Niet elke liefde is goed voor je
4 reactiesZodra ik de SEH op loop voelt het weer geweldig. Ik voel de kracht, het zelfvertrouwen en de energie omhoog borrelen. Moeheid verdwijnt. De SEH is nu nog bijna leeg. In de koffiekamer wordt gelachen. We zijn een sterk team. Helaas is er een zieke, maar dat vangen we op. De dag begint, de patiënten komen binnen. Soms druppelend, soms als een waterhoos: vier ambulances in twaalf minuten. We gaan ervoor, ook al stormt het. Hoe groot het leed ook is, we kunnen het aan. Die storm waait ons in de rug.
We vergeten te drinken, te eten en te plassen. Adrenaline helpt ons door de dienst. Over twee minuten een reanimatie op kamer 14. We doen wat we kunnen. We staan de familie bij in hun verdriet. We gaan door: een trombolyse, een sepsis, een collum, nog een sepsis, wonden, breuken en een appendicitis. Ik doe wat ik kan met de middelen die ik heb. Vaak doe ik nog meer. Vol passie, want ik hou van mijn werk als SEH-arts.
Toch heb ik ontslag genomen en nu ben ik in opleiding tot huisarts.
Mensen vragen me vaak waarom. Het simpele antwoord: ‘Diep van binnen was ik ondanks de liefde voor mijn vak niet meer gelukkig.’ Maar dat antwoord roept natuurlijk veel vragen op.
Het komt er eigenlijk op neer dat ik veranderd ben, dat de SEH veranderd is en dat ik toch niet écht in het ziekenhuissysteem pas. De liefde voor de SEH is groot. Maar niet elke liefde is goed voor je. Soms is ze te groot, te veeleisend. En soms veranderen jij en je geliefde allebei.
De SEH is in de afgelopen veertien jaar veranderd. Er is door een hoge werkdruk helaas minder tijd voor patiënten. Ziek op een SEH liggen beschouw ik als een life event. Het komt bijna nooit voor en het is beangstigend. Mogelijk wordt het leven nooit meer zoals daarvoor. Tijd, aandacht en echt contact is dan essentieel. Helaas was er op de SEH steeds minder tijd voor dit deel van mijn vak. Om mensen te steunen als dokter en als medemens. Dat gemis ging ik steeds meer voelen.
Zelf ben ik ook niet meer de mens of dokter van toen. Ik was jong en hield vooral van snelle, korte, eenmalige contacten. Inmiddels heb ik kinderen en worden mijn ouders langzaam ouder. In de afgelopen jaren ontwikkelde ik een verlangen om niet alleen kortdurend voor mensen te zorgen. Ik wil een band opbouwen en daardoor andere zorg verlenen. Ik wil niet meer denken in termen als de collum, de trombolyse… Ik wil de dokter zijn die haar patiënt echt kent.
Dus heb ik een deur dichtgedaan, mijn koffer gepakt en ben op reis gegaan. Ook al was dat in het begin best even spannend. Ik liet tenslotte ook veel achter. Ik ontdek nu steeds nieuwe werelden. Ik mag nieuwsgierig zijn. Andere stukjes van mezelf krijgen ruimte. Het is een ontdekkingsreis en ik ben dankbaar dat ik die mag maken.
P.J. Mitra
arts en jurist gezondheidsrecht, onafhankelijk medisch adviseur ArtsTotaal, Schaijk
Heel mooi geschreven, inleefbaar ook dat je de stap hebt gemaakt. En met deze achtergrond zul je een aanwinst zijn voor elke praktijk.
[Reactie gewijzigd door Mitra, Peter John op 26-01-2025 13:07]
arts, huisarts np , Almere
De ervaring op de SEH zal je met name kunnen gebruiken in de acute zorg als huisarts.
Helaas zal je hier ook weer dingen tegenkomen die ingewikkeld zijn.
Ik ben arbo arts, voormalig huisarts en heb ook 1 jaar seh gedaan.
J. Van den Nieuwenhof
Huisarts, Helmond
Roos zeeeeer herkenbaar... Ik en mijn maat/collega/vriend zijn volgens mij de 1e en 2e geregistreerde SEH artsen welke huisarts zijn geworden...
J. Cohen
Huisarts, Harderwijk
Wat een dappere stap, Roos! Mooi en invoelbaar geschreven. Veel succes maar vooral ook plezier in je ontdekkingsreis in het prachtige, veelzijdige werk als huisarts waarbij nabijheid en betrokkenheid het meest dankbare onderdeel is.