Alles voor jou als geneeskundestudent

Inloggen
naar overzicht
Dany Haroun
29 juli 2015 3 minuten leestijd
ingezonden reactie

Blog: Teleurgesteld omdat je gelijk hebt

Plaats een reactie
‘Ik vind het heel fijn om gelijk te hebben’, zegt een vriend tegen mij terwijl wij op de metro wachten. Als ik zeg dat dit niet altijd opgaat, kijkt hij me vreemd aan. Maar om dat uit te leggen moet ik terug naar m’n coschap huisartsgeneeskunde. Tijdens het inloopspreekuur bij de huisarts zag ik patiënten, met uiteenlopende klachten en levensproblemen.
beeld: iStock
beeld: iStock

Een 40-jarige vrouw kwam binnen want ze voelde een ‘beetje’ pijn tussen haar schouders en ze dacht een hoge bloeddruk te hebben. Als mensen mij vertellen dat ze denken een hoge bloeddruk te voelen, krijg ik daar spontaan zelf een hoge bloeddruk van. Dit kan namelijk bijna niet tenzij de bloeddruk een astronomische waarde aanneemt. Geruststellen is ook behandelen, bedenk ik, waarna we haar bloeddruk meten en een ecg maken. ‘Voor de zekerheid’, hoor ik mijzelf zeggen. Wanneer deze term wordt gebruikt, bedoelt men te zeggen: voor onze onzekerheid, heb ik het idee, maar dat terzijde. Hoewel het ecg perfect is, komt de assistente mij vertellen dat de bloeddruk inderdaad verhoogd is.

‘Maar zij is altijd een gestrest type hoor, ik denk dat we een snufje metoprolol moeten geven en dat ze dan de volgende week bij jou terugkomt voor een controleafspraak.’ Ik knik, zij kennen de patiënten immers al langer en beter. Enigszins opgelucht en blij dat ze geen hartinfarct heeft vertrekt mevrouw naar huis.

Een week later komt ze terug om te vertellen dat ze nog steeds het gevoel heeft dat ze een hoge bloeddruk heeft. De pijn is verdwenen, maar ze voelt wel nog iets raars op haar schouder. Als ik de bloeddruk meet is hij inderdaad lager, maar nog steeds te hoog. Na het uitvragen van alle mogelijke klachten en tracti die ik mijzelf onderhand op ritualistische wijze heb geleerd, komt er alleen een kuchje uit dat af en toe aanwezig is. Ik blader in het dossier maar kan niks noemenswaardig vinden, behalve dat ze heeft gerookt van haar 18de tot haar 29ste. Ondertussen komt de huisarts binnen, vrolijk als altijd, en vraagt mij met een grote glimlach wat ik denk. Enigszins nerveus en onwennig kijk ik hem aan en vertel ik hem dat ik het zo wil bespreken. Als huisarts die al tientallen jaren in het vak zit kan hij nervositeit gelukkig als geen ander herkennen en loopt de kamer uit.

‘Ik wil een longfoto aanvragen’, vertel ik hem, terwijl hij mij nu geruststelt, alsof ik de patiënt ben geworden op dit moment. Na een korte bespreking waarin ik de term uitstralende pijn laat vallen vindt hij het goed en krijg ik de taak mevrouw de uitslag mee te delen als deze binnen is. Ik deel haar mee dat we behoudens de bloeddruk geen afwijkingen aan het hart hebben kunnen vinden maar dat ik toch een longfoto wil laten maken, ‘om te kijken of er niks zit’. Ik voel me gelijk slecht door deze woordkeuze. Had ik haar moeten vertellen waar ik aan dacht? De huisarts en zijn assistent stellen mij gerust dat dit niet goed zou zijn, mevrouw zou immers anders wakker gaan liggen de komende dagen. Ironisch genoeg lag ik er uiteindelijk zelf wakker van.

Na het weekend lag de uitslag van de radioloog uitgeprint op mijn bureau. ‘Waarschijnlijk een bronchuscarcinoom in de linker longtop.’ In andere woorden, iets wat menig mens vreest.

Ik had gelijk, maar was tegelijkertijd teleurgesteld om het feit dat ik waarschijnlijk voor het eerst in mijn leven iemands doodsvonnis heb getekend. Nadat de huisarts alle assistentes had meegedeeld de uitslag niet telefonisch aan haar mee te delen, bleef ik achter met de gedachte wat er van deze 40-jarige, vrolijke vrouw zou worden.

Inmiddels zat de wachtkamer zit stampvol, en wanneer een vrouw van vergelijkbare leeftijd zat te klagen dat ze gek werd van haar loopneus had ik haar wel wakker willen schudden. ‘Je zou eens moeten weten’.

Teleurgesteld dat ik gelijk had kwam ik na vele andere patiënten gezien te hebben thuis en gaf mijn moeder, ook een veertiger, zonder iets te zeggen een knuffel en een zoen.

Dany Haroun, coassistent

Meer publicaties in Ingezonden

print dit artikel
ingezonden reactie
Dit artikel delen
Op dit artikel reageren inloggen

Reacties

  • Er zijn nog geen reacties
 
Akkoord Cookievoorkeuren aanpassen

Medisch Contact gebruikt cookies en scripts om uw gebruik van onze website geanonimiseerd te analyseren, zodat we functionaliteit en effectiviteit kunnen aanpassen en op uw profiel afgestemde advertenties kunnen tonen. Ook gebruiken we cookies en scripts om integratie met social media (Twitter, Facebook, LinkedIn, etc.) mogelijk te maken. Meer informatie vindt u in onze cookieverklaring en in onze Privacyverklaring