Inloggen
Blogs & columns
Blog

Er was eens….

4 reacties

…een meisje met lang goudblond haar. Ze heette Anna, ze was bijna 18 en ze kon zingen als een lijster. Met haar oude vader woonde ze diep in het bos in een land hier ver vandaan. Een mooi en welvarend land, waar alles goed geregeld was. Nou ja, bijna alles. Op een nare dag kreeg Anna last van problemen. ‘Ga naar de stad’, zei haar oude vader. ‘Daar kunnen ze je helpen.’ Maar ik heb geen last van mijn buik of mijn lever, pappa. Ik heb last van mijn beleving.’ ‘Dat maakt toch niks uit’, zei haar vader. ‘Lijden is lijden.’

Dus de volgende dag, vroeg in de ochtend, verliet Anna het bos om hulp te zoeken in de grote stad. Al snel kreeg ze door dat gezondheidszorg voor psychische aandoeningen in tweeën was gedeeld. Tot je 18de geregeld door de gemeente en daarna door de zorgverzekeraar. ‘Boeien’,  dacht ze. ‘Wat kan mij het schelen. Ik wil gewoon hulp.’ Dus ging ze naar het aanmeldpunt voor jongeren. Maar daar stond een gemene heks, die tegen haar zei: ‘Weg jij. Jij komt er niet in. Zie je de borden niet?’ Nu ze beter keek zag ze inderdaad overal borden. ‘Bijna 18? Niet gezien. 17 jaar? Zelfs dat is al een bezwaar.’ ‘Maar waarom?’ vroeg Anna verbouwereerd. Ik heb toch hulp nodig en ik ben nog geen 18.’ ‘Dat zal best’, zei de heks. ‘Maar je wordt het wel en dan is het niet meer de zorg van de gemeente.’ Anna schrok daarvan, maar liet zich niet uit het veld slaan. Ze ging naar een plek waar volwassenen geholpen kunnen worden. Maar daar zat een nare dwerg aan de poort. ‘Kom maar terug als je 18 bent. Eerder gaan wij niks voor je doen.’

Zoveel onaardigheid was Anna niet gewend. Ze ging aan de kant van de weg zitten en begon hard te huilen. Toevallig kwam er net hoog gezelschap voorbij. Die hoorden haar gehuil en de stoet stopte. Uit de koets kwam een minister. En laat dat nu net de minister zijn die over jeugdhulp gaat. Toen hij haar verhaal hoorde werd hij heel boos. ‘Wat is dat voor onzin. Straf de heks en de dwerg en zorg dat dit meisje geholpen wordt’, zei hij tegen zijn ambtenaren. Die gingen heel hard aan het werk en na een paar dagen was het opgelost. De heks en de dwerg werden verbrand, want taakstraffen bestaan niet in sprookjes. Anna kon terecht bij de jeugdhulp, ook na haar 18de, en de gemeente betaalde. Ze werd snel weer beter en trouwde met de zoon van de minister. En het mooiste was: ze werd later zelf minister van gezondheidszorg. ‘Ervaringsdeskundig’, zei ze er graag bij. Zij regelde dat de gezondheidszorg voor jeugdigen weer bij de zorgverzekeraar kwam, ook als het psychische problemen betreft. Want zo hoort het ook tenslotte.

Nu de werkelijkheid. Het begon met dit:

Daarop volgde dit:

Nou, dat konden ze. Het is geregeld. Ze kan nu toch terecht bij de jeugdinstelling. VWS, hartelijk dank daarvoor!!

Sommigen vinden het maar niks, dat het opeens wel kan als er aandacht van sociale media voor is. Maar ik vind het net een sprookje. Het toont dat er bij VWS geen heksen en nare dwergen werken, maar mensen.

Nu nog van de oplossing van dit incidentele probleem naar een structurele oplossing. Want er zijn natuurlijk veel meer Anna’s. De gemeente betaalt tot 18 jaar en wijst daarna naar de zorgverzekeraars. Maar die hebben niet altijd zorg ingekocht voor jongvolwassenen bij jeugd-ggz-instellingen.  De wet is onduidelijk. Er staat dat de gemeente geen voorziening hoeft te treffen als er aanspraak bestaat op zorg die verzekerd is (art. 1.2).

Maar er staat ook dat de zorg moet doorgaan als de hulp begonnen is voor iemand die 18 is (art. 1.1).

In het sprookje gaat Anna dit oplossen als ze minister is. Maar in de werkelijkheid hebben we de echte minister nog even nodig. Hoe zit het met de continuïteit van hulp na de 18de verjaardag? Wie is verantwoordelijk en wie betaalt voor hulp die doorgaat nadat iemand 18 is geworden? 

Duidelijkheid hierover is essentieel, want veel psychische aandoeningen beginnen voor de 18de verjaardag. Als we dit oplossen, dan is het sprookje compleet.

