Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
Blogs & columns
Blog

Als je haar maar goed zit

7 reacties

Toen de crisisdienst kwam, zat hij bij de tandarts. Gelukkig dat het niet de kapper was of de pedicure. Evengoed niet de beste ontvangst voor de collega’s van de crisisdienst, die toch al overtuigd hadden moeten worden dat de patiënt die zij kwamen zien echt binnen 24 uur zou moeten worden opgenomen.

Wat is dit voor raars? Een psychiater stelt dat haar of zijn patiënt moet worden opgenomen en een andere psychiater moet komen beoordelen of de opname-indicatie terecht is? In welk ander specialisme is het denkbaar dat je een patiënt wilt behandelen en dat een collega moet komen oordelen of dat terecht is? Let wel, ik heb het niet over ingewikkelde behandelingen, waarbij een grondig intercollegiaal overleg over voor- en nadelen wenselijk kan zijn, maar over een acuut noodzakelijk ingrijpen.

In dit geval gaat het over een psychotische man die na een paar weken voorarrest ineens vrijkomt. Binnen de muren van de gevangenis, ingesteld op medicatie, ontgift van drugs en drank en met 24-uursbegeleiding kan hij redelijk functioneren. De psychose is niet weg, maar het zware en beladen woord ‘crisis’ is niet meer passend om zijn toestand te beschrijven. Hij valt niemand aan, zelfs de tandarts niet die zijn kies boort, hij eet en drinkt, zijn cel vervuilt niet en hij schreeuwt ’s nachts geen mensen meer wakker. De crisis zit echter in de situatie. Buiten de muren, dakloos, op zoek naar een dealer maar niet naar een dokter, zal de psychose weer oplaaien, met alle risico’s op herhaling van het geweld waarmee hij bij ons is gekomen.

Een opname in een psychiatrische kliniek is het enige dat hem op het pad kan houden. Als hij daarmee had ingestemd, zou dat nog lastig voor elkaar te krijgen zijn, want opnamebedden zijn er nauwelijks. Hij stemde natuurlijk niet in. Wij hebben patiënten van wie juist één van de symptomen is dat ze niet behandeld willen worden, omdat ze menen dat ze niets mankeren. De enige manier om hem op toch op te nemen was met een crisismachtiging, waarvan de wetgever heeft bedacht dat die door een ‘onafhankelijk psychiater’ moet worden aangevraagd. Hoe onafhankelijk die psychiater is als aanvragen van een crisismachtiging ook de noodzaak betekent om ergens een schaars opnamebed te regelen, heeft geen jurist zich afgevraagd. Dat zal ook geen jurist zich afvragen, omdat de bedoeling van de wet niet is om goede zorg voor de patiënt te regelen, maar juist om hem voor gedwongen opname te behoeden.

Prachtig is de ambulantisering van de psychiatrie zolang de patiënt ergens woont waar hij door behandelaars van een wijkteam kan worden bezocht. Wie van stad naar stad zwerft, krijgt alleen zorg als hij even ergens onder dak is. Die zorg had hij van top tot teen gehad. Een wond aan zijn voet was behandeld en voor een pijnlijke kies was hij naar de tandarts gestuurd, waar hij nog zat toen de crisisdienst kwam.

De weg van de poort naar de afdeling over het gevangenisterrein is nog een hele weg en de crisisdienst was nog maar net op de afdeling toen hij daar met een bewaarder terugkeerde.

Geen acuut gevaar en geen criteria voor een crisismachtiging was hun conclusie, nadat ze hem hadden gesproken.

Zonder verdere psychiatrische behandeling maar met een gesaneerd gebit keerde hij terug naar de straat.

lees ook
  • Yolande de Kok

    Yolande de Kok is als psychiater werkzaam in het Penitentiair Psychiatrisch Centrum te Scheveningen. Op haar vrije dagen is zij graag met haar hond in de duinen.  

