Alles voor jou als geneeskundestudent

Inloggen
naar overzicht
Nieuws

Documentaire over zaak-Tuitjenhorn maakt veel los

19 reacties

De documentaire De zaak Tuitjenhorn die de EO maandag uitzond, maakte het woord Tuitjenhorn die avond tot het in Nederland meestbesproken onderwerp op het digitale berichtenforum Twitter.

Twitter
Twitter

In aanloop naar de uitzending verschenen artikelen over de strijd van Anneke Tromp tegen de inspectie. Deze zette haar echtgenoot, huisarts Nico Tromp uit Tuitjenhorn, op non-actief met een bevel. Een coassistent had haar opleider verteld over diens handelen aan een sterfbed.

De Raad van State oordeelde dat het bevel onrechtmatig was. KNMG-voorzitter René Héman twitterde maandag dat ‘de coassistent heeft gedaan wat ze behoorde te doen. Dat was moedig en niet verwijtbaar’. De LHV liet weten ‘dat het gesprek over vertrouwen in elkaar en in toezichthouders heel nodig blijft’.

Lees ook

print dit artikel
Nieuws LHV Tuitjenhorn IGJ
  • Eva Nyst

    Eva Nyst (1973) is journalist bij Medisch Contact en heeft als aandachtsgebieden veiligheid, recht, ethiek en preventie.  

Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen

Reacties

  • GJ Bonte, Neuroloog, Dalfsen 24-05-2019 16:33

    "@Heijmans: En zo is dat. Verbijsterend dat voor Tromp de ultieme consequentie was dat het hem zijn leven kostte en dat voor de rest iedereen op zijn pluche kan blijven zitten. En nog anoniem ook!
    Nederland een rechtsstaat? Laat me niet lachen!"

  • dr. G.J. Heijmans, chirurg, niet praktiserend, Ellewoutsdijk 24-05-2019 16:28

    "Al jaren verbaas ik mij over de matheid waarmee de medische stand zich buigt over de zaak Tuitjenhorn. Na het zien van de documentaire afgelopen maandag (6/5/19) meen ik toch de pen ter hand te moeten nemen. Als blijkt dat meerdere instanties/c.q. personen de coassistent, het huisartseninstituut, de inspectie gezondheidszorg, het ministerie van Volksgezondheid en de pers allen hebben gefaald op met name onderstaande punten, dan mogen wij niet zwijgen.
    Bij bovenstaande instanties / personen was een gebrek aan:
    • Kennis (niet weten of niet willen weten dat er naast de bestaande protocollen nog meer kennis en kunde is).
    • Een gebrek aan mensenkennis en basaal fatsoen om niet eerst naar wijlen dr. Tromp te luisteren, maar iemand gelijk te veroordelen en aan de schandpaal te nagelen.
    • Een totaal gebrek aan empathie, hetgeen ook weer blijkt uit de zitting bij de Raad van State waar postuum nog een keer karaktermoord wordt gepleegd.

    Het trieste is dat een gerespecteerd mens en collega die nog nooit met de inspectie of justitie in aanraking is geweest binnen 6 weken volledig kapot gemaakt wordt en een einde aan zijn leven maakt.

    Tot op de dag van vandaag verbaast het mij dat niemand, maar dan ook niemand hier verantwoordelijk voor wordt gehouden en uit zijn functie c.q. ambt gezet wordt als teken (voorbeeld) dat hier ernstig gefaald is met als gevolg de dood van een zeer gewaardeerd collega.

    En als wij als beroepsgroep dit accepteren (het gaat ons allen aan, morgen kan u op een ongenuanceerde wijze aan de beurt zijn) dan zijn wij als beroepsgroep geen knip voor de neus waard. Wij zijn dit aan wijlen dr. Tromp, wijlen zijn zoon, zijn vrouw en zoon verplicht.

    Het kan en mag niet zo zijn dat bovenstaande personen / instanties verder gaan met hun leven alsof er niets gebeurd is. Er zijn in het verleden collegae c.q. politici voor veel minder ernstige incidenten afgetreden."

