Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
naar overzicht
Blog

Second opinion

1 reactie

Waar allerlei landen streden om na America First zelf second te worden, verkondigde de Patiëntenfederatie ‘Een second opinion vragen loont’. Het haalde alle nieuwskaternen. De helft van de patiënten die een second opinion vragen, krijgt van die tweede dokter een ander behandeladvies dan de eigen dokter gaf.

De directeur van de Patiëntenfederatie concludeert: ‘Het zegt wel iets als in de helft van de gevallen een ander advies wordt gegeven.’ Wat ‘iets’ is, blijft voor mij onduidelijk. Voor haarzelf misschien ook. Toch wekt zij de suggestie dat veel meer mensen om een second opinion zouden moeten vragen. Ik betwijfel dat.

In mijn praktijk zie ik patiënten die na een second opinion heel tevreden zijn en echt een ander behandelvoorstel hebben gekregen (bijvoorbeeld wel of niet opereren). In andere gevallen is het ‘ander’ beperkt tot ‘nu wel voldoende uitleg’ of ‘deze dokter luisterde wel naar mij’ en verandert de behandeling die door de eerste specialist is voorgesteld niet. Soms is het dezelfde wijn in een andere zak. In weer andere gevallen resteert ontevredenheid.

Huisartsen kunnen een belangrijke rol spelen bij vragen naar een second opinion. Ze doen dat ook al. Patiënten die een second opinion vragen, nodig ik bij voorkeur uit op mijn spreekuur. Centraal hierbij staan de verwachtingen. Wat is de achtergrond van de vraag? Werd er onvoldoende aandacht besteed aan de klacht? Was het contact niet prettig? Verwacht de patiënt een andere uitkomst; zou de diagnose niet kloppen, of is een andere behandeling gewenst?

Deze gesprekken leveren veel informatie op. Objectieve informatie, maar ook veel subjectieve informatie. Gedachten, meningen, gevoelens. Informatie die nuttig – en misschien wel noodzakelijk – is voor het vervolgtraject. Niet zelden leidt dit ertoe dat de patiënt het gesprek met de eerste specialist weer aangaat. Soms ondersteund met een telefoontje van mijn kant. Vaak helpt zo’n gesprek zowel de patiënt als de specialist verder. Soms op een gezamenlijke weg, soms op gescheiden paden.

Overigens is een deel van de verwijzingen naar het ziekenhuis op zich al een second opinion. Huisartsen geven een eerste mening. Deze biedt in de meerderheid van de consulten voldoende zekerheid (aan dokterskant) en in de minderheid is dit de entree voor een gerichte verwijzing voor vervolgdiagnostiek- en behandeling: de ‘verlengde eerste mening’. Een ander deel van de verwijzingen komt voort uit de expliciete wens daartoe van de patiënt. Of deze daar altijd beter van wordt? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik er niet onrustig van wordt.

Met een open houding blijft het ook in die gevallen toch gewoon Patient First.

print dit artikel
  • Marco Blanker

    Marco Blanker is huisarts te Zwolle en werkt als huisarts-epidemioloog op de afdeling huisartsgeneeskunde van het UMCG.  

Op dit artikel reageren inloggen

Reacties

  • Rob, verzekeringsarts/voorzitter NVVG, Rotterdam 21-02-2017 18:35

    "Mooi geschreven weer Marco en sinds kort ook zeer actueel en toepasbaar in het domein Arbeid en Gezondheid. Maar in gesprek gaan en zo feedback ophalen, is voor elke dokter belangrijk!"

dit artikel delen