Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen

Meer van Trude

  • Eén klein knikje

    Hij ziet er gespannen uit, verkrampt zelfs – ik vraag of hij tegen de operatie opziet. Vast geen goede eerste vraag, ook nog eens gesloten van aard, maar dat weerhoudt hem er niet van om na een korte stilte een uitgebreid antwoord te geven.

  • Het leven ligt niet in ónze hand

    Ik ben blij dat de gynaecoloog me vraagt voor beide ouders wat water te halen. Onderweg kan ik niet voorkomen dat enkele tranen de impact van dit nieuws ook voor mij duidelijk maken. Zoals vele dingen nieuw zijn voor de co, is wat hier gebeurt dat ook. Dit raakt me écht. Twee tranen worden er drie, vier, acht. Wat een afschuwelijk vak hebben we soms toch.

  • De broek van de dokter

    Twee precies even grote peutertjes stappen m’n spreekkamer bij de huisarts binnen. Overduidelijk een tweeling. Opgeteld zijn ze een jaar of zes. Het meisje kruipt verlegen bij mama op schoot, het ventje gaat stoer midden op de behandeltafel zitten.

  • Je eigen stijl

    ‘Je coschappen vormen een ideale periode om je eigen stijl te ontwikkelen’, wordt door vele deelnemers van de hiërarchische eenheid die men het ziekenhuis noemt, gezegd. Klinkt idyllisch. Ik had er bijzonder graag mee ingestemd. Maar dat lukt niet. Niet altijd, tenminste.

  • Op m’n plaats

    Die wachtkamer. Ik gun het geen enkele arts daar ooit plaats te moeten nemen. En tegelijkertijd raad ik het iedereen aan. Klinkt gek, maar ik meen het. Want daar moeten zitten, onderdeel zijn van de patiënt, meer zien dan die tien-vijftien minuten op de poli, voelen hoe het is om onzekerheid te krijgen in plaats van te geven, dat zet de dokter op z’n plaats.

  • Dochter van de huisarts

    Samen met de huisarts ga ik op visite bij een meneer die ouder is dan viermaal mijn eigen leeftijd. Hij woont nog zelfstandig en heeft minimale hulp van de thuiszorg. Bewonderenswaardig vind ik dat.

  • Diepe wond

    Met een routinematig ‘Heb je nog vragen?’ probeer ik het consult af te ronden, om daarna de hechtspullen te gaan verzamelen. ‘Nee, nee, alles goed’, zegt hij. Ik draai me om en verlaat het door gordijnen gecreëerde kamertje. ‘Eh, dokter...’

  • Strikte functiescheiding: heeft ú die moeten beloven?

    Ik denk als eerste aan die keer dat ik als coassistent even niets te doen had (lees: ik verveelde me behoorlijk) en dus aan een verpleegkundige aanbood wat bedden op te maken. Had ik wat te doen en kon zij mooi verder met de duizend andere taken die nog op haar lijst stonden. Niet snel daarna werd ik echter teruggefloten.

  • Volgens het boekje

    Met real-life casuïstiek waarbij alles ‘volgens het boekje’ is, ben ik als coassistent doorgaans bijzonder blij – mijn medeco’s kunnen zich dat vast goed voorstellen. Van andere dingen exact volgens het boekje, word ik minder blij. En ‘mijn’ patiënten ook.

  • Moeder

    Daar is-ie weer: de vraag die me elke keer weer dwingt om mijn toekomst al van voren en van achteren in beeld te brengen. Ditmaal in de koffiekamer op het ok-complex. ‘Wat wil jij eigenlijk worden, co?’ Ik denk zichtbaar na. Snap best dat mijn antwoord niet is wat ze van me vragen, maar ik zeg het toch, want het is zo.

  • Trude

    Trude zit in het laatste jaar van haar SUMMA-opleiding. Naast de nodige kennis die ze als coassistent opdoet, probeert ze vooral te ontdekken wie ze is en wie ze wil worden. Enige (zelf)kritiek ontbreekt daarin niet.

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.