Inloggen
Blogs & columns
Blog

Neem mij net zo serieus als ik jullie

3 reacties

In mijn fantasie weten psychiaters in academische ziekenhuizen alles van neurotransmitters. Als ik eerlijk ben, kijk ik daarom een beetje tegen ze op.

Ik ben perifeer opgeleid in een groot psychiatrisch stadsziekenhuis. Daar hadden we nauwelijks tijd voor neurotransmittersystemen. Als iemand geen huis meer heeft, diep in de schulden zit en geen sociaal netwerk om zich heen heeft, dan red je het niet met kennis over partiële dopamine-D2-agonisten.

Misschien is het in de somatische gezondheidszorg anders, maar in de ggz zitten de meest complexe patiënten meestal niet in de academie maar in de periferie, in grote ggz-instellingen. En een substantieel deel wordt behandeld door vrijgevestigde psychiaters. Daar hebben ze altijd dezelfde behandelaar die als het nodig is langdurig farmacotherapie én psychotherapie kan bieden en korte lijnen heeft met het netwerk om de patiënt.

Laatst kwam zo’n complexe patiënt uit mijn eigen praktijk tijdelijk terecht in een academisch ziekenhuis. Dat vond ik een frustrerende ervaring.

Eindelijk heb ik een telefonische afspraak met de psychiater in opleiding en diens supervisor. ‘Ik begrijp gewoon niet waarom jullie niet reageerden op mijn pogingen om af te stemmen over de behandeling. Ik ken deze patiënt al acht jaar. Ik heb jullie gemaild, gebeld, een brief gestuurd. Maar ik kreeg geen reactie. Toen ik destijds in opleiding was in de kliniek, was ik altijd blij als de ambulante behandelaar zelf contact zocht als zijn patiënt opgenomen werd. Twee weken na de zelfmoordpoging die leidde tot deze opname nodigde jullie coassistent mij per e-mail uit voor een zorgafstemmingsgesprek. Ik zat daar vervolgens voor spek en bonen bij. Daar ben ik boos over en ik heb weinig zin om weer te komen opdraven’, besluit ik.

Het is even stil. Ik stel me de psychiater en zijn arts-assistent aan de andere kant van de lijn voor. Hoe ze samen in het universitaire ziekenhuis zitten. In een steriele kamer zonder ramen, een iPhone op speaker tussen hen in. Ze stemmen met hun blikken af wie zal reageren. De stem van de arts-assistent klinkt. ‘Hoe had het gesprek moeten lopen zodat het wel een goed gesprek voor u was?’

Nu val ik stil. Ik adem diep in en zeg zo beheerst mogelijk: ‘Dat is mijn punt niet’. Rustig blijven nu. Maar ik kan hier heel slecht tegen. Wat zou ik graag tegen mijn collega-psychiater willen zeggen: ‘Leren jullie je assistenten niet meer dat je eerst het gevoel moet reflecteren? Dus: “Goh wat vervelend dat het zo gelopen is, dat spijt me”. Als hij dat had gezegd, dan had ik me gehoord gevoeld. Mijn boosheid zou verdwijnen als een ballon die wegvliegend leegloopt.’

Maar dat zeg ik allemaal niet. Ik leg hen uit dat het zorgafstemmingsgesprek in een eenrichtingsstraat plaatsvond. Het ging alleen over hun beleid, niet over hoe we kunnen begrijpen waarom de patiënt die suïcidepoging deed – volgens mij een cruciale stap die voorafgaat aan het maken van het behandelplan. Maar mijn visie was daarbij kennelijk niet nodig. Als we het gesprek afsluiten voel ik me vermoeid. Er is in ons werkveld al zoveel wat voor negatieve energie zorgt. Als we elkaar dan ook nog eens gaan tegenwerken…

Waarde collega’s in de academie, zullen we afspreken dat we elkaar gewoon even bellen als we een patiënt van elkaar overnemen? Ik weet misschien niet alles uit mijn hoofd over neurotransmitters maar ik heb een hoop waardevols bij te dragen.

Lees ook
  • Cassandra Zuketto

    Cassandra Zuketto is psychiater en systeemtherapeut. Ze heeft een eigen praktijk in Nieuwegein. Daarnaast doet ze consultaties voor huisartsen en psychologen/psychotherapeuten.  

Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • A.F. Algra

    commentator, opiniemaker zorg en sociale zekerheid, oud bedrijfsarts, Rotterdam

    Intrigerende clash, met staartje in de reactie rubriek . De verzuchtingen van de schrijfster vallen een lezer te rauw op het dak. Het lijkt een praktijk perikel, maar staat voor iets breders - kunnen we in de toelichting lezen.

    De blog van Zukett...o prikkelde. En dat is wat mij betreft precies de bedoeling van een blog. Blogs moeten schuren, geen slappe thee zijn. Missie geslaagd dus.

  • M.J.E. Smit

    Arts voor verstandelijk gehandicapten

    Zullen we dan als we het over wederzijds respect hebben ook gewoon deze brief aan degene wie het gericht is sturen in plaats van aan de publieke schandpaal?
    Ik snap best dat er een bredere oproep tot samenwerking en afstemming schuilt in dit blog, ...maar de persoonlijke frustratie mag u wat mij betreft eerst interpersoonlijk oplossen. Dat helpt waarschijnlijk ook beter bij het tot stand komen van een betere onderlinge werkrelatie.

    • C. Zuketto

      psychiater

      Beste collega Smit,
      Dank dat u de moeite nam om een reactie op mijn blog te schrijven.
      Jammer dat u hem leest als een brief aan iemand met wie ik een conflict heb. Dat is het namelijk niet. Het is een blog.
      Mijn blogs zijn persoonlijke stukjes o...ver een iets dat in mijn leven als psychiater gebeurt. Ik schrijf ze met het doel om anderen te inspireren of aan het denken te zetten. Niet om rekeningen te vereffenen of mensen aan een schandpaal te nagelen.
      Natuurlijk heb ik de situatie die ik in de blog beschrijf met de betrokkenen allang opgelost zoals volwassenen dat samen doen. Maar ik kwam bij verschillende gelegenheden collega's tegen die een soortgelijke ervaring hadden. En dan besluit ik er een stukje over te schrijven.
      Overigens heb ik ook hele prettige ervaringen in de samenwerking met collega's die in een universitair centrum werken.
      Maar nogmaals bedankt voor de spiegel.
      Vriendelijke groet, Cassandra Zuketto

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.