Alles voor jou als geneeskundestudent

Inloggen
naar overzicht
Pieter Marsman
28 juni 2019 2 minuten leestijd
Lezersverhalen

De dag dat mijn eerste kind werd geboren

6 reacties
EyeEm GmbH - Hollandse Hoogte
EyeEm GmbH - Hollandse Hoogte

De jonge vrouw maakte op haar 20ste verjaardag een tochtje achter op de motor. Hij op slag dood in een te scherp genomen bocht. Zij een ‘Knochensalat’-bekken en een gapende labium majus-wond. Uitwendige compressie daarvan en negen zakjes bloed stabiliseerden haar. Een week daarna bloedde zij opnieuw. Vijftien zakjes bloed erin, en er weer uit. Chirurgisch ingrijpen zou de ‘fysiologische tamponnade’ doorbreken met fatale gevolgen. Radiologische embolisatie van alle lekkende arterietakjes stopte het bloeden.

Menselijke emoties maakten het verschil

Voor de derde keer, een maand later, daalde haar systolische bloeddruk acuut, tot 50 mmHg. Angiografie toonde gegeneraliseerde vasoconstrictie: diepe shock, vanwege spuitende slagadertjes, links in het bekken. Embolisatie had nu geen duurzaam effect. Elke (fraaie) foto van een geëmboliseerd vaatje werd korte tijd later gevolgd door een foto van een andere bloedende slagader.

Na vijf uur was controleangiografie via de linker iliaca interna droog, maar ... de tensie kwam niet op. Stollingsfactoren waren geïnfundeerd en trombocytenconcentraat van acht, die nacht opgeroepen, spoeddonoren. De röntgenbuis oververhit, de hoofdbehandelaar, de chirurg, de intensivist, de stollingtransfusiespecialist, zij wilden abstineren. Inderdaad, logische beslissing, werkelijk álles uit de kast gehaald.

Zou het logische bits & bytes-algoritme met al zijn deep learning en big data deze uitkomst ook ‘gerechtvaardigd’ hebben?

Menselijke emoties maakten het verschil. Niet opgeven, vorige keer lukte het ook! Pas 20, jonger dan mijn lief ... Onlogische bloedingsbron? Wat er ook door m’n hoofd spookte, het kwam neer op: doorzoeken!

Recidiefbloedingen kwamen niet meer uit lekkende linker iliaca interna-takken, maar uit externa-takken en daarna zelfs uit rechter iliaca interna-takken. Voldaan, na nog ettelijke ronden ‘foto’s - emboliseren - foto’s’, verliet ik in de vroege ochtend het ziekenhuis. Bij mijn vrouw braken de vliezen en ’s avonds hield ik onze eersteling in mijn armen.

De jonge vrouw verliet het ziekenhuis vijf maanden na opname, in goede toestand. Haar anatomisch ‘novum’ werd gepubliceerd. Zijzelf, daar op de angiotafel, staat in mijn geheugen gegrift. Mijn zoon is nu 38.

Pieter Marsman, interventieradioloog niet-praktiserend, Hilversum

meer over kunstmatige intelligentie

print dit artikel
Lezersverhalen
Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen

Reacties

  • Siep de Groot, Huisarts niet praktiserend, Eelderwolde( Groningen) 30-06-2019 10:04

    "Er zijn een aantal voorvallen in de praktijk die je nooit meer vergeet en die dagelijks nog door je hoofd gaan. Het meest denk ik aan die ouders die plotseling een jong kind door een ongeval verloren en waar ik weken lang thuis kwam.
    Siep de Groot, huisarts niet(meer) praktiserend
    Eelderwolde( Groningen)"

  • Gaby Aarts, Bedrijfsarts, Nijmegen 29-06-2019 22:58

    "We gaan de KI niet ontlopen! En dat is niet erg, integendeel! De arts zal altijd de medisch regisseur blijven. En dit mooie verhaal van 38 jaar geleden (toevallig is mijn oudste kind ook een dochter van 38 jaar) geldt nog steeds!
    Gaby Aarts, bedrijfsarts"

  • Thomas Müller, Uroloog, Drachten 29-06-2019 12:48

    "Waarom je ooit dokter wilde worden. Prachtig verteld !"

  • Thomas Müller, Uroloog, Drachten 29-06-2019 12:48

    "Waarom je ooit dokter wilde worden. Prachtig verteld !"

  • Linda , Arts niet praktiserend , Bloemendaal 29-06-2019 12:47

    "Inderdaad mooi verhaal! "

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.