Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen

Meer van Marcel Slockers

  • Ontkenning van dood en dakloosheid

    Kevin was nog geen 30 jaar oud en woog amper 35 kilo. ’s Ochtends vertelde hij mij dat het heus wel weer beter met hem ging. Ik kon door hem heen kijken, zo mager was hij. Het kwam wel weer goed, zei hij, hij ging niet dood. Nog diezelfde avond overleed hij op de verpleegafdeling voor daklozen van CVD Havenzicht.

  • Laten we de schijnverhalen van de antivaccinatielobby ontzenuwen

    Dubbel pech had Jasper, omdat hij voor twee aandoeningen niet gevaccineerd was. Hij werd slechtziend geboren omdat zijn moeder rodehond kreeg in een tijd dat er nog niet tegen rodehond gevaccineerd werd. Op latere leeftijd kreeg hij keelkanker, wat mogelijk vermeden had kunnen worden met het HPV-vaccin, dat nu ook voor mannen beschikbaar komt.

  • Ik wil geen luierpolitie en drinkvoedingbrigade

    Leveranciers van incontinentiemateriaal en drinkvoeding hebben een nieuwe rol gekregen waar patiënten en artsen op stuklopen. Mensen die goed zijn in het produceren en verkopen van materialen, nemen beslissingen die het leven van patiënten ingrijpend beïnvloeden.

  • Geef onverzekerde daklozen de zorg waar ze recht op hebben

    De zorg voor onverzekerde patiënten komt weliswaar voor vergoeding in aanmerking, maar de regels zijn te ingewikkeld en bovendien slecht bekend. Daarom hebben de verenigde Straatdokters een protocol opgesteld dat zorgprofessionals en andere betrokkenen duidelijkheid en houvast kan bieden.

  • Eerder begraven dan verzekerd?

    Was het gewoon pech dat ze haar kind verloor na een zwangerschap van vijfenhalve maand? En was het opnieuw pech dat ze ook haar tweede kind verloor? Vertwijfeld zat ze voor me, Cindy, een vrouw van 35, met een slechte nierfunctie, in Nederland geboren en met een Nederlands paspoort. Na twee jaar buitenland was ze teruggekeerd voor zorg en aandacht. Nu zat ze voor me op mijn straatdokterspreekuur.

  • Een nieuwe epidemie: de onverzekerden

    Bert was niet bepaald een klassieke dakloze. Hij was niet verslaafd. Hij had geen psychiatrisch verleden. Misschien was hij iets minder begaafd. Na veertig jaar werken, een moeizame scheiding en een tijdlang logeren bij vrienden en familie, had de zorgverzekeraar hem uit de verzekering gezet.

  • Mensenrechten onder druk

    Met een ademfrequentie van 30 trof de straatdokter hem aan in de nachtopvang voor daklozen. Hij was net weggestuurd uit het ziekenhuis, ook al hapte hij naar adem en dacht hij dat hij doodging. 300 euro had hij moeten betalen om behandeld te worden; het had hem amper benauwder kunnen maken.

  • Frans laat zich niet wegsturen

    Een dakloze insturen naar een ziekenhuis vraagt wat voorbereiding. Eerst wordt er alles aan gedaan om hem schoon, op tijd en liefst nuchter bij de tweede lijn te presenteren. In de auto babbelt Frans de reguliere zorgmijdingsgevoelens weg. Hij is hier een held in. Maar in de spreekkamer houdt hij juist weer zijn mond, zodat de zieke dakloze zelf uit de verf komt.

  • Niemand slaapt buiten

    Dakloosheid als symptoom van een ziekte: als straatdokters en -verpleegkundigen zien we dit vaak. Door een beschadigd brein maken mensen funeste keuzes. Ons brein is – gezond én beschadigd – een mysterie.

  • Patiënt mishandelt dokter

    Ook in mijn eigen stad, Rotterdam, vond laatst een geweldsincident plaats tegen een hulpverlener. Hij was slachtoffer van een woede-uitbarsting van een verslaafde psychiatrische patiënt. Plots kreeg hij hete koffie in zijn gezicht.

