Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
naar overzicht
Blog

De schade van verplaatste operaties

21 reacties

Binnenkort was het zover. 12 februari. Marlies* zou preventief haar borsten laten verwijderen. In dezelfde operatie zouden er nieuwe borsten gemaakt worden. De plastisch chirurg had haar voorbeelden laten zien dat het heus mooi kon worden. De oma van Marlies was overleden aan eierstokkanker en haar moeder had op jonge leeftijd borstkanker gekregen. Zo waren ze erachter gekomen dat er in de familie van Marlies een BRCA-mutatie zit.

Lang had ze gedacht dat ze zij vast geen mutatie had, maar toen ze zich had laten testen, bleek ze toch echt drager. Ook zij had circa 80 procent risico om in haar leven borstkanker te krijgen. Ze wist direct dat ze haar borstweefsel wilde laten verwijderen. Die operatie zal het risico op borstkanker naar ongeveer 3 procent verminderen. Er volgde een zoektocht welke reconstructie ze graag wilde en bij welke arts. Ze stond al meer dan een jaar op de wachtlijst, maar binnenkort was het zover.

Marlies was nog nooit eerder geopereerd. Ze zag er tegenop. Zou ze veel pijn krijgen? Zou het wel mooi worden? Hoe zou het zijn, het leven zonder echte borsten, zonder het gevoel in die borsten? Ze kon zich er maar moeilijk een voorstelling van maken.

Marlies had met haar werkgever geregeld dat er voor zes weken een vervanger zou zijn. Ze had de afgelopen maanden maaltijden gekookt die ze ingevroren had, zodat ze het wat gemakkelijker zou hebben na de operatie. Haar ouders zouden de eerste weken komen om de kindjes op te vangen en naar school te brengen. Ook zij hadden hun agenda daarop afgestemd.

En toen… werd ze op 27 januari gebeld door het ziekenhuis dat de operatie verzet moest worden. De dame aan de telefoon had gezegd dat er een patiënt was die haar plekje harder nodig had. Spoed was het, werd gezegd. Ze vond het ook heel spijtig. Sprakeloos had Marlies met de telefoon in haar hand gezeten. Daarna moest ze huilen. Meer dan een jaar had ze ernaartoe geleefd en nu dit. Ze voelde zich ook schuldig, want er was dus spoed voor een andere patiënt. Dat maakte dat ze bijna niet boos durfde te zijn.

Spoed over twee weken? Echt? Of is dit een planningsprobleem? Wat is er aan de hand? Een tekort aan personeel? Een arts die toch naar een congres gaat, vakantie op wil nemen of les moet geven? Ok-ruimte die toch ineens niet vrij is? Of een andere patiënt voorrang willen geven boven Marlies omdat Marlies geen acute ziekte heeft? Is de reden een reële of een kwestie van achteloosheid? Het blijft gissen, want hoe het echt zit, weten we niet.

Wat Marlies overkwam, is geen incident. We horen het regelmatig in onze achterban. Wat moeten deze vrouwen doen? Een schadeclaim indienen? Hoe kunnen we overbrengen wat de materiële en emotionele schade is? Deze blog is in elk geval een eerste aanzet.

* Marlies is een gefingeerde naam en dit relaas is gebaseerd op de ervaring van verschillende vrouwen.

meer van deze blogger

print dit artikel
borstkanker
  • Désirée Hairwassers

    Désirée Hairwassers is gezondheidswetenschapper en borstkankerpatiënte /-activiste. Ze blogt vanuit patiëntenperspectief.  

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen

Reacties

  • GJ Bonte, Neuroloog, Dalfsen 31-03-2019 10:22

    "@Hairwassers: Ik heb geen snijdend specialisme dus hoe het met operaties zit kan ik niet goed inschatten. Maar als mensen die dit dagelijks bij de hand hebben zeggen dat het beter kan, dan moet het beter. Zo simpel zou het moeten zijn. De werkelijkheid is om diverse redenen vaak weerbarstiger.

    Helaas heb ik de ervaring dat als iets beter kan dat er allerlei redenen zijn om dit toch niet te doen. Zelfs de hele simpele invoering van a-traumatische LP naalden ter voorkoming van postpunctionele hoofdpijn, wetenschappelijk erg goed onderbouwd, stuit in ongeveer de helft van de ziekenhuizen waar ik heb gewerkt op blijkbaar onoverkomelijke bezwaren. En patiënten kunnen je vertellen dat dit toch echt geen pretje is, zelfs als het in de meerderheid van de gevallen vanzelf over gaat. Vijf dagen plat op je rug liggen, niet naar het toilet kunnen, het is geen feest. De excuses die daarbij worden aangevoerd zal ik u maar besparen, maar het gebeurt gewoon niet.

    Ik vrees dat ik de moed een beetje heb opgegeven. "

  • Rinus Ouwens, Bedrijfsarts, Bemmel 30-03-2019 22:31

    "Beste mevrouw Hairwassers,
    In plaats van een stellingenoorlog wil ik u liever en welgemeend veel succes wensen bij uw activiteiten voor het bereiken van betere zorg. "

  • Desiree Hairwassers, Patient advocate borstkanker en erfelijke aanleg voor borst- en eierstokkanker, Huissen 30-03-2019 16:19

    "Het lijkt op een stellingenoorlog en daar schieten we weinig mee op.

