Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen

Meer van Casper van Koppenhagen

  • Geen benul

    Uitleggen wat ik zoal doe voor mijn werk, het is een reflex geworden. Eerst als sportarts (‘Zeg, wanneer komt die Krajicek nou eens bij ons in het ziekenhuis?!’), en later als revalidatiearts (‘Oh, dus jij kunt goed masseren?’). Of het nou de buurvrouw, een zorgprofessional of een medisch specialist is, in principe heeft men geen benul wat, geen benul hoe.

  • De gouden gang

    ‘Oh, u bent er een van de gouden gang’?’, zei een verpleegkundige tijdens een rondje op de afdeling toen ik me voorstelde als lid van de raad van bestuur van Basalt. Ze zei het met een glimlach en tongue in cheek, maar toch.

  • ‘Die Rutte krijgt nog wel even een brief van me!’

    Ik vraag hem of hij nog klachten over de revalidatiezorg heeft. Er komen tranen in zijn ogen: ‘Nee, echt ongelooflijk goed behandeld hier, net als in het ziekenhuis. Die verpleging, niet normaal.'

  • Geen reet doen – de werkelijkheid

    ‘Wat ik ga doen? Geen reet!’, schreef ik in mijn laatste blog over mijn minisabbatical van twee maanden. Wellicht riep ik het iets te hard, want nu loopt half Nederland geen reet te doen, en mijn vol-leuke-dingen-doen-gepropte-‘geen reet doen’-periode verloopt natuurlijk volledig anders dan gehoopt.

  • Wat ik ga doen? Geen reet!

    Ik ben een dokter in transitie. Binnen afzienbare tijd ga ik mijn huidige werkplek in het UMCU inruilen voor een nieuwe uitdaging, elders in het land. Rare periode. Ik laat een in aantal jaren stevig verankerd werknetwerk achter me, nieuwe horizonten tegemoet.

  • Kijk, daar word ík nou vrolijk van!

    ‘Kijk dan toch hoe die complexe crurisfractuur weer netjes op zijn plek staat. En die hoekplaat in de knie. Hier word ik dan wel weer vrolijk van, mensen! Mooi werk, hoor. Hoe staat het met die wervelfracturen?’

  • All you need is love (Wszystko czego Ci trzeba to miłość)

    In deze periode van reflectie en bezinning, vind ik mezelf terug voor ons traditionele snottermomentje thuis bij „All you need is love”. (Had ook Jaaroverzicht Studio Sport of klassiekertje „Finding Nemo” kunnen zijn, maar dit terzijde.) Mijn gedachten dwalen af naar een speciale patient van afgelopen tijd.

  • Een oceaan aan verdriet

    *inclusief podcast* 'Gedeeld verdriet kan verbinden, heb ik geleerd, maar daar is hier en nu geen sprake van. Moeder is hypernerveus en in een doe/regel/actiestand. Vuurt doorlopend vragen op mij af, waar ik uiteraard niet altijd antwoord op heb. Wat weer niet helpt in haar nervositeit. En de broer is vooral boos, op alle dokters en iedereen.'

  • Als ik in jouw of uw schoenen stond…

    Ik struin aan het eind van een lange polidag over onze afdeling, waar een aantal jonge collega’s achter hun scherm driftig hun HIX-proza de ether in slingeren.

  • Als ik in jouw of uw schoenen stond …

    Ik struin aan het eind van een lange polidag over onze afdeling, waar een aantal jonge collega’s achter hun scherm driftig hun HIX-proza de ether in slingert.

  • Euthanasiewens na dwarslaesie begrijpelijk, maar tijdelijk

    Patiënten met een dwarslaesie hebben nogal eens een doodswens in de eerste periode na het ontstaan van de beperking. Aios revalidatiegeneeskunde Maaike Lange en collega’s zien echter dat de kwaliteit van leven van deze patiënten gaandeweg sterk toeneemt. Een euthanasieverzoek verdwijnt dan vaak weer naar de achtergrond.

  • Vandaag wat minder tomomanie, jongens

    Een röntgenfoto van een wervelkolom met meer schroeven in situ dan een gemiddelde Ikea-kast doemt voor ons op. ‘Kijk collega’s, zo moet het dus niet, laten we vandaag wat minder lijden aan tomomanie! Meer tender love and care graag.'

