Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
naar overzicht
Herman Frima; expeditiearts bij de VickSpedition S
09 juni 2004 3 minuten leestijd
over de grens

Veilig terug in base camp

Plaats een reactie

De laatste twee dagen van Gregs ultieme toppoging zijn slopend, zowel fysiek als mentaal. Niet alleen hoog op de berg, maar ook voor Joost en mij in base camp. Tijdens de radiocontacten merken we dat het Greg erg zwaar valt om zonder Joost naar boven te gaan. Hij is zeer emotioneel en laat regelmatig een traan.


Onverwacht hebben we tijdens de laatste klim weinig radiocontact met het summitteam. Joost en ik maken ons zorgen. Waarom horen we niets? Later blijkt dat het ‘s nachts te koud was om de radio te pakken: min 43 graden Celsius. Ook als Greg en de sherpa’s het topplateau hebben bereikt, horen we niets. Geen ontvangst blijkt achteraf.


Het zijn zenuwslopende uren. Gaat het goed? Bereiken ze de top? Komen ze weer veilig beneden? Als we uiteindelijk het bericht krijgen dat de top is gehaald en dat iedereen Vicks camp 3 heeft bereikt, is de ontlading groot.

Maar de top bereiken is één, een veilige afdaling is twee. Het is bekend dat de meeste ongelukken in de Himalaya gebeuren tijdens de afdaling. Je bent vreselijk moe, extreem gedehydreerd en regelmatig word je overvallen door slecht weer.


Ook tijdens Gregs afdaling ontstonden er wolken met sneeuwbuien, waardoor hij moest besluiten niet alles te skieën. Hij zou sherpa Ang Pemba waarschijnlijk kwijtraken en een white-out op 8000 meter is dodelijk. Gelukkig kon hij ondanks zijn vermoeidheid nog goed nadenken!


Als ze na een twee dagen durende gevaarlijke afdaling aankomen in base camp, is iedereen dan ook extreem gelukkig over het slagen van de expeditie en de veilige terugkeer. Greg is ongelooflijk moe maar voelt zich verder goed. Hij heeft koude voeten, wat snel verbetert door een warm voetenbadje. Pas nu begint het succes tot hem door te dringen en kan hij voor het eerst genieten.

De laatste twee dagen in base camp bestaan uit opruimen en inpakken. We voelen ons fantastisch. ‘The Dutch’ hebben het geflikt. We hebben dit jaar als eerste iemand op de top gezet, de VickSpedition Ski8000 is succesvol.


We verkopen een paar tenten aan andere expedities. Zo hoeven zij minder naar boven te tillen en wij minder naar beneden te dragen. Ook verkopen we twee zuurstofflessen en twee maskers. De gemengd internationale expeditie waar Dominico, de Italiaan met hersenoedeem, deel van uitmaakte, is erg geschrokken en realiseert zich dat ze zich onvoldoende heeft voorbereid. Ik laat een deel van mijn medicijnen voor hen achter. Gelukkig hebben zich geen calamiteiten meer voorgedaan.


Met een voldaan gevoel verlaten wij het base camp. Het zou nog twaalf dagen duren voordat andere klimmers de top bereiken.

Terugkijkend op de expeditie is het in alle opzichten een ongelooflijk bijzondere ervaring geweest die ik voor geen goud had willen missen. Voor mij een ultieme mix van hobby en beroep. Het was een team effort waarbij iedereen, van kok tot klimmer, tot het uiterste is gegaan. Een gigantische organisatie zowel in Nepal als in Nederland.


Medisch gezien heb ik veel geleerd. Je leest van tevoren over hoogteziekte, longoedeem en hersenoedeem, maar weet niet hoe het eruitziet. Als dan iemand rochelt en geen lucht krijgt, denk je: dit is dus longoedeem. Een bijzondere gewaarwording.


De grondige voorbereiding met vele adviezen van ervaren expeditieartsen heeft erg geholpen. Ik heb het als bizar ervaren wat de hoogte en de ijle lucht met je doen. Zelf was ik op 5700 meter lusteloos en moe en had ik vaak moeite me tot iets te zetten. Anderen hebben de dood in de ogen gezien en


zijn door het oog van de naald gekropen. Je lijkt je het ene moment goed te voelen, maar het andere moment ben je ontzettend ziek. De hoogte blijkt een niet te onderschatten gevaar. De slechte voorbereiding van andere klimmers in ‘commerciële expedities’ heeft mij verbaasd. Ze hadden vaak onvoldoende kennis en zeker niet de middelen, medicijnen en zuurstof om problemen op te lossen.


Tegenwoordig reist iedereen de wereld over en gaat daarbij vaak de hoogte in. Je betaalt een x aantal dollars, krijgt een permit en mag een berg op. Niemand die vraagt of je dat wel kunt of dat je weet waar je aan begint. Ik hoop dat eenieder van de bergen geniet maar zich realiseert dat ervaring en een goede voorbereiding onontbeerlijk zijn.



Herman Frima,


expeditiearts bij de VickSpedition Ski8000

over de grens
Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen

Reacties

  • Er zijn nog geen reacties
 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.