  • Huilen op een congres

    We bevonden ons in de hoofdstad van Silicon Valley, waar techbedrijven als Google, Microsoft en Apple al jaren zorgen voor een exorbitante rijkdom. Diezelfde stad telt merkwaardig genoeg een van de grootste daklozenpopulaties van Amerika.

  • Investeer in mensen met verward gedrag

    Was hij uitgeput door zijn slechte longen? Ron had een mager contract in de horeca waarvan hij nauwelijks financieel kon rondkomen. Nu was hij ook nog eens bekaf als gevolg van de longkanker die laat ontdekt was en door zijn hele lichaam was uitgezaaid.

  • #MeToo bij daklozen

    Was ze weggelopen of geschorst uit de opvang voor verslaafden? In ieder geval liep ze regelrecht in de armen van een kerel die haar wel aan onderdak zou helpen. Ze belandde in een huis zonder vloerbedekking of beddengoed.

  • Eindelijk bewijs

    Afgelopen week was ik in de wolken. Ik ben zo ongelofelijk blij! Was ik ook zo blij toen ik als huisarts de eerste Standaard Diabetes ontving? Eindelijk evidence voor wat ik doe, eindelijk bewijs dat ik dat goed doe?

  • Mooie schoenen en simpele vragen

    Met gekromde tenen in zijn kleurrijke schoenen hoorde Hugo de Jonge de verhalen aan op het straatdokterspreekuur in Rotterdam. Hoe bezoekers van ons spreekuur net dat zetje kregen dat nodig was om dakloos te raken door de systeemfouten van zorgverzekeraars, sociale dienst en nog meer overheid. Hoe ongunstige levensverhalen strandden in een fuik van regels en bezwaren. Het liet hem niet onbewogen.

  • Nomaden in Nederland en de Brexit

    Abdul was erg somber. Zo somber dat hij regelmatig liggend op een grafsteen op een begraafplaats werd aangetroffen. Hij was dakloos. Hij had geen adres, en ook geen verzekering of inkomen.

  • Huisartsen voor handhaving Havenziekenhuis

    Binnenkort telt Rotterdam drie profclubs maar is het stadshart verstoken van een tweedelijnsziekenhuis, als het aan de directies van het Erasmus MC en Havenziekenhuis ligt.

  • Goed nieuws voor dak- en thuislozen

    De alcohol onderdrukt de symptomen van zijn schizofrenie. Pieter stinkt. Hij heeft al tijden geen rust in zijn kop. En geen adres; daarom is hij onverzekerd.

  • Kort het eerstelijnsverblijf niet in!

    Stervensbenauwd was hij. Als drugsverslaafde was Maarten een rochel wel gewend, maar met zijn longkanker stikte hij zowat in het slijm. Hij moest naar buiten, frisse lucht hebben. Maar ze begrepen hem niet in het hospice, waar hij na het ziekenhuis zijn laatste dagen mocht slijten. Daarom liep hij weg.

  • Een uitdaging voor zorgverzekeraars

    Vierhonderd eerstejaarsstudenten zitten op het puntje van hun stoel. Ze volgen het demonstratiecollege over gezondheidszorg aan daklozen. Voor hen staat Arnold, bleek en broodmager.

  • Oma slaapt op de bank

    Haar dochter vangt haar op in de grote stad. Dat wil ze graag doen voor haar moeder; ze kent de boze dronk van haar vader en ooms maar al te goed. Ze heeft nog wel een plekje in de flat waar ze met haar lieve tweeling woont.

  • Dakloos met laag IQ

    Erik heeft een vlotte babbel. Met zijn cocaïnemisbruik en ADHD staat hij bepaald rap in het leven. De grote grijns op zijn gezicht is zijn handelsmerk, zijn spontaniteit is zijn charme. Jammer dat zijn ADHD vroeger op school niet werd herkend.

  • Marcel Slockers

    Marcel Slockers is huisarts en straatdokter.

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.