  • Cv-bodybuilding

    Het in mijn ogen voor veel studenten essentiële gelanterfant tijdens de studietijd om jezelf en de wereld eens echt te leren doorgronden, lijkt voorgoed verleden tijd. De performancelat lijkt steeds hoger te liggen en ik bespeur dat menig student de polsstok niet meer kan vinden die hiertoe toereikend is.

  • De vakantiedokter

    ‘Eindelijk vakantie’, denkt huisarts Mark van Voorn als hij de laadklep van zijn volgepakte Volvo V70 dichtdrukt. Past precies; dat kun je iemand als Mark wel toevertrouwen. Pfff, wat een jaartje was het weer. Maar nu even de kop helemaal leegmaken.

  • Valpoli? Valpolicella zult u bedoelen, dokter!

    ‘Sportarts kerel? Volstrekt onzinnig, je zou in het weekend eens op de EHBO (voor de jonge lezers: de SEH) moeten komen. Het lijkt wel een aflevering van MASH (voor de jonge kijkers: Fortnite), de ene zwetende voetballer na de andere stinkende hockeyer strompelt hier binnen. En dan heb ik het nog niet over de wielrenners van middelbare leeftijd in veel te strakke pakkies, die hier vastgeplakt tegen een vrachtwagen worden binnengereden!’

  • Sport als metafoor voor het leven

    ‘Tja, het is net als bij uw cluppie Feyenoord. Als je je instelt op het ergste dan valt het in de praktijk vaak mee. Bij jullie dan een keer in de twintig jaar, maar toch. Dus, nu even herstellen en dan volgend jaar de HandbikeBattle voor mij – waar u het laatst over had.’

  • Rondvliegende raketten en bommen

    Het is maandag 6 mei, daags na Bevrijdingsdag. Traditioneel hebben we op 4 mei letterlijk stilgestaan bij het herdenkingsmonument bij ons in het dorp. Met velen, van alle rangen en standen, van allerlei etnische en religieuze achtergrond. Wederom neem ik me voor om nu toch eindelijk eens het tweede couplet van het Wilhelmus te leren, maar dit terzijde.

  • Contrastrijk

    'Eigenlijk zou u geopereerd moeten worden.’ ‘Verbaast me niets, zei ik ook steeds, maar er waren al foto’s gemaakt, dus ja, dan houd je op ook met zeuren natuurlijk. Een operatie? Daar ga ik eens heel hard over nadenken.’

  • Leven met de dood op je hielen

    ‘Het is niet dat ik niet dankbaar ben hoor, dokter, tuurlijk ben ik blij dat ik nog leef. Dat ik het eindexamen van mijn dochter heb meegemaakt, dat ik het voetbalkampioenschap van mijn zoontje heb gezien. Doordat die oncoloog me die experimentele therapie aanbood, ben ik er gewoon nog. Ik had het al opgegeven, eerlijk gezegd.

  • Specialistenbabbeldrempel

    Tegelijkertijd overviel me ook een soort treurigheid na afloop. Hoe ongelukkig voelde ik me wel niet als coassistent destijds met de enorme afstand die bestond met de specialist. Maar ik dacht dat we die specialistenbabbeldrempelvrees wel hadden beslecht in de afgelopen decennia.

  • Koffiehuis

    ‘In 2030 bestaan er geen ziekenhuizen meer! Ik riep dat vroeger gechargeerd, maar ik geloof het nu zelf ook’, sprak prof. dr. Leonard Witkamp, oud-dermatoloog en oprichter van Ksyos, de zaal toe. ‘Geen zorgmanagers meer en weg met die stenen!’ Ik kijk om mij heen: verbouwereerde, fronsende en afkeurende gezichten.

  • Kleine Matthew

    ‘Dwarslaesie thoracaal ten gevolge van tuberculeus proces’, lees ik op zijn whiteboard dat boven zijn bedje hangt. O ja, en hij is hiv-positief. ‘Net als zijn moeder en vader, maar die zijn al overleden’, zegt de zuster met een onwaarschijnlijke vanzelfsprekendheid.

  • Casper van Koppenhagen

    Casper van Koppenhagen is revalidatiearts en lid van de Raad van Bestuur van revalidatiecentrum Basalt. Tevens is Casper sportarts n.p en auteur van de boeken 'Ik had je gedacht mijn kind' en 'Bram Breedveld, Spits van Oranje'.

  • Ook hier

    Het is 02.30 uur en ik dwaal door de gangen van het Schweizer Paraplegiker-Zentrum in Nottwil, Zwitserland. Ik groet het bleke hoofd van de nachtwaker. Raar beroep, ongezond ook.

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.