Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
naar overzicht
Blog

Er was eens… direct verwijzen

13 reacties

In Amsterdam en vele andere gemeenten kan vanaf januari een huisarts of jeugdarts niet meer direct verwijzen naar de specialistische jeugd-ggz. In plaats daarvan worden we verwacht een zogenaamd perspectiefplan te schrijven.

Dat is een groeidocument dat wij als verwijzer zelf moeten laten groeien door een lange vragenlijst in te vullen over ouders en kind. Dit enorme naslagwerk moet digitaal worden vastgelegd in een gemeentelijk dossier, dat niet medisch is en al helemaal niet het dossier waar wij mee werken. Daarnaast wordt de verwijzing niet serieus genomen als het epistel niet is goedgekeurd door een ouder-kindadviseur, die geen medische achtergrond heeft.

Deze ouder-kindadviseurs zijn lieve en betrokken collega’s met een sociaal-maatschappelijke achtergrond. Ze zijn onderdeel van de wijkteams en hebben naar mijn mening zeker een positieve bijdrage in de jeugdhulp. Ze hebben namelijk veel meer zicht op een gezin dan ik vanuit mijn spreekkamer kan hebben. Maar wij, artsen, hebben vaker het inzicht voor welke onderliggende problematiek verwezen moet worden. Dat inzicht is niet aan de buurvrouw, de juf of aan een ouder-kindadviseur. Soms ontbreekt dat inzicht ook nog bij de ouder.

Met het perspectiefplan wordt er van alles over ouders en kinderen gedeeld met partijen die daar nog niets mee te maken hebben, het gaat dwars door alle regels van privacy heen. Daarnaast vertraagt deze papiermolen onnodig het verwijzingsproces. De eerstelijnsgezondheidszorg wordt een medische belastingdienst als we zo doorgaan. Waarin de macht van de gemeente zwaarder weegt dan de deskundigheid van de artsen.

Het is waar, nu de wachtlijsten langer dan een halfjaar zijn, we tijd genoeg lijken te hebben om een boek te schrijven over iedere ouder en kind, maar of ik daarvoor voor dit vak heb gekozen is ook een belangrijke vraag. Het perspectiefplan ontneemt mij mijn eigen perspectief. Het demotiveert me.

Want de werkelijke emotie die achter deze weerstand schuilgaat is dat van ons, autonome artsen, wordt verwacht te handelen als bureaucratische clowns, in een circus van transitie, waarin wijzelf nooit stem hebben gehad.

Laat de eerste arts opstaan die denkt dat we met dit perspectiefplan een kind beter helpen.

Laat mij de laatste zijn die mijn weerstand opgeeft en toegeeft dat de gemeentelijke instanties inderdaad de zorg beter en goedkoper hebben gemaakt.

kinderen Amsterdam
  • Jeanne-Marie Hament

    Jeanne-Marie Hament is stafarts in Rivierenland bij STMR. Momenteel doet zij de specialisatie tot arts maatschappij en gezondheid. Daarnaast is zij hoofdredacteur van het blad JA! van de vereniging van jeugdartsen.  

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen

Reacties

  • Wico Mulder, Jeugdarts Adolescenten, Amsterdam 25-11-2017 11:42

    "Welk doel dient het perspectiefplan? Wat is the WHY?
    De algemene opzet en het doel van de Amsterdamse OKT’s zijn duidelijk. Over de diverse praktische samenwerking en werkvormen wordt al vanaf het begin gepraat. De transitie en jeugdwet is initieel een door bezuiniging gedreven exercitie maar “verkocht” als een kans om de zorgverleners te verbroederen ten gunste van de klant. Prima. In 020 is de jeugdwet lokaal vertaald door dezelfde gemeente die de term "sociale huisarts" had bedacht en zich meer en meer een beslissingsbevoegdheid toe-eigend. Wordt het systeem (het perspectiefplan) door beleidsmakers gebruikt ter controle en performance indicator? Naar mijn idee is er namelijk sprake van een doorgeslagen cultuur van Trust In Numbers (Porter) en wantrouwen naar elkaar. Waarom? Mede omdat de dialoog niet open en transparant gevoerd wordt, en als hij wel gevoerd wordt spelen tegenstrijdige belangen een rol waarbij macht en money aan het langste eind trekken. We willen allemaal erkenning van onze professionaliteit en minder bureaucratie! Zorgprofessionals dienen een goede band op te bouwen onderling en met hen voor wie we ons werk doen; de klant. Wederzijds vertrouwen is hierin de basis en het uitgangspunt. Het opstellen van een perspectiefplan is niet per definitie een slecht idee, maar deze is naar mijn idee niet voorwaardelijk, passend bij de gegeven omstandigheden en wettelijk vastgelegde afspraken en kaders. Je kan dit niet aan artsen opleggen maar is een te overwegen optie in bepaalde casuïstiek."

