Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen

Meer over Veldwerk

  • Tranen met tuiten

    Een paar weken terug lanceerde de Radboud Universiteit een ‘huilkamer’ voor studenten met studiestress. Uit de reacties blijkt dat huilen in professionele sferen nog altijd een taboe is – ook in het ziekenhuis. In een poging dat taboe te doorbreken, hier enkele illustraties uit de praktijk.

  • Hoop als laatste houvast

    ‘Carmen, onthoud dat mensen hoop moeten kunnen houden. Zonder hoop geen leven.’ Dat leerde mijn oude, wijze opleider mij. En dat was wel een slimmerd, daar kon je maar beter naar luisteren. Toch is de balans niet altijd even gemakkelijk te vinden tussen het vertellen van een eerlijk en duidelijk verhaal en het geven of laten houden van hoop.

  • DNA-dilemma

    Vandaag moet ik DNA afnemen bij iemand die verdacht wordt van een gewapende overval op een oude winkelier. Het slachtoffer is met een pistool tegen het hoofd geslagen, gevallen en heeft een arm gebroken. Een ernstig delict. De verdachte weigert DNA af te geven en nu is dat ‘gevorderd’ door de officier van justitie. Volgens de Nederlandse wet moet een arts dat dan doen.

  • De videoscheids in de ok

    Terwijl ik zoals zo vaak op de ok het scalpel in mijn verkeerde hand – ik ben linkshandig – aangereikt krijg, denk ik terug aan de voetbalwedstrijd van Oranje een dag eerder.

  • Nog lang niet veilig melden

    Het veilig incident melden heeft in ziekenhuizen een hoge vlucht genomen. Gelukkig, want van die meldingen kunnen we veel opsteken. Zelfs het melden op zichzelf is al een bron van verbeteren, omdat het corrigeren van eventuele fouten begint met het herkennen ervan.

  • Oxycodon wordt voor aambeien en spit wél vergoed

    Op haar 16de werd bij haar een hersentumor verwijderd en nabestraald. De jaren erna had ze vaak epileptische aanvallen en moeilijk te duiden verlammingen. De duivel schijt op één hoop: dus ook gescheiden ouders, incestproblematiek, abortus, gehoorschade, geldzorgen, et cetera.

  • Bellen met de supervisor

    Nachtdienst, kwart voor twee ’s ochtends. De telefoon gaat vijf keer over voordat er wordt opgenomen. ‘Met X, gynaecoloog’, klinkt het – gezien het tijdstip – verrassend helder aan de andere kant.

  • Narcostaat Nederland

    Het congres van mijn beroepsgroep gaat deze keer over ‘drugs’. In de politiecel passeren zoveel drugsproblemen dat ik denk dat ik wel zo’n beetje alles gezien heb. Ik nestel me in een comfortabele stoel en bekijk het programma. De sprekers zijn van politie, NFI, Trimbos-instituut en GGD’en. Hier komt alles over drugsellende samen, zogezegd.

  • Commercieel: een vies woord?

    ‘Je bent zo commercieel’, zei een collega tegen me toen ik vijf jaar geleden begon in mijn huidige ziekenhuis. ‘Waarom toch? De wachtkamer zit toch vol?’ Het was bijna een vies woord. En toen ik probeerde uit te leggen dat het niet zozeer ging om méér patiënten te trekken, maar om patiënten een zo optimaal mogelijke ervaring te geven in ons ziekenhuis, bleek dat een moeilijke muur om te slechten.

  • Naar Japans model

    Mijn collega had mijn litanie geduldig aangehoord. ‘Ik weet wel een oplossing hoor’, zei hij. ‘Ik las kortgeleden dat Japanse ouderen steeds vaker bewust voor de cel kiezen. Ze begaan een lichte misdaad, zoals winkeldiefstal, in de hoop gevangengezet te worden.'

  • Horen en luisteren

    Ongeveer vijftien jaar geleden vroeg de juffrouw van groep 1 aan mij of ik met mijn zoon de kno-arts wilde bezoeken. Ze dacht dat er iets mis was met zijn gehoor. Ik vermoedde dat hij niet zo goed luisterde, maar ik ging toch naar de orendokter.

  • Zucht. Weer een meldpunt?

    In de politiecel op Schiphol zit een verdrietige Amerikaanse vrouw. Haar man is bij haar weg na 23 jaar huwelijk. Ze is even weggevlucht naar Amsterdam en heeft in haar hotel veel gedronken. In de vertrekhal kreeg ze een ‘panic attack’ en begon ze te schreeuwen, waarop de marechaussee haar aanhield.

