Nieuws
Larissa Boelsma
Larissa Boelsma
2 minuten leestijd
Blog

Als co heb ik iets wat een arts vaak niet heeft

1 reactie

Ik denk dat alle coassistenten tijdens hun coschappen momenten ervaren waarop je je nutteloos voelt. Waggelend als het kleine eendje achter de specialist aan. Niet altijd begrijpend waar het precies over gaat, maar wel erg je best aan het doen om zoveel mogelijk uit je observaties te halen. Naarmate je meer ervaring krijgt als coassistent, verdwijnt dit gevoel gelukkig wel steeds meer naar de achtergrond. Toch zijn er echter ook momenten dat het juist meerwaarde heeft dat je coassistent bent.

Op dinsdagochtend wordt er gebeld naar de poli. Het gaat over een meisje van 14, bekend met een eetprobleem, die nu toch wel door haar hoeven is gezakt. Of ze alsjeblieft langs mogen komen bij de vaste kinderarts. Maar, zoals bij de meeste poli’s waarschijnlijk het geval is tegenwoordig, staat de planning op de korte termijn al bomvol. Toch zijn er patiënten van wie je weet dat zij gewoon echt eerder wat aandacht nodig hebben.

De kinderarts komt naar mij toe. Komende donderdag heeft ze spoeddienst, dus tijd om uitgebreid met deze mensen te zitten heeft ze niet. Of ik als coassistent na mijn polipatiënten even met ze wil gaan zitten. Om een luisterend oor te bieden, te horen waar ze op hopen wat wij voor ze kunnen doen, en om een hart onder de riem te steken. Dan kan ik dit aan haar overdragen en zal zij een moment nemen om even samen met moeder en dochter te zitten voor een plan van aanpak.

Ik vind het best spannend. Het is een complexe casus, van een meisje dat zo graag wil veranderen, maar waarbij het gewoonweg niet lukt. Tussen wal en schip van de vele wachtlijsten van de verschillende zorginstellingen. Maar het voelt als een compliment dat dit mij wordt toevertrouwd.

Ruim een uur spreek ik met ze. Het is absoluut niet een probleem dat ik zou kunnen oplossen, laat staan iets waar ik expertise in heb. Maar wat ik als coassistent wél kan bieden, is aandacht. Een luisterend oor, zonder daarbij zozeer gebruik te maken van medische kennis. Ik bemerk dat enkel het bieden van een luisterend oor voor deze mensen al veel betekent. En ondanks dat ik het best spannend vind in het begin, besef ik dat ik als coassistent misschien júíst de aangewezen persoon ben om dit gesprek te voeren. Ik als coassistent heb namelijk iets wat een arts helaas niet altijd voldoende heeft: tijd.

Ik ga naar huis met het voldane gevoel echt iets te hebben betekend.

Ook van Larissa Boelsma
coschappen opleiding Tijd
  • Larissa Boelsma

    Larissa Boelsma zit in het tweede jaar van haar coschappen, die ze loopt in het Hoge Noorden. Ze heeft een voorliefde voor het vertellen van verhalen, in verschillende vormen. Zo heeft ze altijd veel gedaan met theater, gaat ze in haar vrije tijd graag fotograferen, haalt ze veel plezier uit schrijven en heeft ze meegewerkt aan podcasts zoals die van Taskforce QRS. Tijdens haar coschappen komt ze veel bijzondere, mooie, verdrietige en frustrerende verhalen tegen die ze graag via dit blog met jullie deelt.  

Op dit artikel reageren inloggen
Reacties
  • S.J.E. Braken

    Senior coassistent, Leiden

    Prachtig beschreven Larissa! Ik ben ook meermaals vooruit gestuurd om alvast "het verhaal aan te horen" omdat de specialist geen tijd had. Denk dat het deels een gebrek aan tijd, maar soms ook een ordinair gebrek aan "zin" is. Heel erg belangrijk om ...te onthouden hoe veel dit soort gesprekken kunnen betekenen voor patiënten en hoe therapeutisch die soms al kunnen zijn. Als ik de specialist zou zijn zou ik denken: dan maar te laat voor het wetenschapspraatje bij de overdracht, dat familiegesprek doe ik zelf!

 

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.