Bloggers

Soete Meertens

Blogger
Soete  Meertens

Dit is Soete en zij studeert geneeskunde – in een rolstoel. Door een polyneuropathie van onbekende origine is zij slecht ter been en worstelt zij dagelijks met de gevolgen van een lichamelijke beperking. In deze blog geeft zij een inkijkje in de wereld van de patiënt, maar dan vanuit het perspectief van een dokter in opleiding.

Blogs

  • Opluchting, trots, ontroering en ontzag

    Het is negen uur ’s ochtends. Voor mij zit een meisje van twintig, dat al jaren worstelt met verschillende communicatieve en sociale problemen. Ze vertelt dat ze vaak dingen zegt die niet op de juiste manier vallen, en dat ze dingen interpreteert op een andere manier dan hoe ze bedoeld zijn. Of het misschien autisme is. Ik druk haar op het hart dat het dapper is dat ze na al die jaren tóch naar de huisarts stapt. Ze vertrekt met een ontspannen energie om zich heen. Opluchting.

  • Avonddienst is genieten

    Ik word wakker van mijn jonge kat, die hard in mijn oor spint en nog even bij me onder de deken kruipt. Het is halfnegen, ik heb uitgeslapen. Op mijn gemakje doe ik de gordijnen open, pleeg een plas en zet water op voor koffie, terwijl de kat om mijn benen hangt. Ik voel haar zachte vacht tegen mijn huid. Dat dit een coschapdag is, zal je misschien verbazen.

  • Witte jas op de groei

    De witte jas heeft een bepaalde magie over zich. Niet alleen krijg je van patiënten direct een hele bak vertrouwen, ook ben je plotseling een collega van alle andere mensen in het wit. Maar achter – of in – die jas schuilt ook een mysterie, want het doet iets met mijn identiteit. Wie ben ik zonder die jas, en wie ben ik mét?

  • Over mensen van vlees en bloed

    Hoewel de casussen mij medisch-inhoudelijk meestal de pet te boven gaan, maak ik als coassistent op een verpleegafdeling ook heel bijzondere dingen mee. Stel je voor: je hebt al je hele leven een slechte longcapaciteit en dat blijkt uiteindelijk een ernstige interstitiële longziekte te zijn. Het beeld is progressief. Je wordt zieker en zieker, steeds afhankelijker, en hoewel je op de wachtlijst staat voor nieuwe longen, begint het einde verschrikkelijk snel te naderen.

  • Een nieuwe lading zelfvertrouwen

    Het is 11.00 uur ’s ochtends als ik via de reguliere patiënteningang het ok-complex betreed. Ik bel aan, de deur gaat open en ik rol mijn rolstoel – ook wel ‘mijn karretje’ – naar binnen. ‘Hoi! Ik ben coassistent en ik moet via deze route het complex op. Kan ik mijn witte jas hier even ophangen?’

Cookies op Medisch Contact

Medisch Contact vraagt u om cookies te accepteren voor optimale werking van de site, kwaliteitsverbetering door geanonimiseerde analyse van het gebruik van de site en het tonen van relevante advertenties, video’s en andere multimediale inhoud. Meer informatie vindt u in onze privacy- en cookieverklaring.