Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
naar overzicht
Blog

Altijd dokter?

3 reacties

Een jaar geleden. Ik zit rustig in de trein op weg naar Zwitserland. Mijn zoontje van 10 zit naast me bij het raam, diep verzonken in een boek van Thea Beckman. Zelf zit ik een medisch artikel te reviseren op mijn laptop terwijl het landschap aan ons voorbij trekt. Kopje koffie erbij, kan het leven beter?

Plots wordt naast ons aan de overkant van het gangpad een jonge vent van een jaar of 20 lijkbleek en onwel. Ik had ze eerder al begroet en ze hadden verteld dat hij op weg was naar een volleybaltoernooi in Duitsland. Hij gaat onderuit en zijn moeder is in paniek. Tijdens zulke momenten, die meestal een eeuwigheid lijken te duren, kijk ik altijd eerst even rustig een seconde voor ik eropaf stuif. Dat geeft een karrevracht aan informatie. Nu ook.

In diezelfde tijd gilt de moeder: ‘Help! Is hier een dokter aan boord?’ De vrouw achter mij, de helft van een ouder vriendinnenstel op weg naar Brussel, roept terwijl ze naar mij wijst: ‘Hij is dokter!’ Ik denk er niet over na, ga op de jongen af en vraag wat er aan de hand is. Hij is weer bij, maar verkrampt van de pijn wijst hij naar zijn linkerschouder. Het is duidelijk zichtbaar: het betreft een geluxeerde schouder links. Had hij al vaker gehad…

Ik leg hem in het gangpad en verricht een repositie volgens de methode van Hippocrates: de schouder ‘klikt’ zo weer in de kom. Het gaat verdacht makkelijk, want het was al vaker gebeurd.

De jongen is opgelucht. Ik ook. Mijn zoontje zit met grote ogen te kijken, maar leest al snel weer door in Kruistocht in spijkerbroek.

De rust herstelt. Ik ben op adem. De jongen en moeder zijn weer rustig. Ik denk nog eens na en herinner mij plots de oudere vrouw achter mij die mijn professionele identiteit al roepend bekendmaakte. Ik draai mij om en vraag: ‘Hoe wist u eigenlijk dat ik een dokter was?’
‘Ik had meegelezen op uw laptopje, ik ben van huis uit een beetje nieuwsgierig…’

Zijn wij altijd dokter? Ook op zomerkamp met de klas van je zoontje of lopend door de straten van een Amerikaanse stad met de bekende claimcultuur of tijdens het lopen van een marathon? Ik dit keer nog wel, maar in Amerika weet ik het zo net nog niet.

print dit artikel
buitenland
Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen

Reacties

  • Willem , AIOS, Rotterdam 12-02-2018 22:02

    "Wij zijn altijd dokter maar niet iedereen hoeft dat te weten. Je hebt zijn moeder toch wel verteld dat hij nu rustig aan moet doen met zijn schouder toch? Ik moet zeggen dat wanneer ik dit zie mij altijd een ongezond gevoel bekruipt, en ik vraag mij af of deze relatie niet wat hulp nodig heeft voor het te laat is.."

  • G.H. Rach, KNO-arts / Hoofd hals chirurg, WILLEMSTAD CURAÇAO 08-02-2018 04:08

    "En als we nu onze BIG registratie als arts zijn kwijtgeraakt (door leeftijd: bijvoorbeeld 76 jaar) en geen recepje meer mogen uitschrijven, mogen wij dan nog de methode van Hippocrates of Kocher toepassen? Hoever mag een arts "niet praktizerend", praktizeren?"

  • Roling, oud-huisarts, Wormerveer 07-02-2018 12:45

    "Vorige week op de tennisbaan toch maar voor methode Kocher gekozen.
    Lijkt in een trein ook eenvoudiger.
    Dacht als 76 jarige toch even over mijn bevoegdheid na."