te adviseren aan werkgever en werknemer, goed uit te leggen en op te schrijven. Een tweesporenonderzoek-en beleid volgen zoals de STECR richtlijn het bedoelt. Maar je hoort natuurlijk wel eens wat...Collega Weel ook? Wat zijn de bronnen? Ik heb groot bezwaar tegen het verheffen van incidenten tot een zogenaamd veel voorkomende werkwijze van bedrijfsartsen.
    Verder sluit ik mij volledig aan bij de reactie van collega Ouwens. Ik vind deze keer de blog van collega Weel een misser!"

  • André Weel, bedrijfsarts, Dieren 20-03-2017 08:37

    "Collega Ouwens herkent de reflex. Hij haalt 'de richtlijn' erbij. De STECR Werkwijzer Arbeidsconflicten schrijft echter een tweesporenbeleid voor: analyse van de klachten én diagnostiek van het conflict. Hoor en wederhoor. Dat is iets anders dan iemand in de armen van zijn conflictpartner jagen.
    Ervaren bedrijfsartsen weten dat het conflict lang niet altijd de oorzaak is van de klachten. Vaak is het andersom: klachten en daardoor minder goed functioneren leiden tot een conflict. De bedrijfsarts moet deze knoop ontwarren en niet in reflexen schieten."

  • Rinus Ouwens, Bedrijfsarts, Bemmel 18-03-2017 17:57

    "Hopelijk sarcastisch of ironisch bedoeld. Want menigeen weet bij een conflict op het werk de weg naar ziekte te vinden en te volgen. Met vaak als resultaat "behandeling geslaagd, patiënt afgekeurd". Of alsnog ontslagen. Of beiden. Zowel huisarts als psycholoog kunnen immers geen conflict oplossen. De bedrijfsarts overigens ook niet. Sterker nog, die moet in de "reflex" - anders serveert het Tuchtcollege een maatregel uit wegens niet naleven van de richtlijn.

    Kort duren dergelijke consulten overigens niet, zeker als de bedrijfsarts het waagt te twijfelen aan de ziekte en, nog erger, durft voor te stellen het eigenlijke probleem aan te pakken. Dan loopt het spreekuur juist uit, met nadien als bonus diverse (boze) mails en telefoontjes. Met empatisch hummen en paar weekjes "rust" gunnen is de werknemer aanzienlijk sneller de kamer uit. En zonder boze woorden of klachten.

    En waarom moet een gesprek met je baas het begin van vertrek zijn? En als dat zo is, als je zulke grote en onoplosbare meningsverschillen hebt, als je zo ondergewaardeerd en zo onheus behandeld voelt, als je geen vertrouwen hebt in je baas en hem incompetent acht, waarom wil je daar dan blijven werken? Want na die paar weken "ziekte" is daar he-le-maal niets aan veranderd. "

  • Rinus Ouwens, Bedrijfsarts, Bemmel 18-03-2017 17:57

    "Hopelijk sarcastisch of ironisch bedoeld. Want menigeen weet bij een conflict op het werk de weg naar ziekte te vinden en te volgen. Met vaak als resultaat "behandeling geslaagd, patiënt afgekeurd". Of alsnog ontslagen. Of beiden. Zowel huisarts als psycholoog kunnen immers geen conflict oplossen. De bedrijfsarts overigens ook niet. Sterker nog, die moet in de "reflex" - anders serveert het Tuchtcollege een maatregel uit wegens niet naleven van de richtlijn.

    Kort duren dergelijke consulten overigens niet, zeker als de bedrijfsarts het waagt te twijfelen aan de ziekte en, nog erger, durft voor te stellen het eigenlijke probleem aan te pakken. Dan loopt het spreekuur juist uit, met nadien als bonus diverse (boze) mails en telefoontjes. Met empatisch hummen en paar weekjes "rust" gunnen is de werknemer aanzienlijk sneller de kamer uit. En zonder boze woorden of klachten.

    En waarom moet een gesprek met je baas het begin van vertrek zijn? En als dat zo is, als je zulke grote en onoplosbare meningsverschillen hebt, als je zo ondergewaardeerd en zo onheus behandeld voelt, als je geen vertrouwen hebt in je baas en hem incompetent acht, waarom wil je daar dan blijven werken? Want na die paar weken "ziekte" is daar he-le-maal niets aan veranderd. "