Dagelijks opinie, nieuws en achtergronden

Inloggen
naar overzicht
Blog

Mama, waarom ben je er nooit?

10 reacties

Mijn beste vriendin is sinds twee jaar ook mijn collega. Een vreemde gewaarwording, maar tot nu toe doen we het best goed. Toch maken we maar weinig tijd voor elkaar buiten het ziekenhuis, mede omdat ze moeder van een 1-jarige is. Als ik weer eens bij haar thuis ben, overvalt het gevoel van trots me. Het huis is schoon, haar dochter gedraagt zich als een engel en mama staat een pan verse soep te maken. Wat een topvrouw! Hoe doet ze dit toch allemaal? Náást een geweldige dokter te zijn!

Tijdens de thee vertelt ze me over de nieuwe crèche van haar dochter. Ze krijgt digitaal allerlei updates van haar dochter toegestuurd. ‘Fijn, dan kan ik ook eens zien waar ik honderden euro’s per maand naartoe breng.’ Ik frons mijn wenkbrauwen. ‘Hoezo?’

In een flits denk ik aan mijn eigen moeder of vader die me destijds altijd kwamen ophalen. ‘Ik kan er gewoon nooit naar toe. Ik kan haar niet ophalen, ik kan haar ook niet brengen.’ Het verdriet is van haar gezicht af te lezen. Deze week heeft ze ook maar één keer het voorleesverhaaltje gehaald. Samen eten was er überhaupt niet bij. Overwerken, vergadering, opleidingsmoment et cetera. Of de NS deed een duit in het zakje. Wéér een trein die niet reed. Daar betaal je dan ook honderden euro’s voor. Het ziekenhuis vergoedt maar een klein deel als je verder dan 30 km van het ziekenhuis woont. Ze moest wel verhuizen, die vriendin van mij. Zodat opa en oma dichterbij wonen. Om haar kind naar de crèche te kunnen brengen. En op te halen.

Mijn trots maakt plaats voor totale verbijstering. Wat een belachelijk bizar beroep hebben wij toch. Parttime werken is vier dagen. Op papier betekent dat 32 uur, maar laat me niet lachen! Na het voorleesverhaaltje moest ze uiteraard weer verder werken.

Ziekenhuis, cao, vakbond of opleider? Ik weet niet tot wie ik me moet wenden. We moeten hier echt eens wat aan doen. Het liefst voordat haar dochter echt kan vragen: ‘Mama, waarom ben je er nooit?’

download deze blog (pdf)

print dit artikel
werk
  • Anouk van Houten

    Anouk van Houten werkt als arts-assistent op de afdeling Interne Geneeskunde, Oncologie, Longgeneeskunde en Spoedeisende Hulp.  

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen

Reacties

  • Matthijs Berends, med. bioloog-microbioloog, Groningen 16-10-2018 09:54

    ""Ziekenhuis, cao, vakbond of opleider"?
    Ontzettend naïef te denken dat dit een specifiek probleem is voor het doktersvak. Er zijn ook onderzoekers die dit ondervinden. En ongetwijfeld de meeste managers in iedere organisatielaag. Of economen, basisschoolleraren, ICT-ers, archeologen, musici. Dit komt wijd en zijd voor. En dat is niet omdat het een probléém is.

    Als je je werk belangrijker vindt dan je kinderen, is dat je eigen kéús. Dus kom dan niet aan met een hulpkreet omdat je die grenzen niet wilt bewaken. Omdat je geen tijd wilt maken voor je kinderen, maar wel voor je carrière. Niet voor je kinderen, maar wel voor de hypotheek van een huis die dit van je eist. Het zijn uitsluitend keuzes.

    Dit geldt voor iedereen met een behoorlijke functie, echt niet alleen voor dokters. Wat een tunnelvisie."

  • Johanna van Gaalen, Aios geriatrie, Gouda 15-10-2018 20:51

    "Het wordt hier gepresenteerd als een feit dat je nooit bij het halen of brengen kunt zijn. Los van kinderen, kunnen er ook andere redenen zijn waarom iemand meer flexibiliteit zou willen hebben.
    Ik zou het gewoon bespreken met de baas. Je kunt wellicht afspreken dat je 1 dag in de week niet bijv bij de overdracht bent. "

  • Loes , ANIOS AVG, Utrecht 15-10-2018 12:33

    "Dit is één hele belangrijke reden dat ik gestopt ben met mijn opleiding tot een specialisme in het ziekenhuis! "

  • Hidde Kleijer, ANIOS, Groningen 15-10-2018 12:27

    "Amen. Ik wil alleen toevoegen dat dit ook voor mannen geldt. "

  • GJ Bonte, Neuroloog, Dalfsen 15-10-2018 12:23

    "Zie hier de zegeningen van de moderne mens. En het is tijd met je kinderen die je nooit meer in kunt halen. Ik heb al verschillende medisch specialisten gesproken bij wie het gezinsleven altijd op de 2e plaats kwam. Met als gevolg scheidingen, problemen met de kinderen, en verwijten als:"Waar bemoei jij je eigenlijk mee, wat weet jij er nu van, je was er immers nooit!" Tegen het eind van het werkzame leven komt de spijt en de melancholie. Maar dan is het te laat. Zo belangrijk kan het werk toch ook weer niet zijn?"

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.