Inloggen
Laatste nieuws
C. Renckens
3 minuten leestijd

Beroepsziekte niet aanmoedigen

3 reacties

Rapport over schadeclaims zendt verkeerd signaal uit

Serieuze onderzoekers breken in het rapport Leerzame schadeclaims een lans voor erkenning van substraatloze aandoeningen als RSI en schildersziekte. Het is een voorbeeld van slechte geneeskunde die slachtoffergedrag en juristerij in de hand werkt.

Het alumniblad Spui van de UvA maakte er in het augustusnummer trots melding van: het eerste Nederlandse rapport over beroepsziekteclaims, getiteld Leerzame schadeclaims. De auteurs – medewerkers van UvA, AMC en UM, en verzekeringsartsen en juristen – analyseren 37 gevallen. Volgens hen krijgen in ons land elk jaar 25.000 mensen een beroepsziekte. De laatste jaren stijgt het aantal mensen dat een schadevergoeding eist.  

 De beroepsziekten waar het om gaat, zijn repetitive strain injury (RSI) en organisch psychosyndroom (OPS). RSI zou het gevolg zijn van repeterende bewegingen en OPS – schildersziekte – van inhalatie van oplosmiddelen uit verf. Merkwaardigerwijs gaat het boekje geheel voorbij aan een rapport van de Gezondheidsraad dat gebruik van de term RSI afraadt, en stelt dat hier van een echte ziekte geen sprake is.1

Het gaat om aspecifieke klachten van arm en schouder. Ook de diagnose OPS is omstreden en kan in ons land alleen worden gesteld door twee Solvent Teams. Daar worden klachten van neuropsychologische aard per exclusionem tot OPS gebombardeerd.

 Erkenning
Voordat er sprake was van claims in de onderzochte casuïstiek zijn er volgens het rapport talrijke kansen gemist, allereerst door superieuren, die de klagers meestal adviseren door te werken. Er zou onvoldoende aandacht zijn voor het feit dat arbeidsverhoudingen en werkdruk ook tot de syndromen kunnen leiden. Indien de werknemer in contact kwam met een bedrijfsarts werd de diagnose bijna nooit gesteld en werd zelden een relatie met het werk gelegd. De bedrijfsarts zou te weinig ‘proactief’ zijn.

Ook de huisarts krijgt een veeg uit de pan. Hij stelde in nagenoeg geen enkel geval een ‘robuuste diagnose’, maar verwees veelal door naar specialisten of paramedici: foei! En: ‘Werknemers met OPS hadden vaak het geluk dat zij na perspublicaties zelf aan de diagnose dachten en kregen dan eindelijk bevestiging van hun vermoedens bij het Solvent Team.’

Het rapport stelt dat de motieven om een claim in te dienen meestal van ‘sociaal-emotionele aard’ waren. Wraakgevoelens en kwaadheid zakten af na de uitkering, die als erkenning wordt opgevat dat men inderdaad aan een ernstige ziekte lijdt.

Slechte geneeskunde
Ik weet niet hoe het de lezer vergaat bij kennisneming van deze vakbondstaal, maar erkenning van en streven naar preventie van substraatloze aandoeningen, tot syndroom verklaard door ‘gelovigen’ en leidend tot slachtoffergedrag en juristerij, is volgens mij slechte geneeskunde.

Uit de literatuur over psychotherapie bij het posttraumatische stressstoornis en het chronischevermoeidheidssyndroom blijkt dat de therapeutische resultaten bij patiënten die claimen veel slechter zijn dan bij patiënten die niet claimen.2 3 Mensen met dergelijke aandoeningen, die bezig zijn een WAO-uitkering of schadevergoeding binnen te slepen, blijken nauwelijks te behandelen.

Het rapport pleit intussen voor ‘vroegtijdige erkenning en tijdige behandeling’ ter voorkoming van claims. Maar deze diagnosen en eruit voortvloeiende claims erkennen, is contratherapeutisch en daarom onwenselijk.

‘Ohne Befund keine Krankheit’ zeiden onze leermeesters al lang geleden, en zo verdwenen de neurasthenie, de chlorose, het sickbuildingsyndroom en de bekkeninstabiliteit uit de boeken. Het is onbegrijpelijk dat serieuze onderzoekers anno 2009 gelijksoortige aandoeningen als RSI en OPS in het zadel trachten te houden. Hebben zij niets van de geschiedenis geleerd?

Cees Renckens, vrouwenarts

Correspondentieadres: renckens@xs4all.nl;
c.c.: redactie@medischcontact.nl

Geen belangenverstrengeling gemeld.

Literatuur:

  1. Gezondheidsraad. RSI. Den Haag: Gezondheidsraad, 2000; publicatienummer 2000/22. ISBN 90-5549-347-3.
  2. Van Egmond J. Secondary gain in Psychiatry. Dissertatie VU Amsterdam, 2005.
  3. Prins J. Cognitive behaviour therapy for chronic fatigue syndrome. Dissertatie Nijmegen, 2003.

Ga hier naar 'Leezame schadeclaims'

beeld: iStockphoto
beeld: iStockphoto
Patiënten met posttraumatische stressstoornis en chonischevermoeidheidssyndroom die claimen zijn minder goed te behandelen. beeld: Corbis
Patiënten met posttraumatische stressstoornis en chonischevermoeidheidssyndroom die claimen zijn minder goed te behandelen. beeld: Corbis
PDF van dit artikel
Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • Er zijn nog geen reacties
 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.