Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
naar overzicht
Blog

Mijn leven is af

6 reacties

Na het verschijnen van mijn boek Vals alarm. Leven met een dwangstoornis heb ik aan media-aandacht geen gebrek gehad. En evenmin aan fijne reacties van lezers, die zich begrepen voelden in hun dwangproblematiek. En toch schuurde er iets. Maar wat?

Ik wist het niet. Ik kon de vinger maar niet op de zere plek leggen. Tot vandaag. In de Volkskrant stond een column van Max Pam. Meteen na lezing wist ik het! Dat was wat er nog aan ontbrak. Een zurige, mij verdacht makende column, die ook niet schuwt op de man te spelen. Max Pam heeft meer dan voorzien in deze lacune. Hij heeft er zelfs nog aan gedacht ridiculiserende opmerkingen over mijn uiterlijk te maken. Hij noemt mij een bijziende mol die af en toe boven de grond komt.

Pas als je dit soort kritiek hebt gekregen, ben je echt doorgedrongen tot de grotemensenwereld. Mijn leven is nu af. Wat ik verder nog doe is extra, maar niet meer nodig.

Wat die kleine oogjes betreft, gaf mijn vrouw hem overigens gelijk. Max Pam ging ook in op het hoofdstuk dat zij geschreven heeft. Hij prees haar de hemel in, maar met een vileine – wat is dat toch een geweldig woord – ondertoon. Hij wil wel bij haar in therapie, mocht hij ooit een dwangstoornis krijgen. Zij heeft hem fijntjes laten weten dat ze hem helemaal niet in behandeling wíl.

Ach ja. Ooit las ik: het geeft niet wat ze over me schrijven, als ze mijn naam maar goed spellen. Zo probeer ik het maar op te vatten.

Maar wel kwalijk is het onbegrip over psychische aandoeningen dat uit de column spreekt. Meteen al in de titel. Kun je psychiater zijn als je patiënt bent? Zou Pam deze vraag ook gesteld hebben als een internist met diabetes een boek daarover had geschreven? Ik weet wel zeker van niet. Diabetes is gewoon een lichamelijke aandoening die je niet onbekwaam maakt, tenzij je in een hypoglykemisch coma zit natuurlijk. Maar een psychische aandoening vindt Pam andere koek. Dat mijn dwangstoornis mij niet hindert in contacten met patiënten vindt hij maar wonderlijk. Zou ik het doorgeven of zelfs projecteren op de patiënt? In het brein is immers alles mogelijk. Volstrekt onduidelijk wat hij hiermee bedoelt, maar niet veel goeds in elk geval.

Ook zijn opmerking, dat het nogal wat uitmaakt of je Vals alarm ziet als het boek van een patiënt of van een psychiater is tekenend. In het eerste geval is kritiek minder passend volgens Pam. Want??? Als een psychisch patiënt een pen kan vasthouden is al geweldig?

Pam heeft weinig begrepen van mijn boek en nog minder van mijn boodschap dat een psychische aandoening niet zo anders is dan een lichamelijke. Zijn reactie maakt wél pijnlijk duidelijk welke vooroordelen mensen met een psychische aandoening tegenkomen. Terwijl ze zich toch al zo makkelijk schamen. Maar voor het hebben van een psychische aandoening zou je je niet hoeven schamen. Voor zo’n column als Pam schrijft wel.

Als Pam met pensioen gaat (hint, hint) neem ik zijn plaats graag in. Want er moeten nog heel wat columns worden geschreven voor er echt begrip is voor psychische problematiek.

print dit artikel
  • Menno Oosterhoff

    Blogger, (kinder- jeugd) psychiater en teamleider polikliniek dwangspectrumstoornissen.  

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen

Reacties

  • J. Hulshof, GGZ-arts, Wolfheze 19-06-2017 10:30

    "Max Pam heeft echt de plank misgeslagen met zijn kritiek op onze gewaardeerde collega Oosterhof. Hij zou na 2002 goed van zijn CVA zijn hersteld. Onbekend is wat precies de resterende prefrontale schade bij hem is. De fine fleur van hoe je omgaat met andere mensen en hoe je ze kunt bekritiseren is er toch wel van af. Helaas heeft hij nog een publiek die dit soort schimpschriften weet te waarderen. "

