Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
naar overzicht
Lieke de Kwant
10 juli 2014 2 minuten leestijd
Nieuws

‘Huisarts niet toegerust voor arrestantenzorg’

7 reacties

Arrestanten in de politiecel kampen drie keer zo vaak met psychische of verslavingsproblemen als patiënten in een gemiddelde huisartsenpraktijk en krijgen bijna twee keer zo vaak psychofarmaca. Dat blijkt uit onderzoek van het Nivel en de GGD Amsterdam. De organisaties concluderen hieruit dat arrestantenzorg een vak apart is waarvoor de gemiddelde huisarts onvoldoende is toegerust.

‘Gezien het grote aandeel verslaafden en psychiatrische patiënten is de gemiddelde huisarts hiervoor niet de aangewezen persoon’, stelt Tina Dorn, onderzoeker bij de GGD Amsterdam.

Zo nu en dan laait de discussie op over de medische zorg aan arrestanten, zo schrijven het Nivel en de GGD Amsterdam in een persbericht. Momenteel is deze zorg in handen van forensisch artsen die meestal in dienst zijn van een GGD. Volgens tegenstanders wordt hierdoor de vrije artsenkeuze van arrestanten ingeperkt. Ook zou het een nadeel zijn dat sommige forensisch artsen geen huisartsenopleiding hebben, terwijl zij ook reguliere (somatische) huisartsenzorg verlenen.

De controverse vormde de aanleiding voor het Nivel en de GGD Amsterdam een vergelijking te maken tussen de zorg die een forensisch arts verleent en de zorg die een algemeen huisarts verleent. Van de arrestanten die medische zorg nodig hebben, bleek de helft te kampen met psychische of verslavingsproblemen en krijgt 42 procent psychofarmaca. In een huisartsenpraktijk is dit respectievelijk 17 en 22 procent.

‘Gezien het grote aandeel verslaafden en psychiatrische patiënten is de gemiddelde huisarts hiervoor niet de aangewezen persoon’, stelt Tina Dorn, onderzoeker bij de GGD Amsterdam in het persbericht. ‘Het zijn echt heel andere patiënten dan huisartsen gewoonlijk in hun praktijk zien. Veel van deze mensen zijn agressief, zwaar onder invloed of vergiftigd door drugs of alcohol. Een forensisch arts besluit dan of zo iemand in de cel kan blijven of naar het ziekenhuis moet. Die heeft daar veel ervaring mee.’

Lieke de Kwant

Persbericht van het Nivel en GGD in Amsterdam

Lees ook:

© Thinkstock
© Thinkstock
print dit artikel
Nieuws video psychiatrie Nivel
Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen

Reacties

  • Marc Mulders, Forensisch arts, Wadenoijen Nederland 14-07-2014 00:00

    "De reactie van collega Kaarsgaren vind ik enigszins tendentieus en een beetje preken voor eigen parochie.
    De gevallen die aangehaald worden, ik herhaal als voorbeeld de verwarde man die een hypoglycemie blijkt te hebben, zijn juíst de gevallen waar de forensisch arts op bedacht is!
    De door Kaarsgaren gebruikte interpunctie achter de retorische vraag over de "GGD-arts" vind ik ongepast. De forensisch arts is in mijn ogen een medische professional met veel kennis op het gebied van acute eerstelijns zorg. De aangehaalde witte raven dienen dus juist paraat te zijn, méér dan bijvoorbeeld het instellen van therapie bij een DM-II patiënt de novo. Dat is een onderdeel van huisartsgeneeskunde die voor de forensisch arts, in acute situaties, minder relevant is.
    Ook de forensisch arts houdt zijn kennis op peil door het volgen van relevante eerstelijns nascholingen.
    Wel ben ik voorstander van het uitbreiden van de opleiding forensische geneeskunde met klinische vakken zoals huisartsgeneeskunde, SEH-geneeskunde, psychiatrie etc. E.e.a is in lijn met het het visiedocument 2014 van het Forensisch Medisch Genootschap."

