Inloggen
Blogs & columns
Blog

Een overdonderend consult

4 reacties

Onlangs was ik weer in het ziekenhuis. Als patiënt dit keer. Zwanger van een dochter. Een ziekenhuis voelt toch altijd een beetje als thuiskomen. En af en toe verlang ik wel weer naar de hectiek, het medisch handelen en het samenwerken in zo’n grote organisatie. Maar als patiënt zag ik ook al snel weer waarom ik vertrokken ben uit het ziekenhuis.

Een kwartier te laat word ik binnengeroepen voor mijn afspraak. Vriendelijk en rustig, maar ik voel de tijdsdruk van de uitgelopen poli en installeer me dan ook zo efficiënt mogelijk voor de echo die gepland staat. ‘Hoe gaat het ermee?’ De vraag wordt gesteld terwijl de echo gereed wordt gemaakt en de patiëntgegevens worden ingevoerd. Nog voor ik goed en wel antwoord kan geven kondigt de gynaecoloog de echogel aan met de zin: ‘Sorry meid, dit is wat koud.’ Ik blijf hangen bij het woord meid. Noemt ze me echt zo? Later ontdekte ik dat de term meid nogal veel gebruikt wordt op de hele afdeling Gynaecologie. Ik heb er nooit aan kunnen wennen. (En er toch ook nooit wat van gezegd.)

Zodra de echo klaar is, veegt ze wat gel van mijn buik en geeft mij een doekje voor de rest. Terwijl ik probeer alle overgebleven gel in het te kleine doekje te vegen zonder mijn kleren onder te smeren, krijg ik nog wat vragen op mij afgevuurd. Met mijn halve aandacht, ik sta immers te klungelen met dat doekje op mijn buik, probeer ik toch te antwoorden. De gynaecoloog is inmiddels naar het bureau verplaatst en wanneer ik eenmaal ook zo ver ben en tegenover haar ga zitten, is zij net klaar met alles invoeren. ‘Als je nog even meeloopt naar de assistente, dan kan zij de urine nog even nakijken en dan kun je daarna de afspraak plannen voor de volgende keer. Neem je spullen maar mee, we komen hier niet terug.

Voor ik het weet sta ik buiten. Het ging zo snel en ik liep eigenlijk het hele consult achter de feiten aan. En zo komt het dat ik buiten sta zonder ook maar één vraag gesteld te hebben die ik had willen stellen. Het is geen grote ramp, het kan nog wel even wachten, maar ik baal er toch van. En bijzonder vind ik het. Ik weet precies wat er tijdens het consult gedaan is en waarom. Ik voel me thuis in de ziekenhuisomgeving en herken de gang van zaken. En de reden van mijn bezoek is niet beladen of spannend, maar redelijk plezierig. Kortom, je zou zeggen dat ik een pientere, ontspannen, goed voorbereide en goed geïnformeerde patiënt ben. En toch word ik overdonderd door het consult. Waarin ik overigens heel vriendelijk geholpen ben.

Dit is een van de vele ervaringen die ik afgelopen periode als patiënt opgedaan heb. Ervaringen waarin ik gemerkt heb hoe moeizaam het lukt om de patiënt mee te nemen in het proces, om echt aandacht te hebben voor de mens die achter de klachten (of de zwangerschap) zit. Om contact te maken met emoties (die er in een later stadium wel waren) die spelen. Iets wat dus ook gewoon gebeurt bij heel vriendelijke, communicatief vaardige en kundige artsen.

Het heeft mij gesterkt in het blijven uitdragen van de boodschap ‘zie de mens’. Iets wat nog niet zo makkelijk is en vraagt om veel aandacht voor de ander. Ook als er tijdsdruk is of veel handelingen verricht moeten worden.

Lees ook
  • Deborah van der Stoep

    Deborah van der Stoep werkt als reumatoloog bij Prisma, een platform dat telezorg levert aan huisartsen. Daarnaast is zij werkzaam binnen de ggz als algemeen arts voor somatische en psychische zorg.  

Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • F.N.S. Nanhekhan

    Specialist Ouderengeneeskunde , Zuid Holland

    15-04-2022 11:23

    Erg mooi verwoord. Ongeacht welk medisch beroep wij uitoefenen, als mens, maar vooral als dokter, moeten wij niet vergeten dat wij ook in de positie van de patient kunnen komen te zitten.....

  • W.P.A. van Rooij

    psychiater, Eindhoven

    14-04-2022 10:54

    Mooi beschreven Deborah en herkenbaar.
    Het gebrek aan tijd en ruimte om echt contact te kunnen maken met patiënten was één van de redenen waarom ik destijds koos voor het specialisme psychiatrie, hoewel ook een aantal somatische specialismen me inh...oudelijk erg aansprak.
    Ik heb nooit spijt gehad van deze keuze, hoewel o.i.v. de neoliberale tijdgeest ook psychiaters in Nederland steeds meer onder druk gezet worden om zo 'efficiënt' mogelijk hun werk te doen, waarmee wordt bedoeld dat ze zich vooral moeten bezighouden met diagnostiek en farmacotherapie, hoewel ze veel breder worden opgeleid.
    Met name binnen grote, onpersoonlijke GGZ-instellingen wordt het als luxe gezien, wanneer een psychiater psychotherapeutisch wil werken. Dit wordt immers bij voorkeur efficiënt weggeregeld naar 'minder dure' medewerkers als psychologen, verpleegkundig specialisten, SPV's. Dit is een belangrijke reden dat psychiaters zich steeds minder verbonden voelen met de grote GGZ-instellingen. In de uitvoering van hun vak worden ze immers structureel beperkt om financieel-economische redenen. Het vergt inspanning om in een dergelijke cultuur weerstand vanuit management te overwinnen en toch psychotherapeutisch te blijven werken.
    Nu steeds duidelijker wordt hoe belangrijk een brede biopsychosociale visie is voor diagnostiek en behandeling van de klachten waarmee mensen zich melden bij de GGZ, is het van cruciaal belang dat psychiaters hun vak weer in volle breedte kunnen uitoefenen en dat het zielloze efficiencydenken in de GGZ wordt vervangen door een hernieuwde focus op wat mensen eigenlijk nodig hebben, wanneer ze in de situatie komen dat psychiatrische hulp aan de orde is.
    Kijkend naar oplopende onvrede, zingevingsvragen en burnout bij collega's in de algemene gezondheidszorg, vermoed ik dat ook daar het neoliberale efficiencydenken haar beste tijd heeft gehad. Zorgverlenen zonder contact te maken is werk voor robots en algoritmen en is al te lang een voedingsbodem voor hallelujaroepende promotoren van nog meer digitalisering en efficiency in de zorg. Vaak zelf geen zorgverleners trouwens.

  • E.J.W. Keuter

    neuroloog, aruba

    13-04-2022 17:19

    misschien naief, maar ik heb lang gehoopt dat het beter zou worden toen er meer vrouwen in het werk kwamen. dat is niet het geval. veel artsen doen zo onder de druk van een volle polikliniek, de vakgroep, de stafmaatschap of de manager. stop daarmee.... zo kan je mensen niet helpen.

  • F.J. Bot

    Klinisch patholoog

    12-04-2022 17:45

    Kijk en daarom zijn er dus verloskundigen, zowel binnen als buiten het ziekenhuis, die wel tijd voor je hebben.

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.