  • Antoinet Oostindiër, psychiater, Zaandijk 17-06-2017 08:54

    "Bijna iedere arts heeft problemen met openheid over zelf ziek zijn, in welke vorm dan ook.
    De zieke arts "ontkent , verdringt en rationaliseert" kopte artsenblad Medisch Contact onlangs treffend.
    Hoe bijzonder is dan ook de openheid van psychiater Menno Oosterhoff over zijn eigen psychische gesteldheid. Waren er maar meer collega’s die zo over hun gezondheidsproblemen durven te praten. Je bent niet alleen maar patiënt of alleen maar dokter. Vele artsen zijn beiden. Psychische aandoeningen komen onder dokters relatief vaker voor dan onder de de rest van de beroepsbevolking.
    Een extra argument om daar meer openheid over te ontwikkelen. De schaamte een beetje voorbij, en het stigma een tikje minder. Oosterhoff is een voorloper. We danken hem voor zijn durf, zijn intelligente en humoristische columns en het boek over zijn dwangstoornis.
    > Antoinet Oostindiër psychiater, AERREA instelling voor zorg aan zorgprofessionals "

  • Rolf, GGZ ambulant, Assen 16-06-2017 08:13

    "Naast journalistiek en schrijvende bemoeienis in den literatuur is Pam ook een televisie maker met gevoel voor satire. Ook is hij een ervaringsdeskundige op het gebied van de kwetsbaarheid van de psyche en de overdrachtelijke afgrond van het bestaan. In 2002 kreeg hij een hersenbloeding. Zijn boek ‘het Ravijn’ handelt hierover. Zijn pijnlijke stukjes over ‘modeziekten’ https://m.facebook.com/volkskrant/posts/1457190524302654 projecteren naadloos zijn eigen angsten op de geëxposeerde kwetsbaarheid van anderen. <Misschien had Menno dit, als psychiater, eerst even moeten lezen>
    Over zijn boek zegt hij:” Het ravijn is ook een inventarisatie van de angsten die de mens bedreigen als er iets misgaat in het hoofd. “Ik was niet bang voor de dood”, zegt de hoofdpersoon, “ik was bang om te blijven leven – als wrak”.
    Need I say more?"

  • Catharina, Dwangpatiënt, Utrecht 15-06-2017 16:31

    "In de Volkskrant van 14 juni schrijft Max Pam over psychiater Menno Oosterhoff die zelf ervaringsdeskundig is op het gebied van de dwangstoornis.

    Pam heeft geen flauw benul wat hij insinueert. Met zijn woorden kwetst hij patiënten. Ik ben zo’n patiënte. Sinds 7 jaar heb ik last van een dwangstoornis. Dwang is geen leuke vriend, dat kan ik wel meegeven.

    Na verscheidene therapieën die allen onvoldoende succesvol waren kwam ik bij Oosterhoff terecht. Hij biedt mij wat voorgaande therapeuten niet konden: een grondig verstand van de stoornis niet geleerd uit de boeken, maar uit eigen ervaring. Dit in combinatie met zijn kwaliteiten zich te verwoorden en zijn enorme geduld, betrokkenheid en begrip maken hem een bijzonder bekwaam psychiater. Nooit eerder heb ik iemand zo kundig over de dwangstoornis horen vertellen.

    Ik heb geen moment argwanend gestaan tegenover het feit dat hij patiënt is. Integendeel. Ik had direct vertrouwen in zijn kwaliteiten juist omdát hij patiënt is. Waar schaamte vaak hindert, is dit in het contact met Menno nauwelijks aanwezig. Hij doordringt patiënten van de hoge prijs die zij voor de dwang betalen. Hij roept in mij een enorme vechtlust op.

    Dat zijn eigen dwang hem niet belemmert in zijn werk getuigt eerder van een enorme passie voor zijn vak dan dat dit tot een sceptische houding zou moeten leiden tegenover de ernst van zijn stoornis.

    Ik ben dankbaar dat hij er voor mij is. En nee, ik zat niet aan tafel bij PAUW.

    Catharina"

  • Els van Veen, huisarts 15-06-2017 13:08

    "Mooie blog, Menno. Ik kan de betreffende column niet lezen, maar wat ik er van begrijp is het een columnist onwaardig; iemand op zijn uiterlijk beoordelen is not done. Het lijkt me een typisch geval van jaloezie, ook een menselijke emotie. Columnisten zijn soms ook net mensen."