  • R.J. Kaarsgaren, huisarts, ZEIST Nederland 12-07-2014 00:00

    "Ik ben naast het werk in de huisartspraktijk, werkzaam voor de FMMU (Forensisch Medische Maatschappij Utrecht). Deze naam dekt de lading al langere tijd niet meer overigens; onze werkzaamheden strekken zich uit over het hele land. Bij ons werken voornamelijk huisartsen, die allen ruim (verplicht) nageschoold zijn en blijvend worden op het gebied van wetgeving, psychiatrie en verslavingsproblematiek. Daarnaast hebben velen van ons de post-huisartsopleiding 'justitiële geneeskunde' gevolgd. Wij werken in gevangenissen, TBS-klinieken, (vreemdelingen)detentiecentra en politiecellen. Ook hebben wij 24/7 een ervaren collega/huisartsachterwacht voor overleg. Het klopt dat wat men ziet op de politiecel veelal andere problematiek betreft dan in de andere instellingen. Echter, er zijn regelmatig uitzonderlijke situaties. Ik denk dat de kwaliteit van zorg i.h.a. risico loopt in bepaalde niet-standaardgevallen. Denk aan de verwarde man, die eenmaal in de politiecel beland, een 'hypo' blijkt te hebben. Denk aan beelden waarbij een CVA aangezien wordt voor dronkenschap (dysfasie/dysartrie). En hoe zou u het vinden als u met uw buikpijn of clusterhoofdpijn door een GGD-arts bezocht wordt....? Een GGD-arts/arts maatschappij en gezondheid heeft i.h.a. te weinig klinische ervaring en te weinig verstand van 'witte raven' om m.i. dit werk verantwoord te kunnen doen. Tuurlijk gaat het meestal goed (of verloopt het in ieder geval niet dramatisch) maar het gaat natuurlijk een keer fout......"

  • M.M. van Heemstra ZorgSteedsBeter, lean coach, Nederland 11-07-2014 00:00

    "Dat is overigens ook in lijn met de actuele constatering van de OESO dat psychiatrie in alle OESO-landen onderhandeld wordt: ook in Nederland!"

  • Bart Bruijn, Huisarts, STREEFKERK Nederland 11-07-2014 00:00

    "Tja, het NIVEL weer. Waarom betalen we die club nog?

    Ik hoef niemand te vertellen op hoeveel fronten dit 'onderzoekje" weer de fout in galoppeert.

    Mocht ik bijvoorbeeld voor een populatie moeten zorgen die 80 procent snotneuzen heeft, dan ben ik 'dus' niet toegerust voor die populatie, omdat mijn normale deze klacht of afwijking maar in 20 procent van de gevallen heeft?

    Kom op, zeg! Doe op zijn minst een poging!
    "

  • Mulders, Forensisch arts, Wadenoijen Nederland 11-07-2014 00:00

    "Als forensisch arts werk ik dagelijks met patiënten die als arrestant zijn ingesloten op het politiebureau. Een boeiende populatie met een groot scala aan veelvoorkomende hulpvragen. Ook mijn ervaring is dat psychiatrisch patienten en mensen met verslavingsproblematiek in de cellen oververtegenwoordigd zijn. Het fenomeen "ziektewinst" is nergens groter dan op het politiebureau, hetgeen bedachtzaamheid op simulatie vergt. Zo nu en dan loopt er een huisarts met mij mee: haast altijd krijg ik te horen dat we een erg boeiend, maar o-zo specialistisch vak hebben waarop de huisarts aangeeft niet zondermeer te zijn toegerust.
    Het is een constatering dat de gemiddelde forensisch arts geen huisarts is. Mijns inziens hoeft dit geen probleem te zijn, mits aan de juiste randvoorwaarden wordt voldaan. In de regio waar ik werk kan de forensisch arts 24/7 een beroep doen op een forensisch arts die tevens als huisarts werkzaam is. Voor telefonisch overleg, maar ook voor ad-hoc inzet is deze collega beschikbaar. Hiermee wordt de kwaliteit van de eerstelijnszorg in de politiecel gewaarborgd. Zoals ook de arts-assistent interne zijn eigen grenzen van bevoegd- en bekwaamheid moet bewaken, doet een forensisch arts dit ook. Het kennen van deze grenzen zie ik als basisvaardigheid voor elke dokter."