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • Yolande de Kok, Psychiater, Den Haag 11-06-2020 13:02

    "Beste Hidde
    Je hebt gelijk dat voor situaties als die ik beschrijf een zorgmachtiging bedoeld is. Die worden ook wel aangevraagd (vanuit ggz die de behandeling gaat bieden, uiteraard in overleg met ons). Bij iemand die maar kort in detentie verblijft of die acuut en onverwachts op vrije voeten komt, is er de tijd niet voor het regelen van een zorgmachtiging. Vandaar dan de vraag voor een crisismachtiging. ( zoals voorheen de ibs werd aangevraagd om een RM te kunnen regelen)"

  • Hidde Kleijer, AIOS psychiatrie, Groningen 11-06-2020 09:02

    "Binnen de huidige wet (WVGGZ) zou in dit geval een zorgmachtiging in plaats van een crisismaatregel uitkomst kunnen bieden? Dat is een langer proces, maar is juist bedoeld voor situaties waarin er niet direct ernstig nadeel is had ik begrepen. "

  • Robbert Duvivier, aios psychiatrie, Den Haag 10-06-2020 14:56

    "Dank voor de toelichting - het geeft meer inzicht in de complexe omgeving waarin jullie werken. Het lijkt me verdomd lastig werken als ineens wordt besloten om iemand naar buiten te laten, terwijl de behandeling nog door moet lopen. Ik kom graag eens een kijkje nemen in de PPC! "

  • Yolande de Kok, Psychiater, Den Haag 10-06-2020 14:30

    "Beste Robbert
    Dank voor je reactie. Ik twijfel niet aan de eer en het geweten van collega's en ook niet aan hun inhoudelijke beoordeling. Echter, de omstandigheden ( al dan niet bedden) zullen bij ieder van ons meespelen. Als je iemand beoordeelt van wie je weet dat je daarna sta d en land moet afbellen voor een bed, of een plek in een noodopvang moet regelen waar je ook nog andere mensen moet opnemen, dan weegt een risico op agressie of teloorgang dat zich niet direct zal voordoen minder zwaar dan als de GGZ volop lege bedden zou hebben. Opnameindicaties zijn in de loop der tijd steeds stricter geworden en daarmee vallen helaas veel mensen buiten de boot.

    Wat betreft de positieve kanten van het PPC : zie mijn eerdere columns. Soms biedt het PPc een mogelijkheid patienten te behandelen die bij de GGZ niet in beeld komen of niet te hanteren zijn. Het is echter heel onwenselijk als een behandeling ineens moet worden afgebroken bij iemand van wie je weet welke risico's hij loopt. En van wie je weet dat de GGZ hem niet bereikt.
    Maar kom vooral een keer kijken in het PPC!
    "

  • Yolande de Kok, Psychiater, Den Haag 10-06-2020 13:58

    "Beste Els, dank voor je reactie. Bij gedwongen opname of gedwongen behandeling gaat het niet om machtsmisbruik. Soms speelt hierbij in de praktijk zeker wel het bestwilprincipe mee ( wat volgens de wet niet meer mag gelden)
    Psychiatrie js het enige specialisme waarbij je mensen soms gedwongen moet behandelen, maar ook het enige specialisme waarbij een van de symptomen juist het verzet tegen behandeling kan zijn. Dan is het wel een heel vreemde paradox dat juist de stoornis van de patient verhindert dat je die stoornis behandelt.
    Soms is het toeval of mensen in de gevangenis dan wel in de ggz belanden. In de ggz stopt ( idealiter) de opname als de toestand verbeterd is of als je afspraken over ambulante zorg kunt maken. In de PI stopt de opname soms acuut en niet op psychiatrische gronden. In de PI heeft iemand de nodige zorg gekregen. Heel ongewenst dat iemand als dat psychiatrisch niet verantwoord is zo weer de straat op gaat. "Rotten with your rights on" werd dat in vroegere discussies over zogenaamde autonomie van de patient wel genoemd"

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.