  • Jeanne Marie Hament, Jeugdarts, Amsterdam 24-11-2017 11:35

    "Uiteraard bedoelde ik OKA''s ipv oma's....zo zou ik nog meer olie op get vuur gooien...."

  • Jeanne Marie Hament, Jeugdarts, Amsterdam 24-11-2017 11:32

    "Beste collega, Jet
    Ik ben het helemaal eens met je woorden. En vooral dat de Oma's een waardevolle toevoeging zijn. Er schuilt veel kracht in het Ouder en Kind Team. Mijn bedoeling is niet om collega's te beledigen, als dat gebeurd is mijn excuses daarvoor.
    Ik wil wel kritisch zijn op een maatregel; ik wil de keuze of ik direct verwijs of niet behouden. Als ouders mij vragen te verwijzen zonder dat met meerderen te delen, dan wil ik daar dienstbaar in kunnen zijn.
    "

  • Jet van der Jagt, Arts M&G, UTRECHT 24-11-2017 10:30

    "Na alle steunende reacties wil ik ook graag een tegengeluid laten horen. Tot nu toe ervaar ik het werken in de Ouder-en Kindteams als een verrijking van mijn vak. De Ouder-en Kindadviseur waar ik o samen werk zijn niet alleen lief en betrokken maar gewaardeerde collega's in een multidisciplinair team. Voor mij staan ze niet gelijk aan de juf of de buurvrouw. Ze vullen mijn sociaalmedische expertise en kennis aan en ik leer van de wijze waarop zij de hulp vormgeven met gezinnen. Maar misschien nog wel meer van de wijze waarop zij werken aan transformatie van het jeugdstelsel. En dat vind ik een hele knappe prestatie gegeven het feit dat ze de opinie niet altijd mee hebben. En ik vraag me met deze column ook opnieuw af wat me zo tegen de borst stuit van het vaker gehoorde 'wij hebben het inzicht', 'wij weten het beter' 'uitglijders van gemeenten’. Want ik maak me ook zorgen over de huidige situatie met de uitkleding van de ggz. Waarvan ik denk dat dit ook vooral komt door de bezuinigingen die gecombineerd zijn met de transitie. En waardoor ook vooraf al het faillissement van transformatie georganiseerd lijkt te zijn. En dat laatste vind ik echt heel erg jammer. Voorheen was het duidelijk en wij wisten wat we moesten doen om jeugdhulp in te zetten, signaleren/motiveren/verwijzen, maar op kind en gezinsniveau leverde dit onvoldoende op en het werd onbetaalbaar. Daarom staat ik achter nieuwe verhoudingen tussen gezinnen, professionals, instellingen. Blijven bij het oude geeft geen vooruitgang. Ik wil graag mee bouwen aan een nieuw stelsel en vind het perspectiefplan, dat onderdeel is van een ontwerp met resultaatverantwoordelijkheid van de aanbieder van jeugdhulp, een veelbelovend principe. Ik wil graag samen strijden voor het verbeteren van de voorwaarden (registratiedruk, privacy, snelheid van schakelen tussen verwijzer en aanbieder) maar niet alleen vasthouden aan onze rechten. Dit voorbij gaat aan de bedoeling van transformatie: effectievere, betaalbare zorg."

  • Steven J.A. Verbeek, Bedrijfsarts, Coullons, Frankrijk 23-11-2017 23:02

    "Welke doorgeschoten bureaucraat heeft deze onzin verzonnen?
    Even vergeten dat een jeugdarts ook een sociaal-medische specialist is die na de artsopleiding nog jaren doorgeleerd heeft?
    En bovendien geen enkel economisch gewin bij doorverwijzing heeft...."

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.