Artsenportretten
Portret

‘In Nieuw-Zeeland rijd je nooit visites’

Sándor Öry

1 reactie
Vier Nederlandse huisartsen met een werkplek in het buitenland. Een behoorlijke stap, waar de een min of meer toevallig in verzeild raakte (‘werk van mijn man’), terwijl de ander het reizen in het bloed zit (‘in mijn genen’). De een wil er het liefste blijven (‘bevalt goed’), de ander gaat uiteindelijk toch terug naar Nederland (‘gemis van familie’). Voor de eindejaarsspecial Buitenland heeft Medisch Contact vier ‘grensoverschrijders’ voor u geportretteerd.

Sándor Öry (35) werkt sinds een jaar als huisarts in Renwick (Marlborough) in Nieuw-Zeeland.

‘Het buitenland heeft mij altijd getrokken – het zit me in de genen. Ik denk dat dat komt doordat mijn ouders in Indonesië en Zimbabwe hebben gewoond. Daar werkte mijn vader – die in 1956 als vluchteling vanuit Hongarije naar Nederland kwam – als tropenarts. Al tijdens mijn huisartsenopleiding (afgerond in februari 2021) droomde ik ervan met mijn gezin naar het buitenland te verhuizen.

Wie: Sándor Öry (35)

Werk: huisarts

Waar: Nieuw-Zeeland

Privé: verloofd met Lotte (onderzoeker en internist in opleiding), kinderen: Elin (4 jaar), Olivier (1 jaar)

Ik drop wel vaker van dat soort bommetjes en ik had eigenlijk niet verwacht dat mijn vrouw enthousiast zou reageren. Zij is namelijk nog bezig met haar opleiding tot internist, maar heeft dat on hold gezet voor dit avontuur en doet nu op afstand onderzoek.’

Bemiddelingsbureau

‘We hebben overwogen om naar Afrika te gaan. Maar daar kan ik niet werken als huisarts; de uren die ik dan maak, worden niet meegeteld voor mijn registratie. Van verschillende kanten werd ons Nieuw-Zeeland aangeraden, dus heb ik uiteindelijk gereageerd op een advertentie van een bemiddelingsbureau dat alles in gang heeft gezet.’

Lange wachtlijsten

‘Ik werk in een kleine huisartsenpraktijk in Renwick, een afgelegen dorp op veertig minuten fietsafstand van het stadje waar we wonen. Als huisarts ben je meer aangewezen op je eigen kennis en ervaring. De zorg is best goed, maar de toegang tot zorg is niet zo goed als in Nederland. Er zijn lange wachtlijsten. Nadat ik iemand heb doorverwezen naar een medisch specialist, doet die nog een triage. Zo krijg ik patiënten soms terugverwezen. Dat houdt de zorgkosten laag, maar soms zit ik ermee in mijn maag, als ik de patiënt wél serieus ziek vind. Ook rijd je hier nooit visites en patiënten wonen soms zó afgelegen dat ze twee uur moeten reizen naar de praktijk. Dan kun je niet zeggen: kom volgende week nog maar een keer terug. Ik wil het liefst zoveel mogelijk voor ze regelen binnen het consult van vijftien minuten.’

Campertje

‘We hadden grootse plannen over hoe we onze vrije tijd hier zouden besteden. De natuur is hier prachtig; we zouden bijvoorbeeld lange trektochten gaan maken. Maar doordat onze kinderen nog zo klein zijn, pakt dat toch anders uit dan we hadden verwacht. We kennen inmiddels alle speeltuintjes in de buurt. Ook hebben we een klein campertje gekocht en gaan we vaak kamperen.’

Blijven?

‘We hebben getwijfeld over hoelang we hier zouden blijven, of mijn vrouw haar opleiding zou afbreken of hier zou kunnen voortzetten. We hebben er toch voor gekozen over een halfjaar terug te gaan naar Nederland, zodat ze haar opleiding kan afronden. Maar eigenlijk is het toch vooral het gemis van onze familie dat ons terugtrekt naar Nederland.’ 

Lees ook:

Portret buitenland
  • Simone Paauw

    Simone Paauw (1978) deed de deeltijdopleiding journalistiek in Tilburg en werkt sinds 2008 als journalist bij Medisch Contact. Ze interviewt het liefst de ‘gewone arts’ met een bijzonder verhaal, bijvoorbeeld voor de rubriek Het Portret.  

Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.