P.S. Dat de heks en de dwerg werden verbrand is niet eerlijk. Zij zijn het probleem niet. Geen enkele instelling kan zich immers permitteren structureel onbetaald werk te doen. Ik blijf van mening dat hulp voor jeugdigen met psychische problemen thuishoort in de gezondheidszorg. Net als bij volwassenen en net als bij kinderen met lichamelijke problemen.

ggz Hugo de Jonge
  • Menno Oosterhoff

    Menno Oosterhoff is (kinder- en jeugd)psychiater eninitiatiefnemer van www.ocdnet.nl en www.ocdcafe.nl. Hij maakt de podcast ‘God zegene de greep’ over de dwangstoornis. Daarover gaat ook zijn boek ‘Vals alarm´ waarin ook zijn eigen dwangstoornis aan de orde komt. Zijn boek ‘Ik zie anders niks aan je’ gaat over psychische aandoeningen in het algemeen.  

Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • Martin Beeres

    Huisarts, Hoevelaken

    03-03-2018 18:41



    Een prachtig geschreven Blog van Menno waar hij eerder ook uitgebreid over twitterde. Een belangrijke vraag blijft onbeantwoord? “Wie is de heks en de dwerg.”

    Reeds in het artikel “Superspecialisatie maakt GGZ vleugellam” (MC 26 juli 2017) heb... ik al eerder aandacht gevraagd voor knelpunten in de Kinder- en jeugdpsychiatrie. Goede zorg voor kinderen betaald zich immers levenslang terug en vooral bij kinderpsychiatrische ziektebeelden.

    Wat mij intrigeert is hoe het zo ver is gekomen dat de zorgprofessional binnen een GGZ instelling zijn beroepsuitoefening laat sturen door management en regelgeving.
    Iedere BIG geregistreerde professional heeft een belofte gedaan te handelen naar een professioneel statuut. Dus als de ‘heks’ een ernstig psychische nood constateert (immers opgeleid om dit te herkennen), dan is het ook zijn/haar verantwoordelijkheid om zich in alle redelijkheid in te spannen dat deze zorg geleverd wordt. Dat kan zijn: pleiten voor zorg bij het management, gemeente, zorgverzekeraar of zelfs de inspectie. Maar in ieder geval niet verschuilen achter protocollen en regelgeving. Doet deze professional dat wel, dan ben ik benieuwd hoe de tuchtrechter hierover gaat oordelen.
    Wanneer de zorgprofessional weer het persoonlijk gezicht gaat worden van de GGZ instelling wordt de communicatie ook een stuk efficiënter.
    Als verwijzer heb ik graag een ‘gezicht’ bij de instelling die ik kan aanspreken.
    Dat dit kosteloos zou moeten (twitter van Menno) is natuurlijk onzin. Zij/hij dient gewoon betaald te worden conform de afspraken van de beroepsverenigingen. Goede patiëntenzorg verdient de hoogste prioriteit. Misschien moet er wel een bonus komen voor professionals die zich langdurig willen committeren aan een instelling. Dan is er ook een basis om fouten en onvolkomenheden op te sporen en te herstellen.
    Wanneer alle betrokkenen nu hun professionele verantwoordelijkheid nemen, dan moet er een verbetering haalbaar zijn.

  • Marloes Tack

    Huisarts, Rockanje

    02-03-2018 19:06

    @ collega Duits:
    Met een houding van cynisme naar andere bij de zorg betrokken partijen gaan we de zorg niet beter maken. In het geval van deze oplossing N=1. Ten aanzien van het probleem N=veel. Maar 1 is meer dan 0. En als je grote zaken wil veran...deren zal je klein moeten beginnen.
    Wat betreft de mooie sier: de Jonge is niet degene die met deze casus en zijn bemiddeling hierin de publiciteit heeft gezocht. Dat deed collega Oosterhof. En terecht. Hiermee brengt hij onder de aandacht dat het probleem veel groter is dan deze casus, geholpen door het fenomeen dat positieve bekrachtiging effectiever is dan straffen (wellicht kan Oosterhof voor deliteratuurverwijzingen zorgen). mijn boodschap: stoppen met klagen en proberen met kleine stapjes bij te dragen aan verbetering

  • Menno Oosterhoff

    psychiater, Thesinge

    02-03-2018 05:57

    Dat vind ik te negatief gedacht. VWS heeft geholpen een oplossing te zoeken voor een incidenteel probleem, wat een structureel probleem duidelijk heeft gemaakt. Ik ga ervan uit en vertrouw erop dat dat probleem nu ook wordt aangepakt.
    Ik begrijp d...e weerstand tegen de sociale mediacratie, maar dat zeiden ze vast ook van de krant.

  • W.J.Duits

    Bedrijfsarts, Houten

    01-03-2018 17:23

    Maar collega ziet u dan niet dat deze regelingen ministers de kans geven voor weldoener te spelen. Met het stafje van politieke macht wordt dan een oplossing gecreëerd. Vroeger zou je dat willekeur hebben genoemd en ongelijkheid in behandeling, iets ...wat een regering zou moeten bestrijden. Maar sinds we de zegeningen kennen van de participatie maatschappij zijn de oer-begrippen willekeur en recht van de sterkste weer geïntroduceerd. Het is alsof de tijd van de Verlichting volledig is vergeten, het licht is blijkbaar in Den Haag tenminste al uitgegaan.

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.