  • De verkeerde afslag

    ‘Dokter, ik heb lang getwijfeld, maar uiteindelijk toch besloten mee te doen. Ik wil achteraf niet denken: Had ik maar…’ Het argument van de 57-jarige vrouw om gevolg te geven aan de oproep voor darmkankerscreening was invoelbaar. Het is dezelfde geanticipeerde spijt die mensen laat meedoen aan de postcodeloterij.

  • Het lab-lab

    Overal in ziekenhuisland breken we ons hoofd over de laboratoria. Een ziekenhuis kan niet zonder diagnostiek van klinisch chemici, microbiologen en pathologen. Maar moet dit onderdeel zijn van het ziekenhuis, of koop je het gewoon in? Het kan allebei. Zolang de labprofessionals maar goed ingebed zijn in de ziekenhuisgemeenschap.

  • Vakantiewerk

    Toen ik net huisarts was, was er op veel plekken in Nederland nog geen goede dienstregeling. Het was een schande toen ik een waarneemregeling voorstelde voor nachtdiensten. Het hoofd van de voorzitter van de plaatselijke huisartsenvereniging liep rood aan.

  • Hechtdraad

    Laatst kwam een dokter bij mij op bezoek om zijn hart te luchten over de fusie. Een fusie waar hij overigens volmondig achter stond. Hij begon over de hechtdraadjes op de ok. Een futiliteit, zei hij, maar wel een mooie illustratie. Nu wist hij niet dat dit tot mijn favoriete gespreksstof behoorde.

  • Pillenmaffia

    Bert Wagendorp heeft gelijk in zijn column van 11 januari in de Volkskrant. De farmaceutische industrie is ‘tuig van de richel’. Door leugens over oxycodon heeft Purdue Pharma waarschijnlijk meer verslavingsdoden op zijn naam staan dan Pablo Escobar.

  • Geluksmoment

    Met een gezellig accent vertelt ze me dat ze ‘so geweldig gehollepe is’. Ze is ultrablij dat ze weer gewoon staand kan koken, dat ze weer kan wandelen, dat ze d’r hakjes weer aan kan.

  • Achteringang

    In mijn vak valt er weinig te lachen. Sterker, je moet oppassen dat je niet te veel gebukt gaat onder alle menselijke nood die voorbijkomt, van huiselijk geweld tot drugsdoden tot een verdronken kind. Om die reden doe ik ter ‘afleiding’ ook geregeld medische adviseringen voor de gemeente.

  • Fijn, die AVG

    Regelgeving mag goede zorg niet in de weg staan, zegt het ministerie, dus ik pak op het hoofdbureau van politie de telefoon en bel de apotheek.

  • Wie zoet is krijgt lekkers?

    Mijn eerste voornemen was om in ons ziekenhuis een galblaasoperatie in dagopname mogelijk te maken. Patiënten vroegen ons daar regelmatig om en we hadden er eerder al wat ervaringen mee opgedaan.

  • Voor een prikkie

    Het percentage gevaccineerde kinderen loopt terug. Zeer zorgwekkend. Op mijn lagere school overleed een meisje aan mazelen. Ben ik nooit vergeten. Ze heette Elsje. Kinderen met een poliobeen waren buitenbeentjes.

  • Als je haar maar goed zit

    Ik heb een angststoornis: keirofobie, fobie voor de kapper. Het is ontstaan toen ik 10 jaar oud was en de kapper de vrije hand gaf om mijn haar te knippen. Het resultaat was dat ik er als een slecht gekapte paddenstoel uitzag. Een traumatische ervaring en tot een aantal maanden geleden ging ik met lood in mijn schoenen naar de kapper.

  • Die Schwarzwaldklinik

    Die groene golvende weide, dat statige, maar toch gezellige grote witte huis, de lieflijk glimlachende Schwester Christa en de immer betrouwbare Professor Brinkmann. U weet misschien al waar ik het over heb. Die heerlijke zwijmeldoktersserie in de jaren tachtig: Die Schwarzwaldklinik.

  • Eigenbelang

    Als breed opgeleid chirurg voer ik veel verschillende operaties uit. Ik ben trots op het feit dat ik momenteel nog gecertificeerd gastro-intestinaal, oncologisch en traumachirurg ben. Binnenkort verlopen mijn certificaten en zal ik moeten kiezen welke ik wil behouden

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.