Blogs & columns
Arianne Beckers - Bruls
Arianne Beckers - Bruls
2 minuten leestijd
Blog

Ik geloof niet dat er artsen zijn met de intentie slecht te communiceren

2 reacties

Soms is het spreekuur ‘living on the edge’. Ieder kwartier zit er iemand anders tegenover me. Eenieder met een andere wens tot benadering. Over het algemeen kan ik daar best prima mee omgaan. Sommige dingen zijn logisch. Een kind van 10 spreek ik niet met de achternaam aan en vousvoyeren is uit den boze. Hoe anders is dit voor mijn 80+-patiënt. Maar hoe ik de groep hiertussenin aanspreek, is volledig afhankelijk van de context en situatie.

Het is ook nog afhankelijk van de hulpvraag. Hoe deze tot stand komt. En hoe deze verwoord wordt door de patiënt. Soms gebruik ik daar ook nog achtergrondinformatie bij. Bijvoorbeeld als ik weet wat degene voor een beroep heeft, uit welk gezin men komt of dat het niet de eerste keer is dat men mij deze vraag stelt. Het is ook afhankelijk van de persoonlijkheid. Een introvert iemand benader ik anders dan de extraverteling.

Onlangs volgde er een tuchtuitspraak van een uroloog die probeerde een patiënt gerust te stellen tijdens een sterilisatie. Los van de inhoud en zonder (waarde)oordeel waren de intenties van de uroloog om de patiënt juist op zijn gemak te stellen. Maar als zorgverlener slaan we ook weleens de plank mis. Af en toe zijn we net mensen.

In sommige gevallen weten we ergens dat hetgeen we gezegd hebben eigenlijk niet gepast is. Dat wil niet meteen zeggen dat we dit met voorbedachten radehebben gedaan. En soms zeg je iets zonder dat je je er überhaupt bewust van bent dat je de ander daarmee raakt of mogelijk zelfs kwetst. ‘Ik hoor niks geks’ of ‘waar u last van heeft is heel gewoon’ kunnen goedbedoeld net verkeerd vallen.

We herkennen vast allemaal wel patiënten die zeggen niet meer naar collega a of b te willen, omdat ze zich niet gehoord voelen. Niet iedere collega scoort even hoog in communicatievaardigheden, maar ook niet iedere collega is per definitie een hork. En iedereen kan weleens slecht geslapen hebben en derhalve iets minder subtiel zijn, maar ik geloof niet dat er collega’s zijn met de intentie slecht te communiceren.

Ook ik sla uiteraard weleens de plank mis. Onlangs dacht ik iemand in haar kracht te zetten door haar karakter te benadrukken en in positieve vorm te gebruiken. Door de context was dit echter niet gewenst en viel dit volledig verkeerd. Andersom weigerde ik iemand met chronische pijnen een dosisverhoging en verzocht haar eerst wat zaken in haar leven te veranderen/aan te passen. Het voelde als glad ijs. Ook deze patiënt wist me te verbazen door later te zeggen: ‘Dat was net het zetje in de rug dat ik nodig had. Bedankt.’

Vorige week nog stond ik in een bloedheet zwembad met mijn dochter van 4. Ze durfde voor de derdekeer op rij niet van de kant te springen. Deze pedagogisch verantwoorde moeder heeft haar kind geduwd. Natuurlijk. Met bandjes. En natuurlijk met een juffrouw in het water. De setting was veilig, maar mijn impuls wellicht niet zo handig. De praktijk zal het uitwijzen. Zo is dat ook in de huisartsenpraktijk. Meestal gaat het goed. Begeef ik me als een ware kameleon door het spreekuur. Het blijft echter living on the edge. Ik ben een mens en sla ook weleens de plank mis. Mea culpa.

Meer van Arianne Beckers
Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.