  • Pieter Schook , huisarts niet praktiserend, Alblasserdam 23-05-2019 09:12

    "Ontzettend moedig van Anneke Tromp om terug te vechten en de eer van haar overleden echtgenoot Nico Tromp te herstellen. Treurig dat de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) niet meewerkte aan de documentaire en zich in negatieve zin liet kennen door te dreigen met een kort geding en anonimiteit te eisen. Wat een gebrek aan inzicht laat de IGJ hier zien door zonder gedegen onderzoek (wederhoor) Nico Tromp op non-actief te stellen.
    Bij deze patiënt moest Nico Tromp afwijken van de richtlijn. Menig huisarts heeft zo’n situatie meegemaakt. Zelf heb ik in mijn 35-jarig huisartsbestaan twee keer acute palliatieve sedatie moeten toepassen bij een patiënt in acute ademnood door een longbloeding of longembolie bij een longcarcinoom. Er is dan geen tijd de richtlijn te volgen want de patiënt is aan het stikken. In luttele minuten kun je maar één ding doen: de patiënt in een diepe slaap brengen. Je geeft dan zoveel morfine en/of midazolam als nodig is om een snelle bewusteloosheid te bereiken. Deze hoeveelheid kan per persoon verschillen. De hoeveelheid medicatie die Nico Tromp gaf, speelde helemaal geen rol; hij wilde zeker zijn dat een diepe slaap bij zijn patiënt zou intreden!
    Natuurlijk greep deze medische handeling de coassistente aan en de wijze waarop zij heeft gereageerd is invoelbaar. Maar haar begeleider en de IGJ hadden beter moeten weten en contact moeten opnemen met Nico Tromp om zijn verhaal te horen.
    Kennelijk is acute palliatieve sedatie te weinig bekend. Door de actie van de IGJ is er nu een angstcultuur ontstaan bij huisartsen. Dat is verkeerd en onnodig. Huisartsen zullen meer moeten getuigen over situaties waarbij acute palliatieve sedatie nodig is. Misschien is het wel nodig om acute palliatieve sedatie achteraf te melden en te toetsen!?
    "

  • GJ Bonte, Neuroloog, Dalfsen 15-05-2019 19:26

    "@Jitta: Uit uw reactie blijkt dat u geen arts bent maar gewoon mens. Vat dat maar op als compliment.

    Het is in de geneeskunde niet altijd even slim om je twijfels over je supervisor kenbaar te maken. Hij of zij moet je namelijk ook nog beoordelen. Ik weet werkelijk niet of Tromp daarvoor open zou hebben gestaan want ik ken hem niet. De co had misschien moreel gezien wel eerst haar twijfels met Tromp moeten bespreken, maar ik ken het systeem maar al te goed en ik kan u vertellen: Dat vereist moed, een brede rug en stevige benen. En een stevige plaat voor de kop. Ik deed dat als co-assistent ook niet. Als arts-assistent wel en dat heb ik geweten. Op dat moment was ik al ruim boven de 30 jaar en had al een ander leven achter me, en had als levensles van mijn ouders meegekregen dat iemand de waarheid te vertellen het hoogste goed was. En ook daarna heb ik het een paar keer gewaagd om het functioneren van collega's aan de kaak te stellen. Niet altijd op een even goede manier, maar wel met de beste bedoelingen. En nogmaals, dat heb ik geweten. Niet goed voor de werkgelegenheid. Het maakt heel veel ziekenhuizen en collega's kopschuw.

    Dit was nog een hele jonge co-assistent die zo de studie was ingerold zonder die levenservaring en achtergrond. Dat zij haar twijfels met de begeleider bespreekt: Geen probleem. Maar die begeleider en ook de IGJ hadden veel beter moeten weten. Zij waren niet afhankelijk van Tromp en hadden dit in bijzijn van de co wèl kunnen en ook moeten bespreken. Dat deden ze niet en knoopten Tromp op aan de hoogste boom. Om zich nu te verschuilen in de anonimiteit. Het is fraai.

    En hoe er omgegaan wordt met artsen in het algemeen? Ach, ik zou er een boek over kunnen schrijven. En ook artsen zelf behandelen elkaar niet altijd even fraai. Ter illustratie? Lees even terug hoe de artsen van het St. Jansdal omgingen met hun collega's uit de IJsselmeerziekenhuizen. Niets menselijks is artsen vreemd. "

  • MB Josephus Jitta, , Amsterdam 15-05-2019 18:00

    "Dames en Heren,

    Ik ben geen arts en mag wellicht geen mening geven.

    Maar ik ben verbijsterd om te lezen, dat de co-assistente geen blaam zou treffen.
    Als iemand als dokter Tromp zijn tijd en ervaring beschikbaar stelt om een co-assistente adequaat met de praktijk van het vak te laten kennismaken, is het hoogst dom, onbehoorlijk en respectloos om niet eerst te trachten daar met de arts in kwestie over te praten.
    Pas als hij daartoe niet bereid is, staat er wellicht geen andere weg open dan de begeleider op de hoogte te stellen; maar dan nog moet die co-assistente wel zeker zijn van het feit, dat ze precies weet, wat zich heeft voorgedaan en wat het standpunt van dokter Tromp is geweest.

    Het vervolg van de zaak is zo mogelijk nog dramatischer en kan geen outsider begrijpen; ik in elk geval begrijp ik er niets van, dat Inspectiemedewerkers en andere bij het doodvonnis betrokkenen zo met de belangen van een arts kunnen omgaan.

    Dat om 11 uur ’s-avonds een inval werd gedaan in het huis van Tromp is niet minder dan godgeklaagd; daar was volstrekt geen reden voor, was een ordinaire vorm van huisvredebreuk.

    Allen, die aan het doodvonnis van Tromp hebben meegewerkt zijn naar mijn mening mede-verantwoordelijk voor diens zelfdoding en dienen alsnog die verantwoordelijkheid te aanvaarden."

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.