    Ik vind er niks verwarrends aan dat artsen ook patiënt zijn. Ik heb veel artsen onder mijn vrienden en kennissen. Ik werkte zelf in de farmaceutische industrie oncologie toen ik kanker kreeg. Mijn artsen hebben er nooit een probleem van gemaakt dat we allebei vanuit meerdere perspectieven keken. Zo zijn patiënten ook niet ineens professional af als ze een ziekte krijgen. Ik vind het gek dat u denkt dat ik dat verwarrend zou kunnen vinden.

    Dat het verplaatsen van operaties echt wél een issue is, proefde ik niet in de eerdere reacties. Dat vind ik jammer. Ik proefde vooral 'Kan gebeuren, maar er geen punt van.' Fijn om te lezen dat u het óók een serieus issue vindt. U denkt dat er niks kan veranderen. Het is in mijn optiek niet waar dat het niet beter kan. Het kan heus beter en het moet ook beter. Als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg. Dan verbetert het nooit. Ik heb vrij veel reacties gekregen van mensen die betrokken zijn bij OK-planning die zeggen dat ik helemaal gelijk heb. Ze beamen dat zeker wel ingeplande vakanties, les moeten geven of congressen redenen zijn waarom operaties twee weken later verplaatst worden. Ik vind het ook schokkend, maar het is dus niet waar dat het niet gebeurt. Deze mensen vinden dat het ook echt beter kan en moet. Dat geeft hoop dat dat ook gaat verbeteren. Mooi !

    Spoedoperaties worden doorgaans ingecalculeerd. Die zijn, hoe gek dat ook mag klinken, planbaar, want het minimum en maximum aan onverwachte operaties is aardig goed in te schatten. Het is dus echt niet zo dat spoedoperaties per definitie ten koste gaan van ingeplande operaties. Echt iedereen begrijpt dat als er echt spoed is iets last minute verplaatst kan worden, maar spoed over twéé weken is dus geen spoed, maar een planningsprobleem.

    En wat ik schreef over dertigers versus mensen die ouder zijn, sloeg net zozeer op mezelf als op jullie. Jammer dat u daarin een vileine sneer meende te zien. "

  • Rinus Ouwens, Bedrijfsarts, Bemmel 30-03-2019 14:40

    "Beste mevrouw Hairwassers,
    Het zal aan mij liggen maar passages als “Wat we erg vinden als we dertig zijn is overkomenlijker als we ouder zijn.”; “Als dat niet meer invoelbaar is voor professionals, wordt het de hoogste tijd dat ze een ander vak kiezen” en “Relativeren is mooi, maar anderen je relativering opdringen heeft alles van bagatelliseren” waren aanleiding voor mijn reactie. Ik kan me overigens ook voorstellen dat het verwarrend kan zijn dat ik zowel van arts als patiënt perspectief reageer, maar het een sluit het ander niet uit.
    Wellicht ten overvloede:
    Begrijp ik dat uitstellen van een operatie zeer vervelend is? Ja. En ja, de mate waarin zal voor iedereen en elke situatie anders zijn en de wijze waarop daarmee wordt omgegaan ook.
    Denk ik dat dit tot een schadeclaim zou moeten leiden? Nee. Kan mogelijk zelfs averechts uitpakken.
    Zie ik de wachtlijsten graag korter en operaties minder vaak uitgesteld? Natuurlijk. Ook voor de mensen die ik begeleid en financieel krap zitten omdat hun werkverzuim langer duurt. Of hun baan hierdoor dreigen te verliezen – nog afgezien van de langer durende klachten.
    Denk ik dat dit altijd zal lukken? Nee. Zelfs met de beste bedoelingen en plannen niet.
    Toen ik met spoed ben geholpen zal ongetwijfeld de operatie van iemand anders zijn uitgesteld. En niet omdat de “arts toch naar een congres gaat, vakantie op wil nemen of les moet geven”. Als dergelijke gronden wel de reden zouden zijn ben ik het helemaal met u eens. Dit zijn geen valide redenen zijn om iemand nóg langer in de zenuwen te laten zitten en alle voorbereidingen opnieuw te laten treffen. Wellicht zitten onze opvatting best dicht bij elkaar.
    "

  • GJ Bonte, Neuroloog, Dalfsen 29-03-2019 19:32

    "@Hairwassers: Helaas ken ik de andere kant van het bureau als patiënt ook beter dan ik zou willen. Daar ben ik overigens geen slechtere dokter van geworden, wel veel lastiger voor mijn collega's en daarmee bij velen niet bepaald geliefd. Het zij zo.

    De dokter is veel duurder dan de secretaresses die een poli moeten verplaatsen. Dat daar winst valt te behalen geloof ik wel, zie mijn 2e voorbeeld bij de reacties.

    Echter, een dokter die opereert mag niet niets doen, en ook de operatie-assistenten en het andere personeel op de operatiekamer niet. Dat gaat ten koste van de productie en kost geld. Het zal dus het zal altijd zo zijn dat een operatieprogramma zoveel mogelijk volgepland wordt, en als er dan een "spoedje" tussendoor komt, moet de geplande patiënt wachten. Dat is niet zozeer een planningsprobleem, maar een bewuste keuze. Ik zie dat nog niet zo snel veranderen. Ik weet dus eerlijk gezegd niet hoe dat anders